Είναι γνωστό σε όλους το νόημα του όρου «θρησκοληψία». Ο όρος «επιστημολαγνεία» είναι δική μου πατέντα και σημαίνει ακριβώς το ίδιο, αλλά με διαφορετικό σημείο αναφοράς. Όπως οι θρησκόληπτοι είναι φανατικοί οπαδοί των θρησκευτικών ιερατείων και όχι του Θεού (όπως νομίζουν) έτσι και οι επιστημολάγνοι έχουν θεοποιήσει την επιστημονική κοινότητα, ταυτίζοντας την με την έννοια της επιστήμης.
Εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον ο θρησκευτικός φανατισμός βαίνει μειούμενος, πλην της ισλαμικής τζιχάντ. Το πρόβλημα που γιγαντώνεται εκρηκτικά στις μέρες μας είναι ο επιστημολαγνικός φονταμενταλισμός. Το πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει, το είδαμε πολύ καθαρά τα τελευταία χρόνια με την εμβολιοϋστερία.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία διάσταση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, γιατί η επιστήμη διερευνά τον υλικό κόσμο και η θρησκεία τον πνευματικό. Από την εποχή του Δαρβίνου όμως μαίνεται ο ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας και των οπαδών της από την μια πλευρά και από την άλλη όσων υποστηρίζουν την κατά γράμμα ερμηνεία της Αγίας Γραφής (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και θρησκόληπτοι, αλλά σίγουρα δεν είναι όλοι τέτοιοι). Κύρια σημεία τριβής η θεωρία της εξέλιξης και η δημιουργία του κόσμου.
Δεν θα προσπαθήσω να συγκεράσω τα διεστώτα, ούτε να αμβλύνω γωνίες. [Εκτός αν και όπου συγκλίνουν από μόνα τους.] Παρατηρήσεις απλής λογικής έχω να καταθέσω μόνο. [Θα ήταν αστείο, λόγω παντελούς αδυναμίας, να επιχειρήσω επιστημονική προσέγγιση, αλλά μου φαίνεται, ότι και η απλή λογική φτάνει.]
Μέρος πρώτο
Οι πρώτες σκέψεις
1) Η εκτίμηση μου για τα κίνητρα του πολέμου είναι διττή. Αφενός η επιστημονική κοινότητα θέλησε να αποκτήσει τα προνόμια και την επιρροή του θρησκευτικού ιερατείου, αφετέρου όμως οι απόψεις της σε αυτά τα θέματα βασίζονται (συνήθως) σε έντιμη έρευνα και στην επιστημονική δεοντολογία.
2) Όπως και να το δει κανείς, εξέλιξη υπάρχει, καθώς από ένα αρχέγονο ζευγάρι (Αδάμ -Εύα) προέκυψαν διαφορετικές φυλές (άσπροι, μαύροι, κίτρινοι) και μάλιστα σε ελάχιστο χρόνο. [Στην ουσία ο χρόνος αυτός δεν είναι πολύ περισσότερος από 1.000 χρόνια, από τον Κατακλυσμό μέχρι την τεκμηριωμένη ιστορία των τριών βασικών φυλών. Το λογικό είναι, ότι οι αρχέγονοι άνθρωποι έμοιαζαν λίγο, ή πολύ, με μιγάδες των τριών αυτών φυλών. Ισως τα ίδια τα παιδιά του Νώε να είχαν τις πρώτες μικροδιαφορές (όπως έχουν πολλά αδέλφια –πολύ περισσότερο οι νύφες του) οι οποίες μεγάλωναν, όσο οι απόγονοι τους απομακρύνονταν από τον τόπο και τον χρόνο της εξελικτικής αφετηρίας.] Συνεπώς το «ζητούμενο» είναι η αφετηρία και η ιστορία της εξέλιξης, που περιγράφονται πολύ διαφορετικά από τις δύο πλευρές.
3) Κορυφαίοι επιστήμονες συχνά αδειάζουν τον ξερολίστικο φανατισμό των οπαδών τους, ομολογώντας ότι η επιστήμη, παρά την εκρηκτική της πρόοδο, απλά έχει ανοίξει μια χαραμάδα στον κόσμο της γνώσης. Συνεπώς δεν μπορεί να αποκλειστεί η περίπτωση αδυναμίας της επιστήμης, να συμπέσει με τις περιγραφές της Αγίας Γραφής, όσο μικρή κι αν είναι αυτή η πιθανότητα για τους περισσότερους οπαδούς της επιστήμης. Απ όσο διαβάζω σε επιστημονικά περιοδικά, τίποτα δεν αποκλείει συγκλονιστικές ανατροπές σε πολλές καθεστηκυίες παραδοχές.
4) Παρά το ότι οι παρατηρήσεις του Δαρβίνου είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσες, δεν σημαίνει, ότι είναι αναμφισβήτητα σωστές και μάλιστα στο σύνολο τους. Θεωρώ μάλιστα βέβαιο, ότι οι περισσότεροι Δαρβινικοί ερευνητές επηρεάζονται από προκαταλήψεις και απλά θέλουν να «αποκαλύψουν» τα «παραμύθια» της Αγίας Γραφής. Πρώτα έβγαλαν τα συμπεράσματα και έκτοτε ψάχνουν για τις αποδείξεις, θριαμβολογώντας κάθε φορά, που νομίζουν ότι βρήκαν «αδιάσειστα στοιχεία».
Συχνά βέβαια η ίδια η έρευνα διαψεύδει τέτοια στοιχεία, πράγμα που αποδεικνύει και ότι δεν είναι αδιάσειστα, αλλά και ότι, παρά τις προκαταλήψεις των ερευνητών, δεν διστάζουν (συνήθως) να αποδεχτούν τις ανατροπές· δεν παίζεται δηλαδή βρώμικο παιχνίδι από πλευράς τους. [Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα και για όλους και κυρίως δεν αποκλείει την παραπλανητική εκμετάλλευση των απόψεων τους από άλλους.] Σε αυτές τις περιπτώσεις ανατροπής δεν κλονίζονται φυσικά οι πεποιθήσεις τους. Απλά προχωράνε σε νέες ερμηνείες επί των αποδεδειγμένων λαθών τους. Π.χ. ο Νεάτερνταλ έφυγε από τους «προγόνους» μας, γιατί αποδείχτηκε, ότι είχε διαφορετικό DNA και το «μπάλωμα» είναι πως πρόκειται για ένα αποτυχημένο είδος προανθρώπου, που δεν άφησε εξελικτικούς απογόνους. Μπορεί· αυτό όμως που μου έμεινε εμένα, ήταν η απόλυτη βεβαιότητα πάνω σε ένα λάθος και η ευκολία στην μεταπήδηση σε μίαν νέα «βεβαιότητα» με τον ίδιο ζήλο και την ίδια θέρμη, που είχαν και κατά την προηγούμενη λαθεμένη εκτίμηση. Χαρακτηριστικά (για του λόγου το αληθές και επειδή ο κόσμος ξεχνάει) αποκαλούσαν «Νεάτερνταλ» (και όχι Χόμο Ερέκτους) όποιον χαρακτήριζαν ως καθυστερημένο. [Αλήθεια, αυτό δεν είναι –μεταξύ άλλων- και ρατσισμός; Αλλωστε η θεωρία της εξέλιξης ήταν και η πραγματική θρησκεία των Ναζί, καθώς όπως κάθε ρατσιστής, θεώρησαν εαυτούς το καλύτερο εξελικτικό δείγμα.]
5) Το κυριότερο «αποδεικτικό στοιχείο», η ραδιοχρονολόγηση, δεν με πείθει και πολύ πλέον. Η ίδια η αρχή της νομίζω ότι χωλαίνει σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ήδη εφαρμοσμένης τεχνολογίας. Ολες οι μέθοδοι ραδιοχρονολόγησης προϋποθέτουν σταθερή περίοδο διάσπασης των ραδιοϊσοτόπων καθ όλη την διάρκεια του παρελθόντος. Την στιγμή όμως που ο άνθρωπος ήδη έχει ξεπεράσει αυτούς τους περιορισμούς στην πυρηνική βιομηχανία και τα πυρηνικά όπλα, είναι δυνατόν, να μην υπάρχουν και φυσικοί τρόποι; (πολύ γειτονικοί υπερκαινοφανείς, κβάζαρς κ.λ.π. ή άλλα αίτια που ακόμα δεν έχουμε φαντασθεί καν. Ο χρόνος που παρατηρούμε συστηματικά το διάστημα είναι πολύ λίγος, αλλά και τα μέσα αρκετά περιορισμένα, για να πούμε, ότι τα είδαμε όλα.)
Παρότι νομίζω, δεν χρειάζεται καμία άλλη επιχειρηματολογία, κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι τι ακριβώς μετράνε; Ας δούμε τι είναι ο «χρόνος ημιζωής». Είναι ο χρόνος μεταστοιχείωσης της μισής ποσότητας ραδιοϊσοτόπων ενός δείγματος. Αν πάρουμε λοιπόν μία ποσότητα ν ενός ραδιοϊσοτόπου με χρόνο ημιζωής Α χρόνια, μετά από αυτόν τον χρόνο θα έχουμε ν/2, που δεν άλλαξε καθόλου μορφή. Μετά από άλλα τόσα χρόνια θα έχει μείνει ν/4, ακολούθως ν/8 κ.ο.κ.. Με δεδομένο ότι ο χρόνος ημιζωής του Ουρανίου238 είναι όσος και η υποτιθέμενη ηλικία της Γης (4,5 δις χρόνια) θα έπρεπε να υπάρχουν ίσες ποσότητες Ουρανίου με το άθροισμα Μολύβδου206 και των ενδιάμεσων ραδιοϊσοτόπων. Για την ακρίβεια ο Μόλυβδος μόλις που θα υπήρχε και θα κυριαρχούσαν το Ουράνιο, το Θόριο και τα άλλα ενδιάμεσα ραδιοϊσότοπα. Αυτό όμως δεν ισχύει και η αναλογία είναι η αντίστροφη.
Αν τώρα χωρίζαμε την αρχική ποσότητα σε μεγάλα κομμάτια, που ταυτίζονται με τα κοιτάσματα, που περιέχουν κάποιο, ή κάποια από αυτά τα στοιχεία, δεν θα έπρεπε κάθε ένα από αυτά, να λειτουργήσει όπως το αρχικό; Το Ουράνιο δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σε σταθερή αναλογία με τον Μόλυβδο (και τα ενδιάμεσα ραδιοϊσότοπα) σε οποιοδήποτε κοίτασμα περιέχει το ένα από αυτά; Ούτε αυτό ισχύει. Κι ενώ σχεδόν κανένα ορυκτό Ουρανίου δεν περιλαμβάνει σημαντικές ποσότητες Μολύβδου (αυτό είναι φυσιολογικό) συμβαίνει ταυτόχρονα και σχεδόν κανένα ορυκτό Μολύβδου να μην περιλαμβάνει σημαντικές ποσότητες Ουρανίου!!!!!!!!!!!! Επίσης υπάρχουν ορυκτά Ουρανίου, που περιέχουν τα ενδιάμεσα ραδιοϊσότοπα, αλλά καθόλου Μόλυβδο· δηλαδή σαν να λέμε, ότι δημιουργήθηκε Ουράνιο μετά τον σχηματισμό της Γης!!!!!!!!!!!!!
Πως εξηγούνται τόσο μεγάλες διαφορές από το αναμενόμενο, τόσο στο σύνολο, όσο και από κοίτασμα σε κοίτασμα, χωρίς αυτό να οφείλεται σε επιμέρους φυσικές συνθήκες, που αλλού επιβραδύνουν και αλλού επιταχύνουν την μεταστοιχείωση; Αλλωστε πως αλλιώς εξηγείται το τεράστιο εύρος του χρόνου ημιζωής του Ρουβιδίου μεταξύ 47 και 120 δισεκατομμυρίων ετών, αν όχι στις διαφορετικές συνθήκες οι οποίες επικράτησαν στο παρελθόν, εκεί που ανευρίσκεται; [Και τι σόι «ραδιοχρονολογήσεις» γίνονται με τέτοιο μέτρο λάστιχο;]
Το «μπάλωμα» για την περίσσια Μολύβδου θα μπορούσε να είναι, ότι δεν είναι όλος ο σημερινός Μόλυβδος προϊόν του αρχικού Ουρανίου, αλλά δημιουργεί άλλη αντίφαση, γιατί ο χρόνος από τον σχηματισμό του πρωτοπλανητικού νέφους μέχρι την στερεοποίηση του εξωτερικού φλοιού ήταν πολύ λίγος για να υπάρξει μεταστοιχείωση Ουρανίου σε Μόλυβδο. Βέβαια αν το ηλιακό μας σύστημα φτιάχτηκε από ανακυκλωμένο υλικό προηγούμενων άστρων, θα μπορούσε να υπάρχει ήδη προγενέστερη ποσότητα Μολύβδου στο πρωτοπλανητικό νέφος, αλλά τότε τι νόημα θα είχαν οι ραδιοχρονολογήσεις Ουρανίου -Μολύβδου και τι θα πιστοποιούσαν ως προς την ηλικία της Γης; Υποτίθεται, ότι η ύπαρξη Μολύβδου δικαιολογεί τα 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά θα έπρεπε να είναι πολύ δυσεύρετος σε σχέση με το Ουράνιο και τα ενδιάμεσα.
