ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΜΑΡΙΑ-ΑΝΝΑ ΣΜΥΡΝΑΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ. - 28 Οκτ 2018 - 9:49
Loading...

Το ποίημα αυτό γράφηκε και αφιερώνεται στους ΄Ελληνες,, που αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες και πότισαν με το αίμα τους τις σελίδες της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας υπηρετώντας κάποιες διαχρονικές αξίες και ιδανικά, όπως πίστη, πατρίδα, οικουμένη, ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, όλα αυτά που συνθέτουν μία ιδεώδη πολιτισμένη κοινωνία, αλλά και στους Φιλέλληνες, που επέλεξαν τον δρόμο της αρετής και της αγάπης, που κάποιες φορές έφθασε μέχρι τη θυσία και γιαυτό δικαιωματικά στέφθηκαν όλοι με στο στεφάνι της αιώνιας τιμής, γιαυτό και είναι ΑΘΑΝΑΤΟΙ.-

ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

Στο γέμισμα του φεγγαριού, 

καθώς προχωράει η νύχτα 

και μέσα στη βουβή σιωπή, 

πάνω σε γκρίζα ερείπια, 

που δόξες περασμένες μαρτυρούν, 

η κόρη η ηλιογέννητη κι απ’ το Θεό ευλογημένη,  

στην άκρη των δακτύλων περπατά,  

λευκό απ’ άσπρα περιστέρια χιτώνα  

στ’ αγγελικό το σώμα της φορά, 

με χίλια αστέρια τ’ ουρανού, 

με τ’ ακριβό το νήμα κεντημένο 

και κάθε αστέρι της λαμπρό 

μια υπερκόσμια γνώση κρύβει επάνω. 

 

Στα ξέπλεκα μαλλιά της 

τ’ αγέρι του φθινόπωρου απλώνει ένα χάδι, 

στο φεγγαρόφωτο το πρόσωπό της λάμπει, 

τα μάτια της δυο θάλασσες 

απ’ του Βοσπόρου και το γαλάζιο του Αιγαίου, 

τα χείλη της δυο πόρτες ερμητικά αμπαρωμένες 

για να μη φανεί η πίκρα  

απ’ τα ενδόμυχα της ψυχής τα βάθη, 

στους ώμους της φτερά αγγέλου έχει φτερωμένα. 

Είναι η ΕΛΛΑΔΑ μας, 

που απ’ όλους τους γήινους 

έχει το Θεϊκό το χάρισμα 

αυτή να είναι στη γνώση μυημένη. 

 

Πάνω απ’ τον Παρθενώνα της  

θέλει να πετάξει 

για να της έρθουνε στο νου 

θύμισες λαμπρές 

από τις ένδοξες αρχέγονες εποχές, 

τότε που τα φωτισμένα με γνώση παιδιά της 

εσκόρπισαν σοφία και φως  

στης ανθρωπότητας τα μήκη και τα πλάτη. 

 

Πετά πάνω από την Πελοπόννησο. 

Να, το Μοναστήρι της ΄Αγιας της Λαύρας 

εκεί που πρωτοάναψε η φλόγα για λύτρωση ξεσηκωμού,  

εκεί πρώτη φορά είπαν 

«Ελευθερία ή θάνατος» 

τα τιμημένα τα παιδιά της. 

-«Αχ, Γέρο του Μοριά, 

να ήσουν πάλι τώρα,  

να έδειχνες στρατηγική 

στην έρμη μου τη χώρα». 

 

Πετάει πάνω από την Κρήτη τη λεβεντογέννα: 

«Κρατάτε παλικάρια μου γενναία, 

όρθιους σας θέλω πάλι στον αγώνα,  

με χρυσά γράμματα να γράψετε την ιστορία του αιώνα». 

 

Πετάει πάνω από την Κύπρο, 

το αίμα ακόμη στάζει αιμορραγεί, 

απ΄την άδικη διχοτόμηση,  

που επέβαλαν οι εχθροί: 

«Γη της Αφροδίτης, εκεί που παίζουν οι ακτίνες του ήλιου 

στον ασπρογάλαζο απ’ το κύμα αφρό, 

κόρη δικιά μου μυριαγαπημένη,  

να είσαι απ’ το Θεό ευλογημένη». 

