Ως γνωστόν, στις μέρες μας, έχει αναδειχθεί πάρα πολύ στα ΜΜΕ, η κρίση που ενέσκηψε σχετικά πρόσφατα στην χερσόνησο της Κορέας, στην περιοχή της Νοτιανατολικής Ασίας, μεταξύ Βόρειας Κορέας (και των συμμάχων της Κίνας και Ρωσίας) από την μία πλευρά και των γειτονικών της χωρών (Νότια Κορέα και Ιαπωνία, οι οποίες έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ) από την άλλη.
Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως ο «τρελός Κιμ», κάνει πολεμικές προετοιμασίες, παράλληλα με πυρηνικές δοκιμές και απειλεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα κατά όλων των εχθρικών γειτονικών κρατών (και των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων) , ενώ από την άλλη πλευρά και ο «παρορμητικός Τραμπ», απειλεί και αυτός την Βόρεια Κορέα, με την χρήση πυρηνικής ισχύος εναντίον της, σε μία τέτοια περίπτωση.
Η κατάσταση φαίνεται να κλιμακώνεται και κάποιοι υποστηρίζουν πως μπορεί να εξελιχθεί αν δεν προσεχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πολεμική κρίση, η οποία μπορεί να γίνει και παγκόσμια, αν δεν πρυτανεύσει η λογική και αναμειχτούν παράλληλα και οι Μεγάλες Δυνάμεις σε αυτή.
Αντικειμενικά, το καθεστώς της Βόρειας Κορέας, εξαρτάται για την επιβίωση του από την Κίνα. Οι εισαγωγές από την χώρα αυτή, κυμαίνονται στο 80% των συνολικών εισαγωγών της χώρας αυτής, ενώ και οι εξαγωγές της προς την Κίνα κυμαίνονται και αυτές στο ίδιο ποσοστό (80% των συνολικών εξαγωγών της).
Από την Κίνα, προμηθεύεται παράλληλα η Βόρεια Κορέα, τόσο τα προϊόντα διατροφής της, όσο και μεγάλο μέρος του πολεμικού εξοπλισμού της (είναι γεγονός, πως χωρίς την Κίνα, η Βόρεια Κορέα δεν θα μπορούσε να αναπτύξει ποτέ πυρηνικά όπλα).
Και χωρίς την Κίνα, η οικονομία των Βορειοκορεατών θα είχε καταρρεύσει προ πολλού, μαζί με το πολιτικό καθεστώς της.
Γιατί όμως βοηθάει η Κίνα τον Κιμ Γιονγκ Ουν, τον Βορειοκορεάτη δικτάτορα; Είναι καθαρά θέμα συμφερόντων. Ο Κιμ, παρά τους όποιος «λεονταρισμούς» του (καμιά φορά και κατά της Κίνας), δεν είναι παρά ένα προτεκτοράτο (ή «σύμμαχος») της και ποτέ δεν θα έκανε κάτι χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Κινέζων.
[Και φυσικά ο Κιμ, σε αντίθεση με τον Καντάφι ή τον Σαντάμ, δεν θα εγκαταλείψει σε καμία περίπτωση, το μόνο αποτρεπτικό για την εισβολή στην χώρα του μέσο, τα πυρηνικά του, γιατί αλλιώς γνωρίζει ότι στο τέλος θα έχει την ίδια ακριβώς μοίρα με τους ίδιους].
Οι Κινέζοι, τον χρησιμοποιούν σαν «μαξιλάρι», μεταξύ αυτών και των Νοτιοκορεατών (οι οποίοι είναι σύμμαχοι των εχθρικών στην Κίνα ΗΠΑ), προκειμένου να μην υπάρχουν κοινά σύνορα μεταξύ τους.
Αν το καθεστώς της Βόρειας Κορέας έπεφτε (ειρηνικά ή βίαια, με πόλεμο, μετά από οικονομική κατάρρευση ή εσωτερική εξέγερση) και η χώρα επανενωνόταν, αυτό θα γίνονταν, όπως έγινε και με την επανένωση των Γερμανίων το 1989, από το ισχυρότερο οικονομικά μέρος, που και στις δυο περιπτώσεις, είναι συμμαχικό με τις ΗΠΑ (Νότια Κορέα στο σήμερα, Δυτική Γερμανία παλαιότερα).
Κάτι που σημαίνει, πως σε μία τέτοια περίπτωση η νέα, ενιαία Κορέα, θα ήταν ένα φιλοαμερικανικό κράτος, σύμμαχο προς τις ΗΠΑ, και τα αμερικανικά στρατεύματα που τώρα σταθμεύουν ως «ειρηνευτική δύναμη» στον Νότο, θα μετακινούταν προς τα σημερινά σύνορα Βόρειας Κορέας και Κίνας.
