Στις 22 Ιουνίου, για να υποστηρίξουν τον στενότερο σύμμαχο τους, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν αεροπορικές επιδρομές εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Ο πλήρης αντίκτυπος της αυτής της επιχείρησης ─ στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και στην ευρύτερη ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή ─ παραμένει προς το παρόν αβέβαιος. Αλλά η αντίδραση της Μόσχας ήταν άμεση. Ρώσοι πολιτικοί και ειδικοί σε θέματα εξωτερικής πολιτικής άρχισαν να εξάγουν συμπεράσματα, προσφέροντας πρώιμες προβλέψεις και στρατηγικές ερμηνείες για το τι θα μπορούσε να συμβεί στην συνέχεια.
Σε αυτό το ειδικό ρεπορτάζ, το RT παρουσιάζει την άποψη της Ρωσίας. Μια συλλογή από έντονες, συχνά αντικρουόμενες απόψεις από αναλυτές και κορυφαίους Ρώσους αξιωματούχους σχετικά με το τι σημαίνει η τελευταία στρατιωτική κίνηση της Ουάσιγκτον για την περιοχή ─ και για όλο τον κόσμο.
- Φιόντορ Λουκιάνοφ, αρχισυντάκτης του “Russia in Global Affairs”:
Η παγίδα που περιμένει τον Τραμπ είναι απλή ─ αλλά θα είναι πολύ αποτελεσματική. Εάν το Ιράν απαντήσει με επίθεση εναντίον Aμερικανικών στρατευμάτων, οι ΗΠΑ σχεδόν αυτόματα θα βρεθούν μπλεγμένες σε μια βαθύτερη στρατιωτική αντιπαράθεση. Εάν, από την άλλη πλευρά, η Τεχεράνη είναι παραμείνει διστακτική ή αντιδράσει μόνο συμβολικά, η Ισραηλινή ηγεσία ─ υποστηριζόμενη από τους νεοσυντηρητικούς συμμάχους της στην Ουάσιγκτον ─ θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να πιέσει τον Λευκό Οίκο: Τώρα είναι η κατάλληλη ώρα να τελειώσει ένα αποδυναμωμένο καθεστώς και να επιβληθεί ένας κατάλληλος διάδοχος. Μέχρι να συμβεί αυτό, θα ισχυρίζονται ότι η δουλειά δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Το αν ο Τραμπ είναι πρόθυμος ─ ή ακόμη και ικανός ─ να αντέξει αυτή την πίεση παραμένει αβέβαιο.
Το Ιράν πιθανότατα θα αποφύγει να χτυπήσει άμεσα Αμερικανικούς στόχους σε μια προσπάθεια να αποφύγει μια κλιμάκωση χωρίς δυνατότητα επιστροφής με τις Αμερικανικές δυνάμεις. Αντ’ αυτού, πιθανότατα θα εντείνει τις επιθέσεις του στο Ισραήλ. Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, θα διπλασιάσει τις προσπάθειές του να πείσει την Ουάσινγκτον ότι η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη είναι η μόνη βιώσιμη οδός προς τα εμπρός – κάτι στο οποίο ο Τραμπ, προς το παρόν τουλάχιστον, παραμένει ενστικτωδώς αντίθετος. Ωστόσο, η δυναμική των στρατιωτικών εμπλοκών έχει τη δική της λογική και η αντίσταση σε αυτήν σπάνια είναι εύκολη.
- Τίγκραν Μελογιάν, αναλυτής στο Κέντρο Στρατηγικών Ερευνών του Οικονομικού Κολλεγίου:
Αν το Ιράν δεν κάνει τίποτα, κινδυνεύει να φανεί αδύναμο ─ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αυτό καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη μια προσεκτικά σταθμισμένη απάντηση σχεδόν αναπόφευκτη: Μια απάντηση σχεδιασμένη έτσι ώστε να μην κλιμακώσει τη σύγκρουση, αλλά να διατηρήσει την εσωτερική νομιμότητα και να επιδείξει αποφασιστικότητα. Η Τεχεράνη είναι απίθανο να προχωρήσει πολύ περισσότερο. Εν τω μεταξύ, συνεχίζοντας να ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία, η Ουάσινγκτον στέλνει ένα σαφές αποτρεπτικό μήνυμα ─ ένα μήνυμα ετοιμότητας και αποφασιστικότητας σε περίπτωση που η Τεχεράνη κάνει κάποιο λάθος.
