ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΜΑΡΙΑ-ΑΝΝΑ ΣΜΥΡΝΑΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ. - 25 Ιούν 2020 - 19:44

Συμπληρώθηκαν έξι (6) χρόνια από την “αποχώρηση” του πατρός μου από τον μάταιο τούτο κόσμο και θεωρώ χρέος τιμής να γράψω λίγες λέξεις σαν ένα μνημόσυνο τόσο στον ίδιο όσο και στους αγαπημένους του εξ αίματος στενούς συγγενείς του που παρέδωσαν τον πνεύμα μαχόμενοι για τα όσια και ιερά όχι μόνο της πατρίδας μας, γιατί αυτό έπρεπε να πράξουν, αλλά και για τα όσια, ιερά και ιδεώδη, που αντικειμενικά σε συλλογικό επίπεδο συγκροτούν μία πολιτισμένη παγκόσμια κοινωνία, ατομικά δε για τον κάθε άνθρωπο, δομούν μία πλήρη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα, καθαρμένη, φωτισμένη και κατά χάρη θεωμένη.

Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να αποδώσουν το μέγεθος της θυσίας. Κάθε σπίτι, κάθε οικογένεια από παλιά αλλά και από το πρόσφατο παρελθόν έδωσε κάποια μέλη της για να θυσιαστούν και με το αίμα τους να ποτίσουν το δέντρο της πίστης μας και της ελευθερίας μας, έστω αυτής της ελευθερίας μας που δέχεται πολλαπλά χτυπήματα από κάποιες αντίθετες δυνάμεις.

Τρεις ημέρες πριν το αιώνιο ταξίδι του ο πατέρας μου εξιστόρησε με λεπτομέρειες την ζωή και πορεία των αγαπημένων του προς τη θυσία. Στα αυτιά μου μέχρι σήμερα αντηχούν τα μοιρολόγια της μητέρας του και γιαγιάς μου, που είχε χάσει πέντε παιδιά, δύο αδέλφια σε πολέμους και τον πατέρα της στα τάγματα εργασίας. Είναι η κάθε μάννα, γιαγιά εκείνης της εποχής που σήκωσε το βάρος της ορφάνιας, του ξεριζωμού από τις πατρογονικές εστίες, που “έφυγε” με τον μεγάλο καημό που δεν κατάφερε να δει το ένα αδελφό της έστω και νεκρό, κάποιοι της είχαν πει ότι πέθανε από αιμορραγία σε μία μάχη. Μου είχε δώσει ρητή εντολή: “Να ψάξεις να τον βρεις”.

΄Εκανα το χρέος μου και τον βρήκα να αναπαύεται εν ειρήνη ανάμεσα σε άλλους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες σε κάποιο στρατιωτικό νεκροταφείο και ελπίζω να γαληνέψει η ψυχή της. Τα λόγια αυτά λοιπόν και το ποίημα που ακολουθεί αποτελούν ένα λιτό μνημόσυνο στη μνήμη του πατρός μου, των αγαπημένων ηρώων του και εξ αίματος συγγενών του, αλλά και όλων των παλικαριών ανώνυμων και επώνυμων, που έδωσαν ψυχή και σώμα στον αγώνα για την υπεράσπιση της πατρίδας, της τιμής, της αξιοπρέπειας, στον αγώνα για μία ελεύθερη και αντικειμενικά δημοκρατική Παγκόσμια Κοινότητα-Οικουμένη.-

Εκεί στις ουράνιες πολιτείες, στις χώρες τις αγγελικές 

του παραδείσου και υπερκόσμιου φωτός, 

που φτεροπετάς πατέρα, 

ρώτα να σου πουν, 

πού είναι η κοιλάδα των υπερουράνιων τόξων, 

με τ’ ακριβοθώρητα κεχριμπαριού και πορφυρoύ τα χρώματα,  

που ο Ναζωραίος Κύριος  σ’ όλους τους Εθνομάρτυρες όρισε  

μαζί μ’ αυτούς του ΄Επους του 40, 

να βρουν μακάρια ανάπαυλα μ’ αιώνια ευτυχία. 

