Είναι η δεύτερη φορά που αναγκάζομαι σε λίγες ημέρες να ανασκευάσω, αλλά όλα ανατράπηκαν και εγώ πάντα σέβομαι και θαυμάζω, όσους αντιστέκονται στους δυνατούς.
Ο θρίαμβος από την πανωλεθρία ήταν ένα τσιγάρο δρόμος. Στις μέρες μας, που όλα τρέχουν, είναι μία τζούρα. Ισως φανώ προπέτης, αλλά αυτήν την στιγμή στριμωγμένος είναι ο Πούτιν κι όχι ο Ζελένσκι. Δεν είδαμε τίποτα από όσα μας «υποσχέθηκε» η Ρωσία. Ούτε στρατιωτικό περίπατο, ούτε μέριμνα να μην χτυπηθούν άμαχοι, ούτε υποδοχή μετά βαΐων και κλάδων από τους Ρωσόφωνους, ούτε παράδοση των όπλων από τους (υποτίθεται) αδιάφορους Ουκρανούς. Οι άνθρωποι συγκίνησαν (δικαίως) την οικουμένη, υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους απέναντι σε μία υπερδύναμη, χωρίς σημαντικό οπλισμό, χωρίς βουνά, ούτε καν λόφους να μπορέσουν να οχυρωθούν.
Επίσης οφείλω να ομολογήσω, ότι αυτήν την φορά τα Ελληνικά κανάλια πήραν βέβαια την κυβερνητική θέση, αλλά ακούστηκε και η άλλη πλευρά. Ακούσαμε την κυρία Ζαχάροβα και δεν μας έδωσε καμία απόδειξη την θηριωδιών του καθεστώτος. Αντίθετα, είδαμε Ουκρανίδα να λέει «Εγώ είμαι Ρωσόφωνη από την ανατολική Ουκρανία. Ποιος του ζήτησε του Πούτιν να έλθει να μας σώσει; Από τι να μας σώσει;». Βέβαια μία γυναίκα ήταν· δεν εκφράζει ντε και καλά τους Ρωσόφωνους Ουκρανούς. Δεν βλέπω όμως πουθενά κάποιους Ρωσόφωνους να πανηγυρίζουν.
Βέβαια ίσως τις επόμενες ημέρες να έχουμε πιο καθαρή εικόνα των πραγμάτων, όπως και νάχει όμως, το βέβαιο είναι, ότι προβάλλεται πολύ σθεναρή αντίσταση. Και μόνο αυτό το γεγονός μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Όταν σου αντιστέκονται ακόμα και με μολότωφ, καταρρέει η εικόνα του «πανίσχυρου». Όταν εκνευρίζεσαι δημόσια, καταρρέει η εικόνα της αυτοπεποίθησης. Όταν απειλείς τους πάντες και δεν μπορείς να μπεις τέταρτη ημέρα ούτε στην Μαριούπολη, ούτε στο Χάρκοβο, ούτε στην Χερσώνα, παρά τον αιφνιδιασμό, έχεις πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ανοίγει η όρεξη για αντίσταση σε πολλούς, ακόμα και εκτός Ουκρανίας…
Αυτήν την στιγμή ο Πούτιν είναι πράγματι απομονωμένος, γιατί έχασε την υποστήριξη ακόμα και από τους πιο ένθερμους φιλορώσους στην υφήλιο. Η εικόνα μαφιόζων μουσουλμάνων να απειλούν έναν Χριστιανικό λαό, που αντιστέκεται, είναι γροθιά στο στομάχι και του πιο φανατικού φιλορώσου.
Και μόνο η αντίσταση αυτού του λαού, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μπορεί να ρίξει τον τσάρο (μάλλον όχι άμεσα) όπως η αντίσταση του Αφγανικού λαού διέλυσε την ΕΣΣΔ.
Δυστυχώς, ακόμα και αυτήν την στιγμή, που γράφω το άρθρο τα πάντα ανατρέπονται και βλέπουμε την Ρώσικη ηγεσία να βυθίζεται στην σύγχυση και να χάνει κάθε ίχνος σύνεσης. Η υπεροψία πάντα πληρώνεται. Την στιγμή που ο Ζελένσκι ήταν αδύναμος (την δεύτερη ημέρα) και ζητούσε διαπραγματεύσεις, του είπαν «παραδώσου». Την επόμενη ημέρα πήρε τα πάνω του, χάρη και μόνο στον Ουκρανικό λαό. Εστω και με καθυστέρηση έπρεπε να εκτιμήσουν, ότι όλοι κάναμε λάθος σχετικά με αυτόν τον λαό και να μην αφήσουν τις ώρες να χάνονται. Αντ αυτού, σήμερα, τέταρτη μέρα, του λένε να πάει να συζητήσουν στην Λευκορωσία!!!!!!!!!!
Ισως μπορέσουν να τα μπαλώσουν (θα το δούμε τις επόμενες ώρες και ημέρες) και να υπάρξει κάποια συμφωνία, που δεν θα είναι εξευτελιστική γι αυτούς, όμως το κύρος μίας υπερδύναμης δεν διασώζεται με συμφωνίες. Αυτό έχει χαθεί ήδη μαζί με τον σεβασμό φίλων και εχθρών και τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα θα είναι πολύ οδυνηρά γι αυτήν.
Το ερώτημα πλέον είναι τι θα πράξουν οι Δυτικοί; Θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την καταφανή πλέον αδυναμία των Ρώσων; Προφανώς αυτό θα κάνουν, αλλά με μακροχρόνια στρατηγική, γιατί η Ρωσία εξακολουθεί να είναι πυρηνική υπερδύναμη. Θα προσπαθήσουν να ροκανίζουν σιγά σιγά την αυτοκρατορία, αρχίζοντας από τις «εξωτερικές» κτήσεις (Ουκρανία, Καζακστάν, Καύκασος). Μια τζούρα δρόμος είναι να στραφεί εναντίον του «μεγάλου ηγέτη» ο «πιστός» Καντίροφ. Όπως λέμε «δρυός πεσούσης»…
Πάντως η μετατροπή του «στρατιωτικού περίπατου» σε ένα αστικό Βιετνάμ περιπλέκει πολύ τα πράγματα στο διεθνές στάτους, αλλά αυτά θα φανούν καθαρότερα στην πορεία.