Άλλο «μπάλωμα» θα μπορούσαν να είναι τα ηφαίστεια και οι τεκτονικοί μεγασεισμοί, που φέρνουν στην επιφάνεια περισσότερο τα ελαφρύτερα στοιχεία. Δηλαδή, ότι στο εσωτερικό της Γής κυριαρχούν τα ραδιενεργά και βαρύτερα στοιχεία και ο Μόλυβδος μεταστοιχειούμενος ανεβαίνει στην επιφάνεια. Ωστόσο δεν έχουν μεγάλη διαφορά στο ειδικό βάρος και τα ορυκτά Ουρανίου, που δεν περιέχουν καθόλου Μόλυβδο, αποδεικνύουν, ότι μάλλον το βαρύτερο Ουράνιο ανεβαίνει, ή τουλάχιστον ανεβαίνει ανεμπόδιστα κι αυτό. Ισως βέβαια ο σχετικά ελαφρύτερος Μόλυβδος να έλαβε εξ αρχής θέση στα ανώτερα στρώματα, άρα ακόμα πιο πολύ και στην επιφάνεια (όπως άλλωστε μας λέει και η επίσημη επιστήμη). Αυτό όμως σημαίνει, ότι υπήρχε εξ αρχής στο πρωτοπλανητικό νέφος, άρα ισχύει το ίδιο με το προηγούμενο «μπάλωμα». [Τέλος, όπως καταλαβαίνουμε, τα ηφαίστεια λειτουργούν ως βαλβίδες εκτόνωσης, που αποτρέπουν την έκρηξη της Γης. Όμως αν υπήρχαν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργών υλικών στο εσωτερικό της Γης, η ηφαιστειακή δραστηριότητα (και η σεισμική) θα ήταν πολλαπλάσια και πολλαπλάσιας ισχύος. Αλλωστε (όπως είπα) και η επίσημη επιστήμη μας λέει ότι στο εσωτερικό υπάρχουν κυρίως Σίδηρος και Νικέλιο, ενώ ο Μόλυβδος και το Ουράνιο βρέθηκαν στην επιφάνεια συσσωματωμένα με ελαφρύτερα στοιχεία. Συνεπώς, που βρίσκεται αυτή η τεράστια ποσότητα Ουρανίου, Θορίου κ.λ.π., που να δικαιολογεί τόσο Μόλυβδο στην επιφάνεια;]
Οσο για την μέθοδο άνθρακα14, Ο ΙΔΙΟΣ ο εφευρέτης της κατέθεσε τον προβληματισμό του, καθώς προϋπέθετε σταθερή περίοδο τόσο στην δημιουργία, όσο και στην αποδόμηση του. Οι ζηλωτές όμως απεφάνθησαν δίκην Ιεράς Εξετάσεως «είναι σταθερή» και το θέμα έληξε!!!!!!!! [Το ότι έτσι ακριβώς έγινε –και γίνεται γενικότερα- το αποδεικνύει και η διαρκής βελτίωση των τεχνικών ραδιοχρονολόγησης, που εξελισσόμενες δίνουν «πιο ακριβή και σίγουρα» αποτελέσματα… Τι χρειαζόταν η βελτίωση, αφού εξ αρχής γνωρίζαμε το «σωστό»; Μήπως είπαν ποτέ ένα «μπορεί», ένα «ίσως», ένα «πιθανόν»; Οχι· με απόλυτη βεβαιότητα μίλαγαν από την πρώτη τεχνική. Μάλιστα αυτή η βελτίωση, αντί να επιμηκύνει την δυνατότητα χρονολόγησης με τον C14, τελικά την περιόρισε σε λίγες χιλιάδες χρόνια και μάλιστα για τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν υπάρχει καν ομοφωνία για το ποιο ακριβώς είναι το «ασφαλές» όριο. Άλλος λέει 4.000, άλλος 10.000, άλλος 30-40.000 χρόνια. Κι όμως συνεχίζουν να αποδέχονται αποτελέσματα για εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια!!!!!!!!]
Στην σχετική βιβλιογραφία καταγράφονται πολλές παράξενες μετρήσεις, όπως οι χρονολογήσεις ζώντων σαλιγκαριών ηλικίας 1.200, 2.300 και 27.000 ετών(!!!!!!!!!!!) η χρονολόγηση φρεσκοσκοτωμένης φώκιας ηλικίας 1.300 ετών και άλλες από 615 έως 4.600 ετών(!!!!!!!!)κ.λ.π.. Η δικαιολογίες που δόθηκαν, ουσιαστικά θέτουν εν αμφιβόλω κάθε ραδιοχρονολόγηση υδρόβιου οργανισμού, αλλά αυτό επεκτάθηκε και σε ανθρώπους, σκελετοί των οποίων βρέθηκαν στην καταστραφείσα Νινευή και ραδιοχρονολογήθηκαν με βέβαιο λάθος δύο αιώνων. Η «δικαιολογία» ήταν, ότι είχαν φάει πολλά ψάρια… [Δεν κάνω πλάκα –αυτό είπαν.]
Και ενώ οι παραπάνω περιπτώσεις επιμήκυναν αλλού πολύ και αλλού εξωφρενικά την χρονολόγηση, σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, όπως π.χ. το πετρέλαιο, που κατά τους γεωλόγους είναι εκατομμυρίων ετών, αλλά με τον C14 βγήκε 50.000 ετών!!!!!!!!!!! Ιδιας ηλικίας προέκυψαν διαμάντια, που κατά τους γεωλόγους είναι ηλικίας 40-350 εκατομμυρίων ετών.
