ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113ο ΨΑΛΜΟ
«ΕΝ ΕΞΟΔῼ ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου, οἴκου ᾿Ιακὼβ ἐκ λαοῦ βαρβάρου, ἐγενήθη ᾿Ιουδαία ἁγίασμα αὐτοῦ, ᾿Ισραὴλ ἐξουσία αὐτοῦ». Τα λόγια αυτά μαρτυρούν την μεγάλη πραότητα και ημερότητα του Θεού, επειδή αφού πρώτα δώσει αποδείξεις της δύναμής του, ύστερα απαιτεί την προσκύνηση… αφού έδειξε τα θαύματα στην Αίγυπτο, τότε έκανε τους Ιουδαίους λαό του. Αφού δημιούργησε τον κόσμο κι έδειξε την σοφία και δύναμή του, τότε έπλασε τον άνθρωπο κι απαίτησε την προσκύνηση. Αφού πρώτα έκαμνε τα θαύματα ο Χριστός και δίδασκε, τότε ζητούσε την πίστη. Οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να πάρουν την εξουσία και ύστερα επιχειρούν να ευεργετούν, ενώ ο Θεός ξεκινάει από τις ευεργεσίες.
Ονόμασε τους Αιγύπτιους βάρβαρους για να δείξει την φροντίδα του Θεού … ήταν αγριότεροι και από θηρία και σκληρότεροι από την πέτρα, και ενώ δεχόντουσαν αμέτρητες πληγές (εννοεί τις 10 πληγές του Φαραώ) δεν υποχωρούσαν. Ονομάζοντας λοιπόν τον λαό βάρβαρο, έδειξε την υπερβολική δύναμη του Θεού, επειδή τον τόσο βάρβαρο, τον τόσο σκληρό, τον εξανάγκασε και παρά την θέλησή του ν’ αφήσει τους δούλους κι επειδή συνέχισαν την εχθρότητα τούς παρέδωσε στην θάλασσα κι έτσι ελευθέρωσε τον λαό του.
Αγίασμα κυρίως ονομαζόταν ο ναός, τα άδυτα, τα άγια των αγίων… έγινε αγίασμα η Ιουδαία με τις θυσίες, με την λατρεία, με όλα τα αγιαστικά (πόσο μεγάλη ευλογία είναι για την Ελλάδα οι Θείες Λειτουργίες που γίνονται σε τόσους Ναούς ! δηλαδή αγιάζεται και ο τόπος, όπως και μολύνεται ο τόπος από τα εγκλήματα, όπως λέει σε άλλο ψαλμό «εφονοκτονήθη η γη εν τοις αίμασι») … αν και όλη η οικουμένη ήταν κάτω από την εξουσία του (του Θεού), αλλ’ αυτοί (οι Ιουδαίοι) με ιδιαίτερη σχέση. Επειδή και προφητείες δεχόντουσαν, και συνομιλούσε μαζί τους, και τους οικονομούσε περισσότερο.
Αυτά και αλλού τα έλεγε δικαιολογούμενος (ο Θεός). Δεν σας πρόσφερα αμέτρητους καρπούς ; ελευθερία από την σκλαβιά της Αιγύπτου, απαλλαγή από βαρβάρους, επίδειξη θαυμάτων, την φροντίδα στην έρημο, την κληρονομιά της Παλαιστίνης, αλλεπάλληλες νίκες, ευημερία γης, την προκοπή σας αμέτρητα άλλα ;
(συνεχίζοντας ο Χρυσόστομος να περιγράφει πόσα έκανε ο Θεός για τους Ιουδαίους έδωσε τα χαρακτηριστικά του καλού ηγέτη).Τον ηγέτη αυτό κυρίως τον αναδεικνύει, το να προνοεί για τους υπηκόους του, το να ενδιαφέρεται και να φροντίζει γι αυτούς. Γι αυτό και ο Χριστός δεν είπε «Ο ποιμήν ο καλός τιμάται και υπηρετείται», αλλά είπε, «Ο ποιμήν ο καλός θυσιάζει την ζωή του για τα πρόβατά του».