Ένα γεγονός, το οποίο θα έφερνε τους Αμερικανούς σε άμεση επαφή με τα σύνορα της Κίνας, η οποία έτσι θα περικυκλωνόταν από παντού, φέρνοντας έτσι σε πέρας το σχέδιο του Τραμπ εναντίον της (http://www.triklopodia.gr, http://www.triklopodia.gr).
Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, προσπαθεί και ο Τραμπ, να αναπτύξει και τις συμμαχίες του με άλλα κράτη στην περιοχή (http://www.defence-point.gr, http://corfiatiko.blogspot.gr).
Οι Κινέζοι δεν θα επέτρεπαν ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο, με εξαίρεση την περίπτωση στην οποία, μία μελλοντική ενωμένη Κορέα θα ελέγχονταν πλήρως από τους ίδιους (πράγμα κατά βάση απίθανο) ή αν θα είναι ένα μόνιμα ουδέτερο κράτος, όπως η Ελβετία σήμερα (εξίσου απίθανο σενάριο και αυτό).
Οπότε, για κάποιους, ο Κιμ δεν παίζει παρά ένα εκβιαστικό παιχνίδι με την διεθνή κοινότητα (με την πλάτη της Κίνας), προκειμένου να αποκτήσει οφέλη και πλεονεκτήματα (του στυλ, «δώστε μου μεγάλη οικονομική και επισιτιστική βοήθεια, προκειμένου να διατηρήσω το καθεστώς και την εξουσία μου, αλλιώς είμαι τόσο τρελός που μπορώ και να ξεκινήσω και πυρηνικό πόλεμο αν δεν το κάνετε»).
Και αν όλα πάνε καλά, ο Κιμ «λογικεύεται», αφού πάρει αυτό που θέλει, ενώ η Κίνα δέχεται τα συγχαρητήρια για την «βοήθεια της» και τον διαμεσολαβητικό ρόλο που έπαιξε στην διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή.
Αντίθετα, οι δυτικοί εχθροί της (κυρίως ΗΠΑ και ΕΕ), ταπεινώνονται και υποκύπτουν στους όρους των ίδιων και του Βορειοκορεάτη συμμάχου τους. Και όντως, έτσι κυλούσε περιοδικά η κατάσταση στην περιοχή σήμερα (με εκβιασμούς από πλευράς Βόρειας Κορέας και ανταλλάγματα, όταν αυτή είχε οικονομικά προβλήματα).
Όμως ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ, δεν φαίνεται πως είναι πρόθυμος να «υποστεί μια τέτοια ταπείνωση» ή να «δείξει αδύναμος», αυτός και η χώρα του, έναντι οποιουδήποτε εχθρού της.
Αντίθετα, οικοδομεί το προφίλ του επιθετικού, ισχυρού και πάντα νικητή προέδρου, που βάζει όλους τους εχθρούς των ΗΠΑ στην θέση τους. Οπότε δεν έχει τα περιθώρια για μία
άμεση υποχώρηση, αν δεν θέλει να φανεί πολιτικά αδύναμος και να χάσει έτσι την δημοτικότητα του.
Για τον λόγο αυτό, έπεισε πολλές χώρες να επιβάλουν κυρώσεις στην Βόρεια Κορέα, κάτι το οποίο δημιούργησε προβλήματα και στην Κίνα (http://www.defence-point.gr). Κάτι που σημαίνει ότι για την ώρα δεν φαίνεται προς τα πού θα γείρουν τα πράγματα στην σύγκρουση αυτή.
Σε περίπτωση όμως πολεμικής σύγκρουσης, η Κίνα, είναι πιθανόν να επέμβει όπως έκανε στο παρελθόν, προκειμένου να σώσει τους Βορειοκορεάτες (http://www.triklopodia.gr) εκτός και αν λάβει εγγυήσεις, ανταλλάγματα και διαβεβαιώσεις, για ένα φιλικό ή ουδέτερο καθεστώς προς την ίδια, σαν διάδοχη κατάσταση στην Βόρεια Κορέα (μικρή πιθανότητα να συμβεί).
[Ταυτόχρονα, δε πρέπει κανείς να ξεχνάει, ότι υπάρχουν και περιπτώσεις, όπου κάποιος ψυχοπαθής και εγωκεντρικός δικτάτορας, μπορεί να δράσει εντελώς αυθόρμητα, με βάση το διαταραγμένο ψυχοπαθολογικό του προφίλ, το οποίο επηρεάζοντας τις σκέψεις και τις αποφάσεις του, θα τον κάνει να δράσει εντελώς απρόβλεπτα, απρόσμενα και μη λογικά πολλές φορές].
Οπότε η κατάσταση αυτή θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα από όλους τους εμπλεκόμενους παράγοντες, αν δεν επιθυμούμε να επαναλάβουμε για άλλη μία φορά, «σε live έκδοση», την φράση: «θα γίνει της Κορέας», που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.