 

Πετάει πάνω απ’ το Αιγαίο, 

όνειρο του κόσμου νοσταλγικό, 

τα σκόρπια τα νησιά της  

στολίζουν το ακριβό  

με το χρώμα του ουρανού της 

φτιαγμένο καταγάλανο πέπλο.  

Στην Υπέρμαχο Στρατηγό της Τήνου σταματά 

ευλαβικά να προσκυνήσει, 

τάμα να κάνει στη χάρη της 

τη χώρα της πάλι να ελεήσει. 

 

Δίνει ένα πέταγμα γερό,  

η κόρη η ουρανόφερτη, 

στα χώματα της Ρούμελης 

να πάει να επισκοπήσει. 

Εκεί ο Λεωνίδας της  

έγραψε Θερμοπύλες, 

μαζί με τους τρακόσιους του 

πέρασε τις αιώνιες της Αθανασίας πύλες. 

Εκεί στης Αλαμάνας τα μέρη 

μαρτύρησε απ’ τους κατακτητές 

ο Αθανάσιος Διάκος της ο αητολεβέντης 

και αγίασε με το τίμιο αίμα του τη γη αυτή. 

 

Πετάει πάνω απ’τη Θεσσαλία, 

εκεί στο Γοργοπόταμο γράφτηκε ιστορία. 

Μ’ένα πέταγμα τ’ανέμου 

φθάνει στη χώρα του Μέγα Αλέξανδρού της. 

«Εστι ουν Ελλάς και η Μακεδονία» 

βροντοφωνάζει ο Στράβωνας  

απ’τα χρόνια τα αρχαία. 

«Πού ’σαι Μέγα Αλέξανδρέ μου, 

με το σπαθί σου το αστραφτερό, 

να κόψεις άλλη μια φορά το Γόρδιο Δεσμό 

και τ’άδικο που επέβαλαν στη χώρα σου 

οι σκοτεινές δυνάμεις, 

με την υπερδύναμή σου ως τα πέρατα να πατάξεις». 

 

Δίνει ένα πέταγμα με μιας  

και στης Β. Ηπείρου της βρίσκεται τα μέρη. 

Εδώ κάτω από το χώμα το νωπό 

κείτονται τα κόκκαλα των  παιδιών της και Ηρώων του ’40 τα ιερά. 

Αυτά με την ανδρεία τους 

και μόνο απ’ αυτή τη χώρα, 

άλλαξαν στ’αλήθεια τον ρου της Ιστορίας 

κι έτσι θεμελίωσαν στην Οικουμένη τη Δημοκρατία, 

προβάλλοντας αντίσταση στις δυνάμεις του ΄Αξονα σθεναρή 

και πέτυχαν μια νίκη περίλαμπρη, μοναδική. 

Εκεί απέδειξαν περίτρανα ως πέρα  

ότι οι ήρωες πολεμούν σαν ΄Ελληνες γενναία. 

«Η χώρα μου στον αγώνα αυτό, 

αν και βοήθησε πλείστως την Οικουμένη, 

πάλι βγήκε αδικημένη 

και η Β. ΄Ηπειρός μου παραμένει σκλαβωμένη». 

 

Πετάει με μιας και βρίσκεται στη μοιρασμένη Θράκη,  

τη δυτική στους κόλπους της,  

την ανατολική στους άλλους.  

Εκεί θέλει δουλειά πολύ,  

Γιατί ’ναι ένας άμυνας πυλώνας, 

Γι’αυτό και πρέπει να είναι διαρκής ο αγώνας. 

Μ΄ένα πέταγμα αγγέλου 

βρίσκεται στη Θράκη την Ανατολική, 

στην Ανδριανούπολη, που ήταν κάποτε δικιά της,  

στη Σιλυβρία του Αγίου Νεκταρίου της  

και του Βατάτζη Ιωάννη ορφανή φαντάζει η αγιοχώρα, 

κανένα Μυστήριο, καμία προσευχή 

για το Ναζωραίο και Κύριό μας τώρα. 

 

Δίνει ένα πέταγμα δειλό και φθάνει στη Μ. Ασία της, 

εκεί «οι τρεις δόλιοι εχθροί»,  

που είναι πάλι σήμερα μαζί 

εκρίζωσαν την ιστορία της την τρισχιλιετή. 