Σπόροι απανθρακωμένου σταριού, που βρέθηκαν στο ίδιο επίπεδο (και σημείο) ανασκαφής χρονολογήθηκαν οι δύο ως περίπου 3.000 ετών και ο τρίτος ως 33.000 ετών!!!!!!!!!!!! Ο ένας από τους δύο πρώτους με άλλη τεχνική (ΑMS) έδωσε ηλικία 6.650 ετών!!!!!!!!!!!!
Αραγε δεν έχει καμία αξία η ραδιοχρονολόγηση; Είναι απατεωνιά; Όχι βέβαια. Ωστόσο κατά την ταπεινή μου γνώμη απέχουμε ακόμη παρασάγγας από το επίπεδο της βεβαιότητας.
6) Θα ήμουν λιγότερο επιφυλακτικός απέναντι στην επιστημονική κοινότητα, αν συχνά δεν έμοιαζε τόσο πολύ με τους πιο φανατισμένους οπαδούς της και ενίοτε με την ιερά εξέταση. [Όχι όλοι βέβαια.] Ότι δεν βολεύει, το ρίχνουν στην πυρά. Πολλοί και μάλιστα κορυφαίοι νομπελίστες λοιδορήθηκαν και χλευάστηκαν από τους συναδέλφους τους, πριν θεοποιηθούν. Στην συνέχεια το πόπολο όφειλε να προσκυνάει τους νέους θεούς και τις «αξεπέραστες αλήθειες» τους, μέχρι την αποκαθήλωση τους και την αντικατάσταση τους από άλλους νέους «θεούς» και νέες «αλήθειες»… [Από όσο διαβάζω σε κάποια επιστημονικά άρθρα, μάλλον ήγγικεν και η ώρα του Αϊνστάιν και της Σχετικότητας και εσχάτως παίζεται και η τύχη του μπιγκ μπανγκ.]
Παρά την ρευστότητα της επιστημονικής αλήθειας, η επιστημονική κοινότητα και οι οπαδοί της χρησιμοποιούν ΠΑΝΤΑ την νομοτελειακή φράση «η επιστήμη λέει…». Για να δούμε όμως, πως τους «μιλάει» η επιστήμη; Μέσα από τα συνέδρια, όπου δια βοής αποφασίζεται η αλήθεια… Φυσικά μεταξύ σοφών δεν υφίστανται ψηφοφορίες (πλην του υποβιβασμού του Πλούτωνα) αλλά καθώς δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ η επιθυμητή ομοφωνία, η «αλήθεια» προκύπτει από τα χειροκροτήματα και τα γιουχαΐσματα. Κάποιες φορές μάλιστα έχουν εκτυλιχθεί σκηνές απείρου κάλους μεταξύ σοφών, που θα ζήλευαν ακόμα και δυναμικοί χούλιγκανς. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες και συναδελφικά μαχαιρώματα «μιλάει η επιστήμη»… [Κι αυτό, όταν δεν υπάρχουν συμφέροντα, αλλά μόνο ματαιοδοξία. Όταν μπαίνει και το συμφέρον στην μέση, χάνουν κάθε μέτρο.]
Για να καταλάβει ο αναγνώστης πόσο φανατισμένοι και αρτηριοσκληρωτικοί είναι πολλοί από αυτούς που θεωρούνται «ανοιχτά μυαλά», το 1968 ανακαλύφθηκε παπουτσωμένο απολίθωμα της Κάμβριας περιόδου, το οποίο αρνούνται πεισματικά να εξετάσουν!!!!!!!! Ο άνθρωπος που το βρήκε, το πήγε σε συνέδρια και εργαστήρια και οι ελάχιστοι που δέχτηκαν να το εξετάσουν, απάντησαν απλά, πως ανήκει σε άτομο παπουτσωμένο (και μάλιστα και με τακούνι) που μάζευε τριλοβίτες στην παραλία και κατά λάθος πάτησε έναν. Ετσι σε αυτήν την περίπτωση τουλάχιστον το ένστικτο της αυτοσυντήρησης επικράτησε της «μανίας» για την εξεύρεση της αλήθειας…
[Την εποχή της πληροφορικής και της ελεύθερης πληροφορίας, απαγορεύσεις δεν περάνε εύκολα. Ο μόνος τρόπος κουκουλώματος όσων δεν είναι αρεστά στο σύστημα, είναι να πνιγούν στον ωκεανό του διαδικτύου ανάμεσα στις άπειρες θεωρίες συνομωσίας που τον κατακλύζουν. Ετσι συνεχίζουν να αρνούνται την εξέταση του απολιθώματος, χαρακτηρίζοντας το «θεωρία συνομωσίας».]
Επειδή μάλλον αποκλείεται να αποδειχθεί, ότι υπήρχαν άνθρωποι και μάλιστα παπουτσωμένοι πριν 500 εκατομμύρια χρόνια, πιθανότερο είναι να αποδειχτεί, ότι οι τριλοβίτες ήσαν πολύ πολύ πιό πρόσφατοι. Αλλωστε δεν θα είναι και το μοναδικό παράδειγμα πιθανού «επιστημονικού» ετεροχρονισμού. Η παγκόσμια μυθολογία βρίθει δεινοσαύρων (δράκων) που υποτίθεται, ότι έχουν εξαφανιστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Ισως βέβαια να δημιουργήθηκε στηριγμένη σε σκελετούς δεινοσαύρων, που εύρισκαν οι άνθρωποι και να μην συνυπήρξαν ποτέ, αλλά μαζεύονται πολλά, που κλονίζουν τουλάχιστον (αν όχι ανατρέπουν) τις «βεβαιότητες» της παλαιοντολογίας.