Μια άλλη επιλογή για το Ιράν θα μπορούσε να είναι μια δραματική συμβολική κίνηση. Η αποχώρηση από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (NPT). Μια τέτοια κίνηση θα ήταν ο τρόπος της Τεχεράνης να δηλώσει ότι ο Τραμπ, επιτιθέμενος στις πυρηνικές υποδομές, έχει ουσιαστικά διαλύσει το παγκόσμιο καθεστώς μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Η NPT υποτίθεται ότι θα εγγυόταν την ασφάλεια του Ιράν, αλλά αντίθετα πέτυχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Ωστόσο, ακολουθώντας αυτή την πορεία, το Ιράν κινδυνεύει να βλάψει τους δεσμούς του με τη Μόσχα και το Πεκίνο, καμία από τις οποίες δεν θέλει να δει μια απειλή για την υπάρχουσα πυρηνική τάξη.
Το μεγαλύτερο ερώτημα τώρα είναι αν το Ιράν θα εξετάσει το ενδεχόμενο να επανασυνδεθεί με την Ουάσινγκτον μετά από αυτή την επίθεση. Γιατί όμως να διαπραγματευτεί κανείς με τις ΗΠΑ αν οι υποσχέσεις των ΗΠΑ δεν σημαίνουν πλέον απολύτως τίποτα; Η Τεχεράνη χρειάζεται απεγνωσμένα έναν μεσολαβητή που μπορεί να αποτρέψει τον Τραμπ από περαιτέρω κλιμάκωση ─ και αυτή τη στιγμή, η Μόσχα είναι ο μόνος αξιόπιστος υποψήφιος για αυτή την μεσολάβηση. Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών [Αμπάς] Αραγτσί έχει προγραμματίσει να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πούτιν στις 23 Ιουνίου. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια ενδεχόμενη αποχώρηση από τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) δεν βρίσκεται στο τραπέζι. Ενώ μια Ιρανική ατομική βόμβα θεωρούνταν κάποτε υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, οι υπολογισμοί έχουν πλέον αντιστραφεί. Για το Ιράν, η πυρηνική ικανότητα γίνεται γρήγορα ζήτημα επιβίωσης.
- Κονσταντίν Κοσάτσεφ, Αντιπρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου:
Ας πούμε το προφανές. Το Ιράκ, η Λιβύη ─ και τώρα το Ιράν ─ βομβαρδίστηκαν επειδή δεν μπορούσαν να αντιδράσουν. Είτε δεν είχαν όπλα μαζικής καταστροφής είτε δεν τα είχαν αναπτύξει ακόμη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είχαν καν την πρόθεση να τα αναπτύξουν. Εν τω μεταξύ, η Δύση αφήνει ήσυχες τις τέσσερις χώρες που βρίσκονται εκτός της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, αν και έχουν πυρηνικά όπλα: την Ινδία, το Πακιστάν, τη Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ. Γιατί; Επειδή, σε αντίθεση με το Ιράκ, τη Λιβύη και το Ιράν, οι χώρες αυτές διαθέτουν πυρηνικά όπλα.
Το μήνυμα προς τις λεγόμενες «χώρες που βρίσκονται στο κατώφλι να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα» δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο. Αν δεν θέλετε να σας βομβαρδίζει η Δύση, οπλιστείτε. Δημιουργήστε αποτρεπτική πυρηνική δύναμη. Πηγαίνετε μέχρι τέλους – ακόμη και μέχρι το σημείο των όπλων μαζικής καταστροφής. Αυτό είναι το σκληρό συμπέρασμα που θα βγάλουν πολλές χώρες. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο μάθημα, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την παγκόσμια ασφάλεια και την ιδέα μιας διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες.
Ωστόσο, είναι η Δύση που συνεχίζει να τροφοδοτεί αυτή τη λογική. Το Ιράκ υπέστη εισβολή με ψευδή προσχήματα. Η Λιβύη εγκατέλειψε το πυρηνικό της πρόγραμμα και διαλύθηκε. Το Ιράν προσχώρησε στην Συνθήκη ΝΡΤ, συνεργάστηκε με τον ΔΟΑΕ και δεν επιτέθηκε στο Ισραήλ – σε αντίθεση με το Ισραήλ, το οποίο επιτέθηκε στο Ιράν ενώ το ίδιο παρέμεινε εκτός της NPT και αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους διεθνείς πυρηνικούς παρατηρητές. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από υποκρισία. Είναι μια καταστροφική αποτυχία της Αμερικανικής πολιτικής.