Εκεί ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, 

ο Αναξιμένης κι ο Ηράκλειτος, 

o Παρμενίδης  και άλλα 

σπλάχνα από τα σπλάχνα της παιδιά της, 

έφθασαν σε επίπεδα υψηλά 

γνώσης και σοφίας 

της γνωστής παγκόσμια προσωκρατικής Ιωνικής φιλοσοφίας. 

 

Εκεί της Σμύρνης το Ολοκαύτωμα  

σπαραγμό στην καρδιά της φέρνει, 

εκεί οι φωνές των νεκρών παιδιών 

στ’αυτιά της αντηχούνε, 

τα μύχια της ψυχής της δονούνε. 

Εκεί πληγώθηκε θανάσιμα η ανθρωπότης 

«ντρέπομαι που ανήκω στην ανθρώπινη φυλή» 

ακούγεται  του Προξένου της Σμύρνης 

κ. Χόρτον η φωνή, 

για τ’αδικα και φρικαλέα πάθη που πάθαν τα παιδιά της, 

ευθύνη των τριών δημίων μαζί και κρίμα κάποιων συμμάχων, 

γιατί είχαν εντολή θανατική   

να μη σωθεί κανείς απ΄ τα παιδιά της-                                                           * 

απ’αυτό και μόνο εκπίπτει η ανθρωπότης. 

 

Πετάει πάνω από τον Πόντο και την Αγιοτόκο Καππαδοκία, 

εκεί περπάτησαν κι αγίασαν οι Πατέρες οι Καππαδόκες, 

ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, 

μαζί και ο Αρσένιος ο ΄Αγιος, 

εκεί γεννήθηκε ο ΄Οσιος Παϊσιος, Θείο Δώρο της Οικουμένης, 

κάνοντας ιερή διδαχή για ανύψωση πνευματική 

και έμπρακτη βοήθεια την ελεημοσύνη 

όχι μόνο σε ρωμιούς, αλλά και σε Οβρηούς και ξένους μαζί, 

γιατί αυτή είναι η Θεία Τελειότης 

σε όλους τους ανθρώπους να υπάρχει αγάπη, ισότης και αδελφότης. 

 

Εκεί στης Εφέσου τα μέρη 

βρήκε κάποτε φιλοξενία η Παναγία μας 

μαζί με τον υιό στη θέση του Υιού της, 

το μαθητή «ον ηγάπα ο Ιησούς της». 

Εκεί στα νότια της Μ. Ασίας 

ο ΄Αγιος Νικόλας της αγίασε τα Μύρα της Λυκίας. 

Πιο πάνω ο Απόστολος των Εθνών ο Παύλος 

ανέστησε τον Εύτυχο για τη Θεία Δόξα.  

 

Πάνω απ’την Παναγία Σουμελά,  

εκεί σφαδάζει από πόνο η καρδιά, 

«πού ’ναι οι δόξες οι παλιές, 

Θεογέννα Μάννα Παναγία, 

που είχες μοναχούς πολλούς, 

μυστήρια απ’ τα ουράνια να ευλογούνε, 

με ευλάβεια να σε διακονούνε 

και τους πιστούς στα υψηλά 

της λύτρωσης σκαλιά να οδηγούνε». 

Ερειπωμένα τα κελιά,  

έρημη και η Εκκλησιά, 

μες την καρδιά ουράνια υμνωδία 

ακούγεται από παλιά. 

Δάκρυσε και η Παναγιά, 

στ’αρχοντικό το σπίτι της, το μέγα Μοναστήρι, 

ακάνδηλες των αγίων της οι εικόνες, 

ούτε Διάκος ούτε Παππάς ούτε Μυστήρια,  

δεν ηχούν πια όπως παλιά 

χαρούμενα οι καμπάνες, 

αναστάσιμο μήνυμα να φέρουν, 

βάλσαμο στον επισκέπτη και παρηγοριά. 

 

Δίνει μια και φθάνει  

πάνω απ’ την εκκλησιά του Αγίου Ευγενίου τη μεγάλη, 

όπου φρικτά μαρτύρια έχει υποστεί 

απ’ τα μιαρά των εχθρών τα πάθη 

το σπλάχνο της η αγνή Σοφία. 