[Σε αυτό το σημείο θα ξεκινήσω τις υποθέσεις επιστημονικής φαντασίας. Αν δει κανείς στον χάρτη, που βρίσκεται η Γιούτα (όπου βρέθηκε το απολίθωμα) θα σκεφτεί πως πρέπει να έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, αφότου μπορεί να ήταν παράλια ζώνη. Τα σύγχρονα γεωλογικά φαινόμενα μας δείχνουν ότι δεν αλλάζει εύκολα και γρήγορα το ανάγλυφο της Γής. Ωστόσο υπάρχουν τρεις (τουλάχιστον) πιθανές ερμηνείες γι αυτό. Πρώτον· ίσως να μην είναι απολύτως σωστή η άποψη, που αποκλείει μεγάλες γεωλογικές αλλαγές σε λίγο χρόνο, ιδιαίτερα για το παρελθόν. Ο Πλάτωνας προσδιορίζει την Ατλαντίδα πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες. Επειδή λοιπόν απείχε πολύ και χρονικά και χωρικά, φυσικό ήταν, να μην έχει και ακριβείς πληροφορίες και να ταυτίζει ένα νησί, έδρα των Ατλάντων, με ολόκληρη την Αμερικάνικη ήπειρο. Βέβαια αναφέρει και μία ήπειρο κοντά στο νησί, αλλά παρουσιάζει ως εξαιρετικά υπερμεγέθη την Ατλαντίδα νήσο, συγχέοντας την ίσως με την παρακείμενη ήπειρο. Προφανώς κάνει λάθος και ως προς τον χρόνο, που χρειάστηκε για να καταστραφεί και να βυθιστεί αυτό το νησί και σε πολλά άλλα, αλλά για να υπάρχει ιστορική μνήμη, είναι πολύ πιθανόν να υπάρχει και γεγονός. Ισως λοιπόν εκείνη την περίοδο, να έγιναν συγκλονιστικές γεωλογικές αλλαγές στην Αμερικάνικη ήπειρο και τα νησιά γύρω από αυτήν (όχι βέβαια σε μία ημέρα) και δεν είναι καθόλου αφύσικο, όταν κάποιες περιοχές καταποντίζονται, άλλες να αναδύονται και να ανυψώνονται (υπάρχουν σημαντικά ευρήματα καταποντισμού στην Καραϊβική, όπου εικάζεται, ότι βρισκόταν η Ατλαντίδα). Μπορεί λοιπόν η Γιούτα να αναδύθηκε, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα. Για να το πάω ακόμα παραπέρα το σενάριο. Κάποιοι λένε, ότι κάποτε η Μεσόγειος ήταν κλειστή λίμνη με αρκετά χαμηλότερη στάθμη, ως ότου ο ωκεανός φούσκωσε και διέρρηξε τον πορθμό του Γιβραλτάρ, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ισθμός. Θα μπορούσε λοιπόν αυτή να ήταν η αιτία που φούσκωσε ο ωκεανός. Και το ότι αυτό το φούσκωμα του Ωκεανού δεν έγινε σε πολύ παλιές γεωλογικές περιόδους αποδεικνύεται και από καταποντισμένες πολιτείες στην Μεσόγειο. Πάντως τουλάχιστον σε αυτό το θέμα ο Πλάτωνας δεν μου φαίνεται πολύ αξιόπιστη πηγή, αλλά δεν είναι του παρόντος κειμένου, να το αναλύσω. Δεύτερον· ένα πλημμυρικό γεγονός μοναδικής έντασης, σαν αυτά που περιγράφονται από θρησκείες και μυθολογίες σε όλον τον κόσμο, θα μπορούσε να αφήσει τέτοια απολιθώματα στην ενδοχώρα. Τρίτον· ένας αστεροειδής στο βόρειο τμήμα του κόλπου της Καλιφόρνιας θα μπορούσε άνετα να πλημμυρίσει ολόκληρη την ποταμολεκάνη του Κολοράντο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν είμαι εγώ αυτός που πρέπει να ερμηνεύσω το γεγονός του «αλλόκοτου» απολιθώματος, αλλά οι ξερόλες, που εν προκειμένω ποιούν την νήσσα. Απλά δίνω τρεις πιθανές ερμηνείες, αν οι τριλοβίτες ήταν πολύ πιο πρόσφατο είδος, από όσο λένε. Ετσι κι αλλιώς, όπως είδαμε, η ραδιοχρονολόγηση υδρόβιων οργανισμών δίνει παλαβά αποτελέσματα.]
7) Αλλά ας δούμε και κάτι που σίγουρα δεν είναι «θεωρία συνομωσίας», γιατί προέρχεται από την επίσημη επιστήμη και συγκεκριμένα την Βιολογία. Για να φτάσουμε από απλά αμινοξέα στην πιο στοιχειώδη μορφή ζωής, χρειάζεται ένας ασύληπτος αριθμός μεταλλάξεων, που είναι αδύνατον να έχει ολοκληρωθεί στα χρονικά περιθώρια της ύπαρξης της Γής. Το «μπάλωμα» εδώ είναι, ότι η ζωή έφτασε στην Γή από μετεωρίτες, αστεροειδείς κ.λ.π.. Απορώ πως αυτά εξακολουθούν να τα λένε σοβαροί επιστήμονες. [Και δεν το λέω ειρωνικά το «σοβαροί», αλλά δεν έχω καταλάβει, γιατί το συγκεκριμένο θέμα το παίρνουν αψήφιστα.] Ο αριθμός αυτός είναι 102.000.000 δηλαδή δύο εκατομμύρια μηδενικά πίσω από το 10. [Πόσες εκατοντάδες σελίδες χρειάζονται, μόνο για να γραφτεί αυτός ο αριθμός;] Ακόμα κι αν δεχτούμε, ότι οι μεταλλάξεις αυτές ξεκίνησαν την στιγμή του Μπιγκ Μπανγκ (αν είναι δυνατόν;) μέχρι σήμερα ένα απειροστό κλάσμα θα μπορούσε, να έχει συντελεστεί. Ακόμη κι αν γινόταν μία χημική αντίδραση το δευτερόλεπτο, έχουμε 13,7δις χ 365 χ 24 χ 60 χ 60 = 432.032 τρισεκατομμύρια δευτερόλεπτα. Για να γίνει πιο λιανά, θα «χαρίσω» στην ηλικία του Σύμπαντος καμιά εικοσαριά δισεκατομμύρια χρόνια ακόμα. Ετσι ίσα που φτάνουμε στα 1018!!!!!! Να πούμε καλύτερα, ότι γίνονταν ένα δισεκατομμύριο μεταλλάξεις το δευτερόλεπτο; (Μπορεί κανείς να το φανταστεί αυτό;) Τότε φτάνουμε στον αριθμό 1027 δηλαδή και πάλι τίποτα μπροστά στον αριθμό που ψάχνουμε. Μάλλον να πούμε καλύτερα 1 τρισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια μεταλλάξεις το δευτερόλεπτο; (κλίμακα ζέπτο) Τότε μόλις που φτάνουμε στον αριθμό 1042… Οσο τρελές υποθέσεις και να κάνουμε για την ταχύτητα των χημικών αντιδράσεων, εξακολουθούμε να είμαστε κοντά στο μηδέν σε σχέση με τον απαιτούμενο αριθμό. [Α ρε ζημιάρα Βιολογία. Δεν φτάνει που ξεμπρόστιασες το DNA του «προγόνου» μας του Νεάτερνταλ, τώρα έδωσες μια και τα γκρέμισες όλα. Να δεις που θα σε βγάλουνε τρελή οι άλλες επιστήμες.] Να συνεχίσω κι άλλο· επειδή η ανακάλυψη των γαλαξιακών τειχών (και άλλες) πιθανότατα θα επιμηκύνουν πολύ την σημερινή εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος, το πράγμα δεν αλλάζει ουσιαστικά καθόλου, αν από 13,7 δις χρόνια, τα κάνουμε 137 δις, ή 1.370 δις, ή 137.000 δις, ή ακόμα και 137.000.000 δισεκατομμύρια χρόνια. Πάλι κοντά στο μηδέν θα είμαστε σε σχέση με τον απαιτούμενο χρόνο. Για όσους δεν μπορούν (ή κάνουν, ότι δεν μπορούν) να συλλάβουν αυτό το νούμερο, η εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος μοιάζει σαν μια στιγμή δίπλα στον «άπειρο» χρόνο, που χρειάζονται, για να ολοκληρωθούν αυτές οι αντιδράσεις.