Αυτό σημαίνει να ασκεί εξουσία, αυτό σημαίνει να ξέρει να κυβερνάει, το να παραβλέπει τα δικά του, και να φροντίζει για τα συμφέροντα των υπηκόων του. Αυτό ακριβώς που είναι ο ιατρός, αυτό είναι και ο ηγέτης, μάλλον δε και περισσότερο από τον ιατρό. Ο ιατρός απλώς με την τέχνη του φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων, ενώ ο ηγέτης φροντίζει τους πολίτες διακινδυνεύοντας ακόμα και την ζωή του.
Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός, ραπισθείς, σταυρωθείς, παθαίνοντας τα μύρια των παθών … το να τους κάνει υπηκόους του (τους Ιουδαίους) δεν ήταν μικρό είδος ευεργεσίας (ο Παύλος με καμάρι έγραφε ότι είναι δούλος Χριστού. Αυτά οι ψευτοκουλτουριάρηδες δεν τα καταλαβαίνουν).
«ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Δες πως αυξάνουν οι ευεργεσίες (προς τους Ιουδαίους). Τι χρειάζεται να μιλάμε περί βαρβάρων όταν και η φύση υποτασσόταν … για να μάθουν ότι τα γινόμενα δεν ήταν φυσιολογικά αλλά όλα τα πραγματοποιούσε θεία και απερίγραπτη δύναμη. Και πρόσεξε, δεν είπε ανεχώρησε ή υποχώρησε, αλλά έφυγε, για να δείξει την ταχύτητα, την έκπληξη, το εύκολο της ενεργείας του Θεού … αυτά και αλλού συνέβησαν όπως στην κάμινο της Βαβυλώνας που η φωτιά αντί να κάψει αυτούς που ήταν μέσα στο καμίνι, έκαψε αυτούς που ήταν απ’ έξω (αυτοί οι καημένοι και την εικόνα του Ναβουχοδονόσορα προσκύνησαν και από την φωτιά κάηκαν).
«ὁ ᾿Ιορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Στην Ερυθρά θάλασσα τους άνοιξε τον δρόμο ο Μωυσής, στον Ιορδάνη ο Ιησούς του Ναυή, και παντού τους ακολουθούσαν θαύματα (τους Ιουδαίους) ώστε αφού μαλακώσει με τα θαύματα η αναίσθητη γνώμη τους και η σκληρή τους διάνοια, να γίνει κατάλληλη για την υποδοχή της γνώσης του Θεού.
«τὰ ὄρη ἐσκίρτησαν ὡσεὶ κριοὶ καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων». Εδώ μερικοί απορούν και λένε, ότι η Ερυθρά θάλασσα και ο Ιορδάνης άνοιξαν δρόμο το γνωρίζουμε, πουθενά όμως δεν είναι γραμμένο ότι σκίρτησαν και χόρεψαν τα βουνά όπως τα πρόβατα. Απαντάμε σ’ αυτό, φυσικά δεν χόρεψαν τα βουνά, αλλά θέλει να δείξει ο προφήτης την υπερβολική χαρά και το μέγεθος των θαυμάτων, επειδή τα πρόβατα με πηδήματα εκδηλώνουν την χαρά τους.
«τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες, καὶ σύ, ᾿Ιορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω; τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί, καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων;». Δεν τους κάμνει την ερώτηση επειδή θεωρεί ότι μπορούν ν’ απαντήσουν και ότι αισθάνονται τα βουνά, το ποτάμι και η θάλασσα, αλλά για να κάνει τον λόγο σαφέστερο και να δείξει το παράδοξο και προσθέτει αμέσως την απάντηση στο πως συνέβησαν τα εκπληκτικά γεγονότα «ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ».
(πριν χρόνια είχαμε έναν Σύμβουλο, Γεωλόγο στην ειδικότητα, ηλικιωμένο, ο οποίος ασχολείτο περισσότερο με δράσεις παρά με την επιστήμη του, και ο οποίος σε σεμινάριο μας μιλούσε γι αυτό που λέμε ότι το νερό έχει «μνήμη» κι εννοούμε φυσικά ότι όταν κτίζουμε εκεί που ήταν κάποτε χείμαρρος, το νερό «θυμάται» και κάποια στιγμή θα ξαναπεράσει και θα μας πνίξει. Το περίεργο ήταν ότι αυτός ο Σύμβουλος πίστευε ότι το νερό είχε μνήμη όπως έχουμε οι άνθρωποι και τα ζώα, και φυσικά οι Χημικοί τον «τακτοποιήσαμε»).