΄Άλλο ένα δάκρυ κύλησε 

απ’ τα καταγάλανα του Βοσπόρου μάτια  

για τη μαρτυρική Σοφία  της 

πάνω στη γη που είχε ποτιστεί 

με του κοριτσιού το αγνό το αίμα. 

 

Δίνει ένα μεγάλο πέταγμα  

και φθάνει στην ακριβή που έχτισε ο Κωνσταντίνος την Πόλη τη μεγάλη 

και την έκανε πέρα ως πέρα ξακουστή, 

μα ήλθε η μέρα η φοβερή,  

ενώθηκαν οι εχθροί μαζί ,  

επρόδωσαν κι εφόνευσαν τα δύσμοιρα παιδιά της. 

Χιλιάδες Ελληνόπουλα επούλησαν για σκλάβους  

στα μαύρα σκλαβοπάζαρα της Αφρικανικής Ηπείρου,  

μα όλοι αυτοί που πλουτίσαν δόλια 

κάποτε θα δεχθούν της Θείας Νέμεσης τα βόλια. 

 

Εκεί στην πύλη του Ρωμανού, 

ο ένδοξος Κωστής Παλαιολόγος,  

ολόρθος στο κάστρο το λαμπρό  

παρέδωσε το πνεύμα,  

μα η ψυχή αθάνατη έμεινε στον αιώνα. 

«΄Ετσι χάθηκε για με η σμαραγδένια η Πόλη, 

καμάρι του Κεράτιου και του Βοσπόρου Κόρη». 

Θλιμμένη στέκει η Αγιά Σοφιά 

μέσα στους αιώνες, 

καρτερικά αναμένει όπως παλιά 

να ηχήσουν αναστάσιμα οι καμπάνες 

και Θεία Μυσταγωγία στα πέρατα  

του κόσμου ν’ ακουστεί.  

 

Εκεί ξεσπάει μ’ αναφιλητά,  

δεν αντέχει τόση θλίψη η καρδιά. 

Μα εκεί, μέσα στου μυαλού τη ζάλη,   

ένα χέρι αγγελικό 

το μέτωπο της λαβωμένης πεντάμορφης χαϊδεύει, 

ήδη είχε αρχίσει να γλυκοχαράζει η αυγή,  

γλυκά απαλύνει τον πόνο της 

και της κάνει ένα νεύμα. 

 

Τ’ αγγελικά τα βήματα η Κόρη ακολουθάει 

και στ’ ουρανού τη σκάλα κοντά τη βγάζει. 

Ο άγγελος από το χέρι την κρατεί 

κι αντάμα τη σκάλα την ουράνια ανεβαίνουν,  

φθάνουν στην Πύλη τη Χρυσή, 

που ο Ναζωραίος στον Πέτρο έχει δώσει το κλειδί,  

π’ ανοίγει μονομιάς. 

Θαύμα μέγα? Ποτέ δε θα μπορούσε                                                               * 

μ’ ανθρώπινα λόγια να ειπωθεί 

η τόση ομορφιά, η τόση ευδαιμονία,  

εκεί στου Παραδείσου του τρίτου ουρανού τη Θεία τοποθεσία 

ο Πλάστης την καλεί. 

Ουράνια γλυκιά μελωδία 

πλημμυρίζει ολόκληρη την ύπαρξή της,  

από παντού δυνατή βγαίνει ευωδία,  

π’ αγγίζει τα βάθη της ψυχής της, 

το φως το υπερκόσμιο 

από χιλιάδες ήλιους αναδύει. 

 

Εκεί στη μέση τ’ ουρανού,  

στο στρογγυλό το άγιο το τραπέζι 

κάθονται πολλοί με το Ναζωραίο  

το γλυκύ Χριστό μας στην κορυφή. 