Κι αυτός ο χρόνος χρειάζεται μόνο για τις μεταλλάξεις της σωστής ακολουθίας. Δηλαδή μόνο αν η φύση πέτυχε με το πρώτο την σωστή σειρά σε αυτόν τον απίστευτο αριθμό μεταλλάξεων!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Με δεδομένο ότι κατά την θεωρία της εξέλιξης, η φύση προχωράει μέσα από τα «λάθη» της, αυτός ο «άπειρος χρόνος» πρέπει να διογκωθεί σε άπειρο βαθμό, για να χωρέσουν μέσα και οι άπειρες αποτυχημένες απόπειρες, για να φτάσει στην σωστή ακολουθία… [Για το τελευταίο έχω μία επιφύλαξη. Μήπως δηλαδή ο αρχικός –ούτως ή άλλως «εξωπραγματικός»- αριθμός αφορά και τις αποτυχημένες απόπειρες.]
8) Σαν να μην έφτανε το παραπάνω, ήλθε κι άλλη κατραπακιά για τους ξερόλες. Κατά την ανθρωποβιολογία και ο χρόνος μετάλλαξης του προανθρωποπίθηκου σε άνθρωπο, επίσης δεν φτάνει στα περιθώρια που έχουμε δώσει. Ετσι έχουν εκφραστεί στο παρελθόν απόψεις κατά τις οποίες, υπήρξε μεν η αργή εξέλιξη που περιγράφει η παλαιοντολογία, αλλά σε κάποιο σημείο ξαφνικά ο προάνθρωπος έγινε άνθρωπος από την επίδραση ενός επίσης ξαφνικού, πιθανόν διαστημικού, γεγονότος. Δηλαδή σαν να λέμε, είναι παραμύθια για μικρά παιδιά η στιγμιαία δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό, αλλά δεν είναι παραμύθι η στιγμιαία μετάλλαξη ενός ζώου σε άνθρωπο από την ακτινοβολία ενός υπερκαινοφανή… Βέβαια γι αυτόν ακριβώς τον λόγο αποσύρθηκε στα αζήτητα αυτή η θεωρία, καθώς ο χρόνος των 2-6.000.000 ετών μπορεί να μην φτάνει για την σημερινή εξέλιξη, φτάνει όμως για ένα «επιστημονικό» μπουρδούκλωμα… [Αλλά κι αν δεν φτάσει για το μπουρδούκλωμα, σιγά το πρόβλημα· απλά θα τον επιμηκύνουμε πάλι…]
Επίσης μου κάνει εντύπωση η απόσταση μας από τους κοντοσυγγενείς μας, καθώς ΟΛΟΙ οι πίθηκοι συμπεριφέρονται και λειτουργούν σαν κάθε άλλο ζώο και δεν φαίνεται να υπερέχουν σε τίποτα από τα άλλα. Δεν θα ήταν πιο φυσικό, ο καθ ομοίωσιν εξάδελφος να υπερέχει έστω και λίγο από τα άλλα ζώα, ώστε να υπάρχει μία λογική βάση για αυτήν την μονομερή εξέλιξη; Γιατί δεν υπάρχει για κάθε ζώο ένας ανάλογος εξελικτικός απόγονος, έστω πολύ κατώτερος του ανθρώπου, αλλά ανώτερος από αυτήν την ομοιόμορφη συμπεριφορά, που τα χαρακτηρίζει όλα ως ζώα; Κάτι σαν Νεάτερνταλ του σκύλου, ή σαν Ερέκτους της αγελάδας. Σε συνδυασμό με το ότι δεν υπάρχουν ενδιάμεσα είδη, θα έλεγε κανείς, ότι τα «ξαδελφάκια μας» είναι το άκρον άωτον της εξελικτικής αποτυχίας, αφού και εκείνα ξεκίνησαν από τον κοινό πρόγονο, τον προανθρωποπίθηκο. Κι όμως επιβίωσαν εκείνα κι όχι ο σχετικά πιο έξυπνος Νεάτερνταλ…
[Βέβαια παίζει και η περίπτωση όλοι οι Ερέκτους παγκοσμίως να ήσαν ρατσιστές και το μεράκι τους ήταν να σκοτώνουν Νεάτερνταλ. Σα να λέμε εξέλιξη και ρατσισμός πάνε παρέα… Κι εδώ που τα λέμε, έτσι είναι…]
Το πιο παράδοξο όμως είναι, ότι από έναν υποτιθέμενο κοινό πρόγονο, ο οποίος ήταν το καταλληλότερο ζώο για αυτήν την εξελικτική πορεία, που κάποτε θα το έκανε άνθρωπο, άρα ήταν ήδη ανώτερο, έστω και λίγο σε σχέση με τα άλλα, οι απόγονοι του μέσα στο ίδιο περιβάλλον ακολούθησαν διαμετρικά αντίθετες εξελικτικές πορείες. Και οι μεν προάνθρωποι πήραν την ανιούσα, οι δε προπίθηκοι την κατιούσα, γινόμενοι πλήρως ζώα, ενόσω ο προάνθρωπος γινόταν άνθρωπος εξοντώνοντας τους άλλους προανθρώπους. [Και μόνο ότι εξόντωσε όλους τους άλλους προανθρώπους, προφανώς ως ανταγωνιστικά είδη, δείχνει ότι η «εξέλιξη» του πίθηκου ήταν τραγικά αποτυχημένη, για να τον αφήσει στην ησυχία του.] Κι αν τέλος πάντων πούμε, ότι δεν ήταν «κατιούσα», αλλά απλά παρέμειναν ζώα (ενώ κι εκείνα είχαν την δυνατότητα να εξελιχτούν, γιατί έζησαν στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον) δεν πρόκειται για καραμπινάτη αποτυχία, που παραδόξως είχε «καλή τύχη» σε έναν κόσμο, που μόνο οι εξελισσόμενοι τα καταφέρνουν; Και καλά τα πιθηκάκια και οι χιμπατζήδες, που ίσως γλίτωσαν την Ερέκτεια εξόντωση λόγω μεγέθους· οι γορίλες πως την γλίτωσαν; Απλά κρύφτηκαν στα δάση; Οι Ερέκτους που ζούσαν και δεν τους είδαν; Στο Νιού Γιόρκ;