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει κάνει ένα κολοσσιαίο λάθος. Το κυνήγι για ένα Νόμπελ Ειρήνης έχει λάβει τραγελαφικές και επικίνδυνες διαστάσεις.
- Αλεξάντερ Ντούγκιν, πολιτικός φιλόσοφος & γεωπολιτικός αναλυτής:
Κάποιοι εξακολουθούν να έχουν την ψευδαίσθηση ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μας προσπεράσει κατά κάποιο τρόπο. Δεν θα μπορέσουμε να τον αποφύγουμε. Βρισκόμαστε ήδη στη μέση αυτού του πολέμου. Οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το Ιράν ─ τον σύμμαχό μας. Τίποτα δεν θα τους σταματήσει. Και αν τίποτα δεν τους σταμάτησε από το να βομβαρδίσουν το Ιράν, τίποτα δεν θα τους σταματήσει από το να επιτεθούν στη συνέχεια και σε εμάς, την Ρωσία. Κάποια στιγμή, μπορεί να αποφασίσουν ότι η Ρωσία, όπως και το Ιράν, δεν πρέπει να έχει πυρηνικά όπλα ─ ή να βρουν κάποιο άλλο πρόσχημα για να χτυπήσουν. Μην κάνετε κανένα λάθος: βρισκόμαστε σε πόλεμο.
Οι ΗΠΑ μπορούν να επιτεθούν είτε προχωρήσουμε είτε υποχωρήσουμε. Το θέμα δεν είναι η στρατηγική, αλλά η βούληση. Η Ουκρανία μπορεί να μην είναι το Ισραήλ στα μάτια της Δύσης, αλλά παίζει παρόμοιο ρόλο. Το Ισραήλ δεν υπήρχε πάντα. Δημιουργήθηκε και σύντομα έγινε ένας πληρεξούσιος της συλλογικής Δύσης ─ αν και ορισμένοι Ισραηλινοί υποστηρίζουν βάσιμα το αντίθετο, ότι η Δύση είναι απλώς ένας πληρεξούσιος του Ισραήλ. Η Ουκρανία ακολούθησε την ίδια πορεία. Δεν είναι καθόλου περίεργο που ο Ζελένσκι δεν ζητά δυτική υποστήριξη ─ την απαιτεί, συμπεριλαμβανομένων και των πυρηνικών όπλων. Το μοντέλο είναι ξεκάθαρο. Και όπως ακριβώς το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα ατιμώρητα, το Κίεβο βομβάρδιζε το Ντονμπάς για χρόνια ─ αν και με λιγότερους πόρους και με λιγότερη αυτοσυγκράτηση από τη Μόσχα.
Οι εκκλήσεις μας προς τον ΟΗΕ και οι εκκλήσεις μας για ειρήνη έχουν καταστεί άνευ νοήματος. Αν πέσει το Ιράν, η Ρωσία θα είναι η επόμενη στην σειρά στην οποία θα επιτεθούν. Ο Τραμπ είναι για άλλη μια φορά είναι υποχείριο στα χέρια των νεοσυντηρητικών ─ όπως ακριβώς ήταν και κατά την πρώτη του θητεία. Το σχέδιο MAGA έχει τελειώσει. Δεν υπάρχει «Μεγάλη Αμερική», μόνο η γνωστή τυπική παγκοσμιοποίηση.
Ο Τραμπ νομίζει ότι μπορεί να χτυπήσει μία φορά — όπως έκανε με τον Σουλεϊμανί — και μετά να το αντιστρέψει. Αλλά δεν υπάρχει γυρισμός. Έχει εξαπολύσει έναν παγκόσμιο πόλεμο που δεν μπορεί να ελέγξει, πόσο μάλλον να κερδίσει.
Τώρα όλα εξαρτώνται από το Ιράν. Αν παραμείνει όρθιο και συνεχίσει να αγωνίζεται, μπορεί και πάλι να κερδίσει. Το Στενό του Ορμούζ θα κλείσει. Οι Χούθι έχουν αποκλείσει την κυκλοφορία των πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα. Καθώς νέοι παίκτες μπαίνουν στη μάχη, η κατάσταση θα εξελιχθεί γρήγορα. Η Κίνα θα προσπαθήσει να μείνει έξω από αυτήν την σύγκρουση ─ προς το παρόν. Μέχρι να υποστεί και αυτή το πρώτο χτύπημα.