Ο Αϊ-Γιάννης ο Πρόδρομος, ο Αϊ-Γώργης,  

ο Βασίλειος ο Μέγας με το Γρηγόριο το Θεολόγο,  

ο Αϊ-Γιάννης ο Χρυσόστομος, ο Αϊ-Δημήτρης με τον Παϊσιο τον ΄Οσιο αντάμα, 

ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο μαρτυρικός Γρηγόριος ο Ε΄ 

και άλλοι πολλοί απ΄τη μια μεριά  

και ο Λεωνίδας με τους τρακόσιους του 

(γιατί Αυτός, ο Ιησούς είναι Θεός και τώρα και πριν και πάντα), 

ο Παλαιολόγος και ο Ιωάννης ο Βατάτζης,, 

ο Τσάρβις, ο Μπάυρον, ο Νόρμαν, ο Σάμιουελ, ο Μίλλερ,  

o Πούσκιν, ο Γκαίτε και άλλοι πολλοί, 

΄Ελληνες και Φιλέλληνες από την άλλη αντάμα,  

απ’ τ’ ΄Αγιο Δισκοπότηρο που βρίσκεται  

στου τραπεζιού τη μέση 

μεταλαμβάνουν Θεία Μεταλαβιά 

με γεύση Αθανασίας. 

«Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος», 

ακούγεται στο άπειρο η Θεία Υμνωδία,  

στα πρόσωπά τους λάμπει η αιώνια ευτυχία. 

Εχάρηκε για τα παιδιά της η  κόρη η ηλιογέννητη 

και τους φίλους των παιδιών της από καρδιάς   

που έτυχαν όλοι μαζί 

της μέθεξης του Θείου Κάλλους. 

 

Πιο πέρα από την Τράπεζα στέκει ο Ααρών θλιμμένος 

κλαίει μέσα του βουβά για των δικών του τα λάθη, 

για το άδικο από άγνοια που τους κυριεύει,  

για τα πολλά και μισερά τα πάθη, 

στο λογισμό του έρχονται τα Θεία Λόγια 

«τι κι αν όλον τον κόσμο κερδίσεις, 

αλλά στην ψυχή σου ζημιωθείς»;  

συγχώρεση και φώτιση και γι’ αυτούς ζητάει. 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος νεύμα ζωής, φωνή γλυκιά του βάζει: 

«Ααρών, η τράπεζα γέμει, ο μόσχος πολύς, 

πολλοί οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί, 

πέρασε, η θέση σου στην Τράπεζα του Κυρίου σε περιμένει». 

 

Η Κόρη η ουρανόκλητη κλίνει ευλαβικά το γόνυ  

και σκύβει το κεφάλι,  

μπροστά στο Χριστό το Λυτρωτή 

δίνει μετάνοια παντοτινή  

και ταπείνωση ως προς τη γνώση. 

Και τότε έρχεται ο Παϊσιος σιμά της,  

ο Γέροντας του ΄Εθνους για να της πει: 

«Σήκω, πήγαινε, μετά τη μπόρα τη δαιμονική 

θα έρθει η λιακάδα η Θεϊκή. 

Είναι απόφαση Θεού  

η Ελλάδα να ζήσει 

και ως τα πέρατα της γης 

πάλι να μεγαλουργήσει». 

 

Πήρε ευλογία να γυρίσει πάλι πίσω στη γη 

να πει σ’ όλους τη Θεία εντολή. 

Στην ουρανόστρατα του γυρισμού  

ένιωσε απ΄ τους Θείους αγαπημένους  

την πίκρα τ’ αποχωρισμού. 

Μισή ψυχή στον ουρανό,  

μισή ψυχή στη γη θα φέρει. 

Μισή καρδιά στ’ ανείπωτα του Κάλλους ουράνια θ΄ αφήσει μέρη, 

μισή καρδιά θα φέρει πίσω στα γήινα παιδιά της 

για να υπάρχει γέφυρα γερού δεσμού ανάμεσα στη γη και τα ουράνια. 

 

Απ’ αγγελική πηγή της γνώσης και σοφίας 

αθάνατο νερό φέρνει στα δοκιμασμένα τα παιδιά της 

για να είναι πιο στέρεη και γερή  

η δικαιοσύνη, η ειρήνη, η χαρμονή,  

που πάλι αυτή ορίστηκε 

να σκορπίσει πάνω στη γη. 

Φέρνει μήνυμα Θεϊκό για μετάνοια στα παιδιά της παντοτινή, 

συγνώμη και συγχώρεση στον αδελφό να δώσουν  

και τα ηνία της Οικουμένης πάλι αυτοί 

απ’ την αρχή αποφασιστικά ν’ αδράξουν.- 

Μαρία-΄Αννα Σμυρναίου-Αργυροπούλου 

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading…



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

ΚAΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter