«Πολύς θόρυβος για το τίποτε»! Εγχώριοι ανούσιοι πανηγυρισμοί!
Τι κέρδισε η Ελλάδα από το «Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας» στην Άγκυρα; Κατά την άποψή μου, «τίποτε» το ουσιαστικό!
Μόνο πιθανό κέρδος, φαίνεται να είναι η παράταση σχετικά «ήρεμου» χρόνου εξουσίας στους ημέτερους κυβερνώντες για να ασχοληθούν με τα εσωτερικά θέματα, όπου δεν πάνε καθόλου καλά. Τα «ήρεμα νερά» την εποχή αυτή, ευνοούν και τον Ερντογάν, που «έχει απλώσει πολύ τον τραχανά», έχοντας ανοίξει πολλά θέματα στον περιφερειακό περίγυρο της Τουρκίας, ενώ δείχνοντας διεθνώς καλό πρόσωπο, σκοπεύει να πετύχει να συμμετάσχει στο εν εξελίξει ευρωπαϊκό πρόγραμμα εξοπλισμών, κάτι που διακαώς επιθυμεί.
Το γεγονός ότι η χώρα μας διακατέχεται από φοβία, γεωπολιτική ατολμία και την γνωστή πολιτική του «κατευνασμού», απέναντι «στον πονηρό λύκο που ουρλιάζει», δεν έχει υποστεί καμία αλλαγή!
Το να πανηγυρίζουν τα εγχώρια ΜΜΕ και οι κυβερνητικοί, είτε αποκαλώντας «τεράστια υπεραξία» (για τις διμερείς σχέσεις) την αναφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στο Διεθνές Δίκαιο ως βάση επίλυσης των διαφορών, είτε επειδή ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε κάποιες πάγιες ελληνικές θέσεις, είτε επειδή οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνίες για τον πολιτισμό, την πολιτική προστασία, το εμπόριο, κάποιες ακτοπλοϊκές συνδέσεις και την παράνομη μετανάστευση, είναι αστείο πράγμα. Η Τουρκία δεν έκανε καμία υποχώρηση.
Γνωρίζουμε πως ενίοτε οι Τούρκοι χρησιμοποιούν την στρατηγική της δήθεν φιλίας, όταν επιθυμούν να δείξουν στην διεθνή κοινότητα την εικόνα «καλού παιδιού», θέλοντας να κερδίσουν οφέλη στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον, καθώς και χρόνο για μελλοντικές επιθετικές ενέργειες, κάτι που αποτελεί βασική στρατηγική τους, στο πλαίσιο του οράματος να ανέλθουν στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος.
Μην ξεχνάμε τον αναλλοίωτο κανόνα του Θουκυδίδη, ότι οι ισχυροί επιβάλλουν τη βούλησή τους στους αδύναμους, χωρίς να δεσμεύονται από διεθνείς συνθήκες, κανόνες δικαίου ή και ηθικούς φραγμούς. Έτι παραπάνω, είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι οι Τούρκοι, όταν νοιώθουν ισχυροί, το διεθνές δίκαιο και την ηθική τα αγνοούν παντελώς. Εξάλλου, οι γείτονες έχουν άλλη αντίληψη του διεθνούς δικαίου, το οποίο μεταφράζουν κατά το απόλυτο συμφέρον τους!
Η «πειθαρχημένη» εικόνα του Ερντογάν, καθ’ όλη τη διάρκεια της συνάντησης με τον Έλληνα πρωθυπουργό, δεν σημαίνει ότι οπισθοχώρησε σε κάποιο σημείο τις «υψηλής» λεγόμενης πολιτικής!