Επίσης έχω διαβάσει, ότι η Παλαιοντολογία στηρίζεται σε ένα φορτηγάκι σκόρπια κόκκαλα; Δηλαδή όχι μόνο αναπλάθουμε τους προανθρώπους από τους σκελετούς, αποφασίζοντας αυθαίρετα για το χρώμα του δέρματος, την τριχοφυΐα κ.λ.π. αλλά στην ουσία αναπλάθουμε και τους ίδιους τους σκελετούς από φθαρμένα σκόρπια απομεινάρια. [Κι όμως έχουν βρεθεί ατόφιοι σκελετοί πολύ αρχαιότερων -κατά την Παλαιοντολογία- ζώων.] Επίσης θα ήθελα να ήξερα, από όλα αυτά τα απομεινάρια που ανακαλύπτονται, έχει χαρακτηριστεί κανένα ως πρόγονος του πιθήκου; Δηλαδή, αφότου άρχισε ο διαχωρισμός και η διαφορετική εξελικτική πορεία, έχουμε σχηματίσει ανάλογη εξελικτική σειρά από τον προανθρωποπίθηκο στα σημερινά είδη πιθήκων;
Και κάτι ακόμα. Η ποικιλομορφία των πιθήκων είναι πολύ πιο έντονη από την ποικιλομορφία των ανθρώπων. Μάλιστα, αν δεχτούμε (όπως είναι φυσικό) ότι η ποικιλομορφία των ανθρώπινων φυλών οφείλεται στην σημαντική γεωγραφική τους απομόνωση στις αρχαίες εποχές, για τους πίθηκους δεν ισχύει το ίδιο, καθώς όλοι εξελίχθηκαν στο ίδιο τροπικό περιβάλλον και συνυπάρχουν μεταξύ τους. Βέβαια και ανάμεσα στους ανθρώπους υπάρχουν και νάνοι και γίγαντες (όπως είναι τα πιθηκάκια και οι γορίλες σε σχέση με τους χιμπατζήδες) αλλά δεν συνιστούν διαφορετικές φυλές· αντίθετα διατηρούν τα φυλετικά χαρακτηριστικά των γονέων τους και διαφέρουν μόνο ως προς το μέγεθος. Μάλιστα οι τάσεις επιμειξίας αμβλύνουν με τον χρόνο τα φυλετικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, όπως βλέπουμε στους μιγαδικούς πληθυσμούς. Στα πιθηκοειδή δεν υπάρχει καμία τάση επιμειξίας και ομογενοποίησης· σαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διαφορετικοί εξελικτικοί τύποι, που όμως δεν εξελίσσονται καθόλου.
Τέλος εκφράζεται η άποψη, ότι η διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα είναι ποσοτική (μέγεθος εγκεφάλου, αριθμός νευρώνων κ.λ.π.). Αν και δεν έχω άποψη, αναρωτιέμαι μήπως υπάρχουν και ποιοτικές διαφορές, γιατί έτσι δεν θα έπρεπε ο ελέφαντας να είναι απείρως εξυπνότερος από το μυρμήγκι; Αν πάλι εννοούμε σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, δεν θα έπρεπε να είναι πολύ μικρότερες οι νοητικές διαφορές μας με τον χιμπατζή; Επίσης δεν θα έπρεπε να ισχύει και ανάμεσα στους ανθρώπους; [Οποιος έχει μεγαλύτερο κεφάλι, να είναι εξυπνότερος.] Βέβαια συχνά η ποιότητα εξαρτάται από ποσοτικά μεγέθη (π.χ. η ποιότητα ενός αιθέριου ελαίου εξαρτάται από την αναλογία εστέρων) αλλά διαισθάνομαι, ότι ούτε η γκουμούτσα, ο εγκέφαλος, ούτε οι τριχοειδείς νευρώνες είναι οι ποσότητες, που κάνουν την ποιότητα, αλλά κάτι πολύ πιο λεπτό, ενδεχομένως μέσα σε αυτά.
Επίλογος πρώτου μέρους
για την ανάρτηση στην Τρικλοποδιά
Αν και είχα τελειώσει εδώ και κάμποσα χρόνια αυτήν την εργασία, τις τελευταίες εβδομάδες έκανα πολλές προσθήκες και μικροδιορθώσεις και διαισθάνομαι, ότι το ίδιο θα γίνει και στο υπόλοιπο κείμενο, γι αυτό και αναβάλλω την ανάρτηση του.
Ωστόσο και μόνο αυτά αρκούν, για να καταλάβει κανείς, ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, για να χρειάζεται να το αντιπαραβάλλουμε με τις Βιβλικές περιγραφές. Για παράδειγμα, η προϊστορία με ανίσχυρα τεκμήρια επεκτείνει την ανθρώπινη ιστορία κατά 10-20.000 χρόνια επιπλέον (από εκεί και πέρα πάμε στην παλαιοντολογία, ή την ουφολογία). Και ποια είναι η μοναδική απόδειξη, ότι αυτά τα ευρήματα είναι πράγματι τόσο παλιά; Η ραδιοχρονολόγηση, που όπως είδαμε, μπορεί να κάνει πολύ μεγαλύτερα σφάλματα.
Αναρωτιέμαι, μήπως η Αγία Γραφή γράφτηκε έτσι ώστε να μοιάζει με παραμύθι στις μέρες της ημιμάθειας. Γιατί αυτές τις ημέρες ζούμε και έχουμε καταληφθεί από την έπαρση του ημιμαθή. Δεν ξέρω αν απέχουμε πενήντα, εκατό, χίλια, ή ένα εκατομμύριο χρόνια από την επιστημονική αλήθεια για τα θέματα αυτά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί ντε και καλά πρέπει να την μάθω σε τούτη την ζωή. Κι εγώ έχω την περιέργεια, αλλά δεν παίζει καθοριστικό ρόλο στην ζωή μου. Αφήνω την ζωή να μου αποκαλύπτει, ότι θέλει και όποτε θέλει.
Πιθανόν η επιστήμη να προχωράει από αυτούς που την έχουν πιο μεγάλη (την περιέργεια) γι αυτό καλώς υπάρχουν κι εκείνοι, αλλά ακόμα καλύτερα θα ήταν, αν τους χαρακτήριζε περισσότερη ταπεινοφροσύνη και λιγότερη προκατάληψη.
Υ.Γ. Επειδή η ολοκληρωμένη ανάρτηση της εργασίας αυτής μάλλον αργεί, ως αμοιβή στον αναγνώστη που έφτασε μέχρι αυτό το σημείο, κερνάω τροφή για σενάρια. [Αρκεί βέβαια να έχουμε συναίσθηση, ότι μιλάμε για σενάρια και όχι επιστημονικές αποδείξεις.] Πριν κάποια χρόνια δύο επιστήμονες παρουσίασαν μία καινοφανή θεωρία, που φέρνει τεράστιες ανατροπές. Βέβαια δεν γνωρίζω καν αν έγινε το πείραμα, που θα επιβεβαίωνε, ή όχι, την θεωρία, ούτε, αν έγινε, ποια ήταν τα αποτελέσματα. [Αμφιβάλλω αν υπήρξε κάποιος να χρηματοδοτήσει τέτοιο πείραμα, καθώς δεν έχει κανένα πρακτικό όφελος και δεν υποστηρίζεται από σημαντικό μέρος της επιστημονικής κοινότητας.] Το σίγουρο είναι, ότι δεν πρόκειται για απόπειρα επιστημονικής εξήγησης των Βιβλικών περιγραφών.
Η άποψη τους ήταν, ότι η ταχύτητα του φωτός στο κενό δεν ήταν πάντα σταθερή και μάλιστα ότι ξεκίνησε κατά 32 τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη και έκτοτε μειωνόταν ραγδαία, μέχρι που φρέναρε εντελώς πριν 5 δις χρόνια στην σημερινή του ταχύτητα.
Αφού έτσι κι αλλιώς υποθέσεις κάνουμε και αφού δεν υπάρχει λογική εξήγηση (ούτε ίχνος απόδειξης) για το πλήρες φρενάρισμα, γιατί να μην υποθέσουμε, ότι η επιβράδυνση συνεχίζεται, αλλά πλέον είναι ανεπαίσθητη και ακόμα περισσότερο για το μικρό χρονικό περιθώριο, που η τεχνολογία κατάφερε να την μετράει.
Η αρχική ταχύτητα πραγματικά είναι απίστευτη, γιατί ο αριθμός αυτός είναι: 300.000 km/sec χ300.000χ300.000 κ.ο.κ. άλλες 29 φορές. Δηλαδή η σημερινή ταχύτητα του φωτός των 300.000 χλμ/δευτερόλεπτο μοιάζει όχι απλώς ως σλόου μόσιον, αλλά ως πλήρης ακινησία σε σχέση με την αρχική του ταχύτητα!!!!!!!!!!!! Νομίζω, ότι είναι περιττό να κάτσουμε να κάνουμε τους πολλαπλασιασμούς, γιατί ήδη στην 5η τάξη μεγέθους ξεπερνάμε πάρα πολύ το ορατό σύμπαν (δηλαδή, ότι σε ένα δευτερόλεπτο το φως διάνυσε την απόσταση 2,5 τρις ετών φωτός) και στην μόλις επόμενη 6η τάξη ξεπερνάμε κάθε φαντασία. Τι να πούμε για την 32η τάξη;
Επειδή η ταχύτητα του φωτός είναι θεμελιώδες μέγεθος της φυσικής, καταλαβαίνει κανείς, ότι όλα τα γεγονότα έτρεχαν με ανάλογη ταχύτητα και εύκολα μπορεί να συρρικνωθεί η ιστορία του σύμπαντος σε έξι ημέρες. Μάλιστα ενώ πρόκειται για ισόχρονες (εικοσιτετράωρες) ημέρες τα γεγονότα που περικλείουν δεν είναι ισόχρονα, αλλά εκθετικά μειούμενα. Δηλαδή η πρώτη αφορά γεγονότα δισεκατομμυρίων ετών, η δεύτερη κάποιων δεκάδων εκατομμυρίων κ.ο.κ. μέχρι την έκτη, που περιλάμβανε γεγονότα σχεδόν μίας εικοσιτετράωρης ημέρας (δηλαδή ο άνθρωπος εμφανίστηκε ξαφνικά σε μία ημέρα).
Το ξαναλέω· δεν έχω την ψευδαίσθηση της επιστημονικής εξήγησης των Βιβλικών περιγραφών, καθώς υπάρχουν πάρα πολλές αντιφάσεις μεταξύ αυτών των περιγραφών και των επιστημονικών παραδοχών της εποχής μας. Ωστόσο αν η Αγία Γραφή είναι Λόγος του Θεού, είναι η επιστήμη που θα αλλάξει άρδην τις παραδοχές της στο μέλλον και οι ενδείξεις ότι αυτό θα γίνει, ήδη υπάρχουν, αφού αμφισβητούνται εκ των έσω.