Αλλά αν το Ιράν υποχωρήσει, δεν χάσει μόνο τον εαυτό του ─ εκθέτει και τους υπόλοιπους από εμάς. Το ίδιο και η Ρωσία, η οποία τώρα αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή επιλογή. Το ερώτημα δεν είναι αν θα πολεμήσει. Η Ρωσία ήδη πολεμά ─ το ερώτημα είναι πώς. Οι παλιές μέθοδοι έχουν εξαντληθεί. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρούμε έναν νέο τρόπο να πολεμήσουμε ─ και μάλιστα γρήγορα.
- Ντμίτρι Νόβικοφ, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών Επιστημών:
Κρίνοντας από τις δηλώσεις του Χέγκεθ και του στρατηγού Κέιν (Cain) στη συνέντευξη Τύπου, οι ΗΠΑ φαίνεται να ανακοινώνουν το τέλος της άμεσης εμπλοκής τους ─ τουλάχιστον προς το παρόν. Επισήμως, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχει «εξαλειφθεί». Το αν αυτό ισχύει ή όχι δεν έχει σημασία. Ακόμη και αν η Τεχεράνη καταφέρει να κατασκευάσει βόμβα σε έξι μήνες, η ιστορία έχει οριστεί: Η επιχείρηση στόχευσε αποκλειστικά τις πυρηνικές υποδομές, χωρίς επιθέσεις σε στρατιωτικούς ή πολίτες. Μια περιορισμένη, ξεκάθαρη και ─ κατά την άποψη της Ουάσιγκτον ─ αποφασιστικά επιτυχημένη αποστολή. Η δουλειά ολοκληρώθηκε, η αυλαία πέφτει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον υποχωρεί. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν το Ισραήλ και θα διατηρήσουν την ικανότητα να κλιμακώσουν την κατάσταση, αν χρειαστεί. Αλλά προς το παρόν, η ατμόσφαιρα φαίνεται να είναι αυτή του εφησυχασμού.
Φυσικά, αν ήθελαν πραγματικά να τα δώσουν όλα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα τακτικό πυρηνικό όπλο.
Αυτό θα παρείχε αδιάψευστη «απόδειξη» μιας Ιρανικής βόμβας. Αν εκραγεί, τότε αυτό σημαίνει ότι υπήρχε. Και δεύτερον, θα έδινε στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να ισχυριστεί ότι είχε καταστρέψει πυρηνικά όπλα σε Ιρανικό έδαφος. Και οι δύο ισχυρισμοί θα ήταν τεχνικά σωστοί αλλά στρατηγικά παράλογοι.
Τίποτα από αυτά δεν θα ήταν ανακριβές ως προς τα γεγονότα. Μόνο ηθικά και πολιτικά ραδιενεργό.
- Σεργκέι Μάρκοφ, πολιτικός αναλυτής:
Μετά από χρόνια αυτοσυγκράτησης, γιατί οι ΗΠΑ επέλεξαν να επιτεθούν στο Ιράν τώρα; Η απάντηση είναι απλή. Επειδή υπήρχε ο φόβος. Για δεκαετίες, η Ουάσινγκτον δίσταζε, φοβούμενη ότι μια επίθεση θα πυροδοτούσε ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων για αντίποινα ─ ενδεχομένως εκατοντάδων ─ που θα πραγματοποιούνταν από αδρανείς πυρήνες που συνδέονται με το Ιράν και τους συμμάχους του όπως είναι η Χεζμπολάχ. Η επικρατούσα υπόθεση ήταν ότι το Ιράν έχει προετοιμάσει αθόρυβα δίκτυα εντός των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που είναι έτοιμα να προκαλέσουν χάος.
Αλλά ο πόλεμος του Ισραήλ στον Λίβανο διέλυσε αυτόν τον μύθο. Οι φοβεροί & τρομεροί αδρανείς πυρήνες δεν ενεργοποιήθηκαν ποτέ. Μόλις αυτό έγινε σαφές, τόσο το Ισραήλ όσο και οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να χτυπήσουν το Ιράν με ελάχιστο κίνδυνο σοβαρών αντιδράσεων.