Για τους λόγους αυτούς ερωτάται: Προς τι όλοι αυτοί οι πανηγυρισμοί; Προς τι όλοι αυτοί οι Αίνοι και τα Μεγαλυνάρια;
Μήπως η Τουρκία, διά του προέδρου της Ερντογάν, υπέγραψε ή υποσχέθηκε κάτι σοβαρό και δεν το ξέρουμε;
-Μήπως απεμπόλησε τις πιεστικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο (Γαλάζια Πατρίδα, αμφισβήτηση της ελληνικότητας πολλών νησιών μας, αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατ. Αιγαίου);
-Μήπως ήρε το casus belli, το οποίο από το 1995 αποτελεί άμεση απειλή χρήσης βίας, τελείως παρανόμως, εναντίον της Ελλάδας;
-Μήπως εγκατέλειψε τα ύπουλα παιχνίδια στη Θράκη;
-Μήπως υπέγραψε ότι θα σταματήσει τις ροές των παρανόμων μεταναστών από την Τουρκία στην χώρα μας;
-Μήπως αναγνώρισε την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, μήπως άνοιξε τη θεολογική σχολή της Χάλκης;
-Μήπως απέδωσε την Αγία Σοφία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως Ιερό Ναό-σύμβολο της Ανατολικής ημών Ορθοδόξου Εκκλησίας;
-Μήπως αναγνώρισε τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει;
-Μήπως αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία; Μήπως δήλωσε ότι θα αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο;
Τίποτε δεν έκανε η Τουρκία, από όλα αυτά τα σοβαρά εθνικά μας θέματα που θα έπρεπε να τίθενται από μία σοβαρή κυβέρνηση ως προϋποθέσεις για την έναρξη οποιωνδήποτε συνομιλιών.
Εδώ ταιριάζει απόλυτα να καταγράψω ότι οι Τούρκοι έχουν δύο παροιμίες, οι οποίες στοιχειοθετούν την αναλλοίωτη νοοτροπία της μογγολικής τους κληρονομιάς και χαρακτηρίζουν ακόμη και τώρα την πολιτική τους, τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική.
Η πρώτη εξ αυτών αναφέρεται σε αυτόν που υποτάσσεται και λέει: «Eğilmis baş, kesilmez = Κεφάλι σκυμμένο (που προσκυνά) δεν το κόβεις»! Αυτή η ρήση λειτούργησε ως «δόγμα» κατά τη διάρκεια των ομαδικών εξισλαμισμών εντός της οθωμανικής επικράτειας. Ολόκληροι, στην κυριολεξία, πληθυσμοί συγκεντρωνόντουσαν στις πλατείες και υπό τον φόβο του αποκεφαλισμού προσκυνούσαν τον Αλλάχ, αλλαξοπιστούσαν και έσωζαν το κεφάλι τους.
Η δεύτερη παροιμία αναφέρεται σε αυτόν που ο Τούρκος σέβεται για τη δύναμή του: «Isırmadığını eli öp = Χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις, το φιλάς»! Αυτή είναι η διαχρονική νοοτροπία των Τούρκων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Υπολογίζουν αυτόν που είναι δυνατός και τον φοβούνται.
Αυτές οι δυο παροιμίες, αυτά τα ανατολίτικα δόγματα, βλέπουμε να εφαρμόζονται στις σχέσεις της Τουρκίας με τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και απαιτείται να τις λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.
Η πολιτική της συνεχούς και κλιμακούμενης απειλής πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας έχει ως σκοπό να «σκύψουμε το κεφάλι», δηλαδή να υποταχθούμε στην θέλησή της και μάλιστα χωρίς σύγκρουση. Η πολιτική «των ήρεμων νερών», έχει ως σκοπό να κερδίσει χρόνο και να αποκομίσει οφέλη από την διεθνή κοινότητα, μέχρι να αρχίσει και πάλι τις απειλές!
Η ειρήνη και η όποια φιλία με τον Τούρκο εξασφαλίζεται μόνο αν είμαστε δυνατοί κυρίως στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά-διπλωματικά και οικονομικά. Εάν ο Τούρκος καταλάβει ότι είμαστε ισχυροί σε ικανό βαθμό, έτσι που να κινδυνεύει να πάθει πολύ μεγαλύτερες ζημιές από τα τυχόν κέρδη που θα αποκομίσει, τότε θα σταματήσει τις επιθετικές ενέργειες και θα επιδιώξει τον διάλογο, την ειρήνη και την φιλία.
Στο χέρι μας λοιπόν είναι από τη μια μεριά να μη βρεθούμε ποτέ στην κατάσταση «να σκύψουμε κεφάλι» και από την άλλη να είμαστε τόσο δυνατοί που να μην μπορεί «να μας δαγκώσει»!
Νικόλαος Ταμουρίδης
Αντιστράτηγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
