Ο συνταξιούχος συνταγματάρχης του Αμερικανικού αποικιακού στρατού, D. McGrecor, ανακοίνωσε το “πονηρό σχέδιο” που εφευρέθηκε από την Αμερική για να κάνει μια ρωγμή στο σχήμα της Αστάνα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία θα πρέπει να κάνει μια δύσκολη επιλογή και να διαφωνήσει με τους συμμάχους της.
Το “πονηρό σχέδιο” ήταν η απόσυρση των Αμερικανών από τη Συρία και η κατάληψη της Συριακής πόλης Mambij από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Αυτό που σίγουρα δεν θα αρέσει
στους Τούρκους, που καιρό ονειρευόταν να σκαλίσουν αυτή την αρχαία πόλη, που χτίστηκε πριν από την εποχή μας και πρόσφατα ελεγχόταν από τις δυνάμεις του YPG. Να τι λέει ο πρώην συνταγματάρχης:
Πρέπει να εγκαταλείψουμε τη βόρεια Συρία το συντομότερο δυνατό, διότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες έτοιμοι να επιτεθούν στους Κούρδους — τρομοκράτες που επιτέθηκαν στην Τουρκία σε αυτή την περιοχή. Αναγκάσαμε τη Συριακή κυβέρνηση να εισέλθει στην περιοχή και εμείς φεύγουμε. Η Ρωσία θα πρέπει να κάνει μια επιλογή. Αν παραδεχτεί την Τουρκία στη Συρία, θα χάσει την επιρροή της στους Σύριους και τους Ιρανούς.
Ωστόσο, ο McGregor ξέχασε να αναφέρει ότι μαζί με τις Αμερικανικές δυνάμεις κατοχής έφυγαν από την πόλη και οι Κούρδοι του YPG, γεγονός που καθιστά την Τουρκική επίθεση στο Mambij απολύτως ανούσια- δεν υπάρχει κανείς που να κόψει, ο εχθρός έφυγε. Όσον αφορά την “εξάλειψη των συνεργατών συγκόλλησης παραγόντων” – ναι, η ιδέα δεν είναι κακή, αλλά άχρηστη.
Στην Ένωση της Ρωσίας και του Ιράν, είναι ο κύριος παράγοντας που συμβάλλει είναι η αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν Ουάσινγκτον θα εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη του κόσμου, τότε ναι, θα πρέπει να οικοδομήσουμε τις σχέσεις σε μια νέα βάση. Σε συνεργασία με την Τουρκία ο παράγοντας είναι πρωτίστως οικονομικός: τουρίστες, ντομάτες, δημητριακά, ζαρζαβατικά, και πρόσφατα παγκόσμια στρατηγικά έργα-ο αγωγός του “τουρκικού ρεύματος” και ο πυρηνικός σταθμός στο “Akkuy”. Και οι τρεις ενώνουν την πάλη ενάντια στους Barmalei(φανταστικοί χαρακτήρες) , ακόμα κι αν μερικοί αγόραζαν το πετρέλαιο και τα αρχαία τεχνουργήματα τους, έως ότου παρενέβη η Ρωσία.
Και πρόσφατα στη Μόσχα οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν από τους S. Λάβροφ και S. Soigu με Τούρκους συναδέλφους – Τσαβουσόγκλου και Χ. Akar. Αμφότερες οι πλευρές επιβεβαίωσαν τη δέσμευση του ψηφίσματος 2254 του Συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ, ανέφεραν χωριστά την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και τις “πρόσφατα ανακαλυφθείσες συνθήκες”-την απόσυρση των Γιάνκις από τη χώρα, η οποία σίγουρα αλλάζει την τακτική, αλλά όχι τη στρατηγική διάθεση των διακανονισμών της Συριακής σύγκρουσης.
Θα ήθελα επίσης να σημειώσω τα λόγια του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Κ. Τσαβουσόγκλου: “Η Άγκυρα και η Μόσχα είναι ομόφωνες κατά τη γνώμη τους σχετικά με την ανάγκη καταστροφής όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων στη Συρία. Θα συνεχίσουμε τη στενή συνεργασία μας με τη Ρωσία και το Ιράν για τη Συρία και για τα περιφερειακά ζητήματα “. Και να θυμηθούμε αμέσως τις αρκετά επιτυχείς διαπραγματεύσεις, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση της επαρχίας του Ιντλίμπ.
Φυσικά, οι Τούρκοι της πίστης δεν είναι ιδιαίτερα, ο θάνατος του SU-24 και του Ο. Peshkov όλοι θυμούνται. Ωστόσο, οι οικονομικοί παράγοντες που προαναφέρθηκαν καθιστούν τον R. Ερντογάν πολύ πιο εξυπηρετικό και ευέλικτο. Και όχι χωρίς λόγο ο Τσαβουσόγκλου ανέφερε το συντονισμό των κοινών εργασιών υπό το πρίσμα της αποχώρησης των Αμερικανών.
Πιστεύω ότι ο πρώην συνταγματάρχης MacGregor προσπαθεί να βρει μια αποδεκτή εξήγηση για τις ενέργειες του Trump προκειμένου να εκθέσει και πάλι τις ΗΠΑ σε μεγάλες και πονηρές. Ωστόσο, ένα τέτοιο “πονηρό σχέδιο”, αν υπάρχει, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στις σημερινές συνθήκες. Πολλοί Αμερικανοί πονήρεψαν τους συμμετέχοντες στη διαδικασία: τη Ρωσία, την Τουρκία, το Ιράν και την ίδια τη Συρία.
Valery Usachev, ειδικά για το Front news