Και έτσι, κατά ειρωνικό τρόπο, η αυτοσυγκράτηση του Ιράν ─ η υποτιθέμενη «ειρηνική» του στάση ─ έχει ανοίξει τον δρόμο για πόλεμο. Υπάρχει ένα μάθημα σε αυτή την εξέλιξη για τη Ρωσία. Όταν η Δύση εκλαμβάνει τόσο την προθυμία για διαπραγματεύσεις όσο και την άρνηση υποταγής, απαντά όχι με διπλωματία αλλά με τη βία. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο της Δύσης.
- Βλαντιμίρ Μπάτιουκ, Επικεφαλής Ερευνητής στο Ινστιτούτο Αμερικανικών & Καναδικών Σπουδών, της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών:
Ο Τραμπ έχει ξεπεράσει μια κόκκινη γραμμή. Τώρα αντιμετωπίζουμε την πραγματική πιθανότητα μιας μεγάλης στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Το Ιράν θα μπορούσε να αντιδράσει επιτιθέμενο σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ωθώντας την Ουάσινγκτον να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Αυτό θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας παρατεταμένης ένοπλης σύγκρουσης — μιας σύγκρουσης που οι ΗΠΑ θα δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να θέσουν υπό τον έλεγχο τους.
Αυτό που παρακολουθούμε τώρα μοιάζει πολύ με μια νίκη του λεγόμενου “βαθέος κράτους” των ΗΠΑ. Πολλοί περίμεναν ότι ο Τραμπ θα συγκρατούνταν και δεν θα τσιμπούσε στην πρόκληση. Αλλά παρασύρθηκε σε ένα επικίνδυνο στοίχημα του οποίου οι συνέπειες είναι αδύνατο να προβλεφθούν.
Και πολιτικά, αυτό θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ. Εάν η αντιπαράθεση με το Ιράν προκαλέσει την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου στα ύψη, οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι σοβαρές. Στις ΗΠΑ, οι τιμές του φυσικού αερίου είναι ιερές και απαραβίαστες. Κάθε κυβέρνηση που τις επιτρέπει να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο αντιμετωπίζει σοβαρές εσωτερικές συνέπειες. Για τον Τραμπ, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια σοβαρή αδυναμία.
- Ντμίτρι Μεντβέντεφ, Αντιπρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας ─ πρώην Πρόεδρος της Ρωσίας:
Τι ακριβώς πέτυχαν οι ΗΠΑ με την ολονύκτια επίθεση σε τρεις στόχους στο Ιράν;
- Η κρίσιμη πυρηνική υποδομή του Ιράν φαίνεται να έχει παραμείνει άθικτη ή στη χειρότερη περίπτωση να έχει υποστεί ελάχιστες ζημιές.
- Ο εμπλουτισμός του ουρανίου θα συνεχιστεί. Και ας το πούμε ξεκάθαρα τώρα. Το Ιράν θα συνεχίσει επίσης να επιδιώκει την κατασκευή πυρηνικών όπλων.
- Υπάρχουν αναφορές ότι αρκετές χώρες είναι πρόθυμες να προμηθεύσουν απευθείας το Ιράν με πυρηνικές κεφαλές.
- Το Ισραήλ δέχεται πυρά, οι εκρήξεις αντηχούν στις πόλεις και οι πολίτες του πανικοβάλλονται.
- Οι ΗΠΑ είναι τώρα μπλεγμένες για άλλη μια φορά σε μια σύγκρουση και αυτή τη φορά η πιθανότητα ενός χερσαίου πολέμου είναι πολύ πραγματική.
- Η πολιτική ηγεσία του Ιράν όχι μόνο έχει επιβιώσει, αλλά μπορεί ίσως και να έγινε ισχυρότερη.
- Ακόμα και Ιρανοί που αντιτάσσονται στο καθεστώς, τώρα συσπειρώθηκαν από πίσω του.
- Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο αυτοαποκαλούμενος “πρόεδρος της ειρήνης”, μόλις ξεκίνησε έναν νέο πόλεμο.
- Η συντριπτική πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας τάσσεται κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
- Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, ο Τραμπ θα πρέπει να αποχαιρετήσει το Νόμπελ Ειρήνης του – αν και το βραβείο αυτό έχει χάσει την αξιοπιστία του.
Συγχαρητήρια, κύριε Πρόεδρε Τραμπ. Πραγματικά κάνατε μια φανταστική αρχή.
ΠΗΓΗ: https://dissident.one/als-iran-valt-zijn-wij-de-volgende-wat-russische-experts-en-politici-zeggen-over-de-amerikaanse-aanvallen
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