  

Εκεί, λοιπόν, πατέρα, ρώτα να σου πουν, 

πού είναι οι αθάνατοι δικοί σου,  

ο Ιωάννης και ο Κωνσταντίνος, οι θείοι σου, 

που πολέμησαν πιο πάνω κι από ήρωες γενναία 

και έγραψαν μαζί με άλλους το έπος του 40 μοιραία, 

όχι μόνο προς όφελος της χώρας τους της Ελληνικής 

μα η νίκη που πέτυχαν ήταν πέρα ως πέρα οικουμενική. 

 

Ρώτα να σου πουν πατέρα,  

πού είν’ ο παππούς σου ο Ευστάθιος, 

που για την πίστη και την πατρίδα 

τον εκτόπισαν με «τα τάγματα της εργασίας» 

κι άφησε το πνεύμα του στα βάθη της Μ. Ασίας. 

 

Πατέρα, όταν τους δείς 

δώσ τους πατέρα, ένα κομμάτι ήλιο απ΄την καρδιά μας,  

ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης από τα μάτια μας,  

μια ανάσα απ’ τα εσώψυχά μας,  

ένα χάδι απ’ το γήινο βλέμμα μας. 

Κι αν σε ρωτήσουν πατέρα,  

μην τους πεις για τη μεγάλη προδοσία 

ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

 

Αν θα σε ρωτήσει ο Ιωάννης πατέρα,  

«υπάρχει ομόνοια, ειρήνη, δικαιοσύνη πάνω στη γη; 

Εγώ που τάχθηκα στο θρυλικό Ελληνικό Στρατό 

και γύρισα απ’ το Μέτωπο με δάφνες και δώρα για όλους νικητής, 

πετυχαίνοντας με τους συντρόφους μου 

μια παγκόσμια νίκη ισχυρή, 

δίνοντας μέγα ράπισμα στη δύναμη του ΄Αξονα τη σθεναρή, 

εγώ όταν κλήθηκα να υπερασπιστώ την Πατρίδα μου για Τρίτη φορά, 

την τιμή, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, 

δεν είπα «όχι»ξαναφόρεσα με χαρά 

 την τιμημένη ελληνική στολή τη στρατιωτική, 

εχθρικό βόλι δεν μπόρεσε κατά μέτωπο μαζί μου να χτυπηθεί, 

μα μόνο η νάρκη η εμφύλια η δολερή, 

έγινε να μου ακρωτηριαστούν τα μέλη η αφορμή.  

Κι όταν αιμορραγώντας παρέδιδα μέσα στο χωροχρόνο 

στο Λυτρωτή το πνεύμα,  

μες απ’ της ψυχής τα βάθη έβγαινε η φωνή, 

Ειρήνη, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη στην πατρίδα μου,  

Ειρήνη, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη πάνω στη γη 

κι αυτό μου γλύκαινε τον πόνο απ’ την εμφύλια πληγή». 

Πατέρα, μην του πεις για τη μεγάλη προδοσία  

ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

 

Πες του πατέρα για τα αποδημητικά πουλιά, 

που έρχονται κάθε άνοιξη και κτίζουν απ’ την αρχή φωλιά. 

Πες του πατέρα ότι η ζωή έχει συνέχεια δεν σταματά. 

Πες του πατέρα για το τραγούδι των πουλιών, 

που γίνεται κάλεσμα για το θηλυκό, ερωτικό. 

Πες του πατέρα για το άρωμα στην αυλή μας του γιασεμιού,  

που γίνεται αιτία μέθης κάθε περαστικού.  

Πες του πατέρα για τα «Χριστός Ανέστη»,  

που ακούγονται ακόμη, όταν χτυπούν χαρμόσυνα αναστάσιμα οι καμπάνες 

και για τα «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος», που αντιφωνεί 

όλο το πλήρωμα μαζί. 

Πες του πατέρα για τ΄ Αναστάσιμο Φως,  

που φεγγοβολάει ακόμη σε σπίτια και ψυχές. 

Πατέρα, μόνο μη του πεις για τη μεγάλη προδοσία 

των ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

 

Κι όταν σε ρωτήσει ο θείος σου ο Κωνσταντίνος, 

που γύρισε κι αυτός δαφνοστεφανωμένος 

απ΄ το έπος του 40 νικητής 

και κατόπιν κλήθηκε και υπερασπίστηκε με σώμα και ψυχή 

τη γη της Ελλάδας τη Μακεδονική,  

όπου άφησε την τελευταία του πνοή, 

πατέρα, μη του πεις κι αυτού για τη μεγάλη προδοσία 

ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

 

Πες τους πατέρα για τα κορίτσια που άφησαν,  

μ’ αφόρετο το νυφικό το φόρεμα περιμένοντας,  

πες τους πατέρα για τις κοπέλες, 

που έπλεκαν κάθε βράδυ 

κάτω απ της  λάμπας της παλιάς το φως το αμυδρό 

το ρούχο του στρατιώτη το ζεστό. 

