ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ 113ο ΨΑΛΜΟ (συνέχεια)
«ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακὼβ». Έπειτα δείχνοντας πόση είναι η αρετή του άντρα (του ᾿Ιακὼβ), με το όνομα του δούλου ονόμασε τον Δεσπότη … ο Θεός δεν ντρέπεται να ονομάζεται Θεός αυτών (των αγίων) επειδή ομολόγησαν ότι είναι ξένοι και παρεπίδημοι, και δεν έχουν τίποτα κοινό με τα παρόντα, αλλά διαχωρίζοντας τον εαυτό τους από τα βιοτικά, έτσι ζούσαν στην ξένη χώρα (εμείς δυστυχώς επιμένουμε να είμαστε και με τον Θεό και με τον κόσμο και έτσι είμαστε τραγικοί οι περισσότεροι «της Εκκλησίας»).
«τοῦ στρέψαντος τὴν πέτραν εἰς λίμνας ὑδάτων καὶ τὴν ἀκρότομον εἰς πηγὰς ὑδάτων». Πες μου, ποια συγχώρεση θα μπορούσαν να έχουν οι σκληροί κι ανυποχώρητοι, όταν η πέτρα και ο βράχος υποχωρούν στο πρόσταγμα του Θεού, ενώ ο άνθρωπος, που τιμήθηκε με τον λόγο και είναι πιο ήμερος απ’ όλα, να γίνεται πιο αναίσθητος ; … διέλυσε (ο Θεός) την φύση τους (των βράχων) και άφησε να τρέξουν πηγές υδάτων. Με τις θαυματουργικές επεμβάσεις πάνω στην φύση δείχνει ότι αυτός είναι ο δημιουργός της, ότι αυτός έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη τα πάντα.
Για να δείξει ο προφήτης ότι όλα τα θαύματα έγιναν όχι επειδή το αξίζαμε λέει «μὴ ἡμῖν, Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἢ τῷ ὀνόματί σου δὸς δόξαν». Όχι για εμάς, λέει, για να μας κάνεις λαμπρότερους και ενδοξότερους, αλλά για να φανερώσεις παντού την δύναμή σου. Αλλά όπως δοξάζεται το όνομά του όταν θαυματουργεί για να μας βοηθήσει, έτσι πάλι δοξάζεται όταν ζούμε ενάρετα και λάμπουμε με την ζωή μας (αν λάμπαμε έτσι εμείς «της Εκκλησίας» όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα σήμερα).
Όπως λοιπόν δοξάζεται όταν ζούμε με αρετή, έτσι πάλι βλασφημείται όταν ζούμε μέσα στην κακία … αν ο Θεός μας διέσωζε πάντα για να δοξάζεται το όνομά του, πολλοί των ραθύμων θα γινόντουσαν χειρότεροι … απλώς ο προφήτης, παίζοντας τον ρόλο του συνηγόρου μας, πολεμάει έτσι να πετύχει την σωτηρία μας, επειδή γνωρίζει ότι από μόνοι μας είμαστε άξιοι μύριων κακών.
«ἐπὶ τῷ ἐλέει σου καὶ τῇ ἀληθείᾳ σου». Σημαίνει, για το έλεός σου βοήθησέ μας, επειδή προδώσαμε το να δοξάζεσαι από την ζωή μας όπως θα ήταν το σωστό. «μήποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη· ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν;» λένε και αρπάζουν πολλοί και αδικούν και προξενούν αμέτρητα κακά. «ὁ δὲ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ πάντα, ὅσα ἠθέλησεν, ἐποίησε». Επειδή αγνοούν ότι είναι (όχι υπάρχει, είναι) Θεός, διορθώνει την πλάνη τους … ότι είναι δυνατός και ισχυρός (ο Θεός) γίνεται φανερό απ’ όσα γίνονται στον ουρανό, στην γη όμως δεν το κάμνει αυτό αλλά χρησιμοποιεί την μακροθυμία του έλκοντας σε μετάνοια τους ζώντες μέσα στην πονηριά. Αν απαιτούσε από τον καθένα απ’ ευθείας τις ευθύνες των παραπτωμάτων, προ πολλού θα είχε εξαφανιστεί το γένος των ανθρώπων.
«τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν, ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων· στόμα ἔχουσι, καὶ οὐ λαλήσουσιν, ὀφθαλμοὺς ἔχουσι, καὶ οὐκ ὄψονται, ὦτα ἔχουσι, καὶ οὐκ ἀκούσονται, ρῖνας ἔχουσι, καὶ οὐκ ὀσφρανθήσονται, χεῖρας ἔχουσι, καὶ οὐ ψηλαφήσουσι, πόδας ἔχουσι καὶ οὐ περιπατήσουσιν, οὐ φωνήσουσιν ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν». Περιγράφει όλα τα μέλη τους, για να κάνει μεγαλύτερη την κωμωδία και στην συνέχεια προσθέτει «ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς».
(τα είδωλα ήταν οι θεοί τους) αν και η ομοιότητα με τον Θεό ήταν αρετή, εδώ έγινε κατάρα. Κατάλαβε τι θεοί ήταν όταν η ομοίωση μ’ αυτούς αναφέρεται σαν την χειρότερη κατάρα … παντού ασέλγεια,
παντού ακολασία, παντού τύποι παρανόμων μίξεων και ερώτων λυσσώντων. Όλες οι τελετές και εορτές και πανηγύρεις τους ήταν διδασκαλίες των ατόπων, όχι μόνο των αισχρών, αλλά και φόνων ανθρώπων (φτιάξαμε και οι άνθρωποι με την τεχνητή νοημοσύνη ρομπότ που φαίνονται σαν άνθρωποι και κυκλοφορούσαν στους δρόμους, αλλά το σώμα τους αποτελούνταν μόνο από καλώδια και τίποτα άλλο).
«οἶκος ᾿Ισραὴλ ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν. οἶκος ᾿Ααρὼν ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν. οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἤλπισαν ἐπὶ Κύριον· βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν». Αφού κορόιδεψε την αναισθησία των ειδώλων και την ανοησία των πεποιθότων σ’ αυτά, μεταφέρει τον λόγο στον ύμνο του Θεού … διαιρεί τις ευεργεσίες του Θεού, στον Ισραήλ, τους ιερείς και τους πιστούς. Επειδή δεν είναι ο ιερεύς ίσος με τον απλό άνθρωπο, αλλά έχει κάτι περισσότερο. Διότι τους δόθηκε μεγαλύτερη τιμή.
Ύστερα για να δείξει ότι δεν περιορίστηκε μόνο στους Ιουδαίους η πρόνοιά του, ανέφερε την βοήθεια και ευλογία του προς όλους «Κύριος μνησθεὶς ἡμῶν εὐλόγησεν ἡμᾶς, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ, εὐλόγησε τὸν οἶκον ᾿Ααρών, εὐλόγησε τοὺς φοβουμένους τὸν Κύριον». Τι σημαίνει «εὐλόγησε» ; Τους γέμισε με αμέτρητα αγαθά … όταν ευλογεί ο άνθρωπος τον Θεό, ο ίδιος του κερδίζει, καθιστά τον εαυτό του λαμπρότερο, όπως και όταν τον ευλογεί ο Θεός. Το Θείον δεν έχει καμία ανάγκη, και με τις δυο ευλογίες μόνο εμείς κερδίζουμε. «τοὺς μικροὺς μετὰ τῶν μεγάλων». Ούτε ένα γένος δεν στερήθηκε την ευλογία του Θεού, αλλά σε όλους απλωνόντουσαν (έβλεπα σε ντοκιμαντέρ κάτι φυλές χαμένες στα δάση με πόσο έξυπνους τρόπους επιβίωναν ! Λέτε αυτοί να μην ήταν φωτισμένοι από τον Θεό ;).
«προσθείη Κύριος ἐφ᾿ ὑμᾶς, ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν». Είδες άλλο είδος ευλογίας ; την αύξηση του γένους ; Αυτή την ευλογία την απόλαυσαν (οι Ιουδαίοι) και όταν ήταν στην Αίγυπτο, όπου αν και ήταν αμέτρητα τα εμπόδια, τα καταναγκαστικά έργα, οι ταλαιπωρίες, η σκληρότητα των Αιγυπτίων, αλλά τίποτε δεν διέκοπτε τον λόγο του Θεού (ν’ αυξηθούν), και τέτοια ήταν η ευλογία του, ώστε σε 200 χρόνια (από 75 που μπήκαν στην Αίγυπτο) έφτασαν να γίνουν 600.000 (εμείς σήμερα στην Ελλάδα χειρότερα περνάμε απ’ αυτούς που ήταν σκλάβοι στην Αίγυπτο και συνεχώς ελαττωνόμαστε ;). Αυτή η ευλογία δινόταν τότε, τώρα όμως στα χρόνια της Καινής Διαθήκης είναι πολύ σπουδαιότερες οι ευλογίες.