Πες τους πατέρα για τις γυναίκες τις θρυλικές της Πίνδου, 

που έγιναν ένα με την άγρια φύση του χειμώνα 

και μεσ απ τα δύσβατα μονοπάτια του χιονιού, 

απ’ τη μια κουβάλαγαν εφόδια για τον αγώνα 

κι απ’ την άλλη μετέφεραν στου σπιτιού τους τη θαλπωρή 

τ’ αδέλφια μας, τους τραυματίες στρατιώτες, 

όπου περιέθαλπαν και φρόντιζαν με περίσσια στοργή. 

Πες τους πατέρα,  

κι αν αυτοί αγάπησαν πάνω απ’ όλους κι απ’ όλα  

κι απ’ τον έρωτα και την οικογένεια, την πατρίδα,  

οι αυθεντικές των Ελλήνων ψυχές, 

μετά το Θεό και τους αγίους, αυτούς τιμούν 

και ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνούν. 

 

Κι αν σε ρωτήσει πατέρα ο παππούς σου ο Ευστάθιος, 

ο αφανισμένος για το Χριστό και την Ελλάδα 

με τα «τάγματα της εργασίας» 

στα βάθη της Μ. Ασίας, 

γιατί δεν του έφερες νερό απ’ το πηγάδι της αυλής του 

και χώμα απ’ τη Μικρασιατική την ελληνική δική του γη,  

πατέρα, μη του πεις για τη μεγάλη προδοσία 

ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

Πες του πατέρα για τα κρυφά μυστήρια, 

που δεν μπορούν να γίνουν φανερά ακόμη,  

πες του πατέρα για τα Xριστιανόπουλα 

που παίζουν κρυφτό στις νέες κατακόμβες, 

πες του πατέρα για τα κεριά π’ ανάβουν κάτω από τη γη 

και θα ρθει σύντομα ο καιρός, 

που θα γίνουν ένας ήλιος φωτεινός 

και θ’ ανάβουν πάνω στη γη την ευλογημένη την ελληνική. 

Πες του πατέρα για τις λαοθάλασσες,  

όταν χτυπούν του Κoυδουνά του Αϊ Γιωργιού οι καμπάνες, 

πες του πατέρα για την Πατριαρχική Θεία Μυσταγωγία,  

που το θέλημα του Kαλού Θεού επέτρεψε 

στο Πάσχα του καλοκαιριού να τελεστεί, 

εκεί στο όρος του Μελά  

στο μοναστήρι της Θεογέννας Παναγίας Σουμελά. 

Πες του πατέρα για το Ιερό Κατάλοιπο 

που έχει μείνει πίσω εκεί 

στην από χιλιάδες χρόνια γη ελληνική. 

Πες του πατέρα για τα εκατομμύρια των πιστών, 

που κλίνουν ευλαβικά το γόνυ 

μπρος στη χάρη του Ιουστινιάνειου Ναού 

για τη μεγάλη Σοφία του Θεού. 

Πατέρα, μη τους πεις για τη μεγάλη προδοσία 

ντόπιων και ξένων πάνω στην ελληνική γη. 

 

Πατέρα, μόνο αυτό να τους πεις, 

ότι υπάρχει πίσω μαγιά ισχυρή, 

που θα φουσκώσει το ζυμάρι και θα γίνει ψωμί, 

ότι υπάρχει πίσω μαγιά ισχυρή, 

που θα κάνει σύντομα πραγματικότητα ό,τι έχουμε οραματιστεί. 

Πατέρα και δάσκαλε, έφυγες και μου λείπεις, 

βαθιά μέσα μου πονώ,  

μα σ ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου μέχρι εδώ, 

ευχαριστώ που έγινες συνεργός με Εκείνον 

για να υπάρχω, να ζω.- 

Μαρία-Άννα Σμυρναίου Αργυροπούλου

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr