ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ : ΚΟΒΙΝΤ19: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΟ-ΘΑΝΑΤΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΩΣ ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ)

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ. - 28 Δεκ 2021 - 13:11

Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Ταρασλιάς

(Βιοπολιτική ή βιοεξουσία: όρος που αναφέρεται στην σχέση ανάμεσα στην εξουσία και στην βιολογική ζωή των ανθρώπινων πληθυσμών. Εμφανίζεται σε κείμενα και βιβλία από τις αρχές του εικοστού αιώνα αλλά αναδεικνύεται συστηματικά από τον Γάλλο πολιτικό και κοινωνικό φιλόσοφο Μισέλ Φουκώ – δεν επινοήθηκε από τον ίδιο – για να περιγράψει το σύνολο των πρακτικών ελέγχου και διαχείρισης της ζωής και του θανάτου ενός πληθυσμού από την κυρίαρχη κρατική εξουσία. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς στοχαστές που έδωσαν στον όρο «βιοπολιτική» ανθρωπιστικό περιεχόμενο σε διαφορετικούς βαθμούς, ο Φουκώ εστιάζει στην άσκηση της πολιτικής κυριαρχίας μέσω ποικίλων πειθαρχικών και ελεγκτικών μηχανισμών των σωμάτων και των συμπεριφορών τους καθώς και στην συστηματική διείσδυση της πολιτικής εξουσίας σε όλο το φάσμα της βιολογικής ζωής των ατόμων: γέννηση, αναπαραγωγή, υγεία, ασθένεια, θάνατος. Ως αποτέλεσμα, ο δεσμός της πολιτικής με την βιολογία ή με άλλα λόγια η διαπλοκή της εξουσίας με την ιατρική και την βιολογία ανάγεται σε κεντρικό μηχανισμό που διέπει ολόκληρο το φάσμα της σύγχρονης βιοπολιτικής και θανατοπολιτικής. Κλασικό παράδειγμα συστήματος νεωτερικής εξουσίας με κυρίαρχη την θανατοπολιτική διάσταση ήταν ο ναζισμός που, ως εφαρμοσμένη βιολογία με φυλετικούς και ρατσιστικούς άξονες, μετατράπηκε σε μια τερατώδη, επιστημονική μηχανή παραγωγής θανάτου).

Από την αρχή της λεγόμενης «υγειονομικής κρίσης» κάθε προσεχτικός παρατηρητής θα μπορούσε να υποψιαστεί ότι τα περισσότερα από τα μέτρα για την υποτιθέμενη αντιμετώπιση της «πανδημίας» δεν είχαν καμιά απολύτως υγειονομική και ιατρική λογική. Στην πραγματικότητα έδιναν στο αφήγημα χαρακτηριστικά υγειονομικής φάρσας και αποκάλυπταν ότι ολόκληρη η διαχείριση ήταν αποτέλεσμα κακής σκηνοθεσίας από ερασιτέχνες και τσαρλατάνους. Για παράδειγμα: το να σου απαγορεύουν την κυκλοφορία βραδινές και νυχτερινές ώρες ισοδυναμεί με την γελοία υπόθεση ότι ο ιός έχει συγκεκριμένο ωράριο λειτουργίας (ιός με νυχτόβιες διαθέσεις) ή το να στέλνεις sms για να βγεις από το σπίτι σου ισοδυναμεί με μια ολοφάνερη πρόθεση να σε ελέγξουν και όχι να σε προστατέψουν. Όσο για την περιβόητη απόσταση ασφαλείας για να μην σε πάρουν τα σκάγια από την ανάσα ή τα σταγονίδια των άλλων – εκεί ήταν πια καθαρά ζήτημα μυθιστορηματικής φαντασίας του κάθε «ειδικού»: από 2 μέχρι και 16, 18 και 20 μέτρα. (Οι κυβερνητικοί «ειδικοί» που κατηγορούν έντιμους συναδέλφους τους για τσαρλατανισμό είναι οι ίδιοι υπόδειγμα τσαρλατάνων).

Πολύ σύντομα, από τους πρώτους μήνες του φαινομένου «κόβιντ19», αυτοί οι γελοίοι «υγειονομικοί» κανόνες έκαναν πολλούς ερευνητές να καταλάβουν – με διαφορετικό βαθμό βεβαιότητας ο καθένας – ότι η μοναδική πανδημία που υπήρχε ήταν μια πανδημία ψεμάτων και παραπλάνησης και ότι η εργαλειοποίηση ή η κατασκευή αυτής της «υγειονομικής κρίσης» περιείχε όλα τα βασικά στοιχεία ενός βιοπολιτικού σχεδίου με στόχο να επιβάλλει η παγκόσμια κυρίαρχη εξουσία – ή το αφανές κέντρο που επιδιώκει να μονοπωλήσει την πλανητική κυριαρχία – μια σειρά από συγκεκριμένες πολιτικές ελέγχου και επιτήρησης των πληθυσμών, να καταργήσει τους εναπομείναντες δημοκρατικούς θεσμούς και να δοκιμάσει μια πλανητική μορφή διακυβέρνησης με βάση το «δόγμα της διαρκούς ανασφάλειας» («δόγμα διαρκούς κατάστασης εκτάκτου ανάγκης»).

Αυτό το σενάριο, 22 μήνες μετά την έναρξη του σχεδίου, είναι πλέον προφανές. Για ανθρώπους που δεν τα έχουν χάσει τελείως, είναι ολοφάνερο ότι σε ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη – και ειδικά στις λεγόμενες «δημοκρατίες» του δυτικού κόσμου – εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης των πολιτών σε έναν νέο τρόπο ζωής με βασικά στοιχεία τον διαρκή φόβο, την υπακοή, την υποταγή και την αδιάκοπη επιτήρηση ολόκληρης της ανθρώπινης δράσης. Με το πρόσχημα ενός αμφιλεγόμενου και – σε κάθε περίπτωση – ασήμαντου βιολογικού κινδύνου γνωστά και λιγότερο γνωστά κέντρα εξουσίας, με εκτελεστικά όργανα τις κυβερνήσεις, τα μέσα μαζικής εξαπάτησης και το διεφθαρμένο κομμάτι της επιστήμης, επιχειρούν συστηματικά να ιατρικοποιήσουν πλήρως την ανθρώπινη ζωή και να δημιουργήσουν ανθρώπους που θα λειτουργούν απόλυτα ως υπάκουσα σώματα και υπάκουες ψυχές. Μας λένε να ξεχάσουμε κάθε ιερή διάσταση της ύπαρξής μας απλώς για να διατηρήσουμε μια ζωώδη κατάσταση επιβίωσης μέχρι τον αφανισμό μας με θανατηφόρα σκευάσματα, τεχνητές διατροφικές κρίσεις, προσχεδιασμένες στερήσεις, ανελέητη προπαγάνδα και προκαλούμενες αυτοκτονίες. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα απέραντο βιοπολιτικό εργαστήριο με χαρακτηριστικά στρατοπέδου συγκέντρωσης όπου οι βιοπολιτικές παρεμβάσεις μετατρέπονται σε θανατοπολιτικές μέσω αμφιλεγόμενων ιατρικών αφηγήσεων και τεχνασμάτων.

Θα ήταν, ίσως, χρήσιμο, να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σύντομο κείμενο τα βασικά χαρακτηριστικά της βιοεξουσίας και των πειθαρχικών κανόνων που επιβάλλει στην ανθρώπινη συμπεριφορά, θέματα που έχουν αναλύσει ο Φουκώ και άλλοι πολιτικοί στοχαστές (Giorgio Agamben, Georges Canguilhem κ.α.) – θέματα που, εδώ και μήνες, από την σφαίρα του στοχασμού έχουν περάσει βίαια και επώδυνα στην καθημερινή ζωή μας. Μια απλή απαρίθμηση και σύντομη περιγραφή ίσως μας βοηθήσει να οργανώσουμε στο μυαλό μας τι είναι αυτό που ζούμε και τι σημαίνει για τους διαχειριστές της κυρίαρχης εξουσίας η γνωστή σε όλους «νέα κανονικότητα» που με τόση μανία θέλουν να μας επιβάλλουν σε μόνιμη βάση .

1. Ιατρικοποίηση της ανθρώπινης ζωής: η ιδιωτική και δημόσια υγεία αναδεικνύονται σε ύψιστη αρχή απαξιώνοντας μέχρι καταργήσεως όλα τα θεμελιώδη και αναφαίρετα δικαιώματα: σωματική αυτοδιάθεση, ελευθερίας, αξιοπρέπεια. Εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία συντονισμένα επιβάλλουν την υγεία ως απόλυτο ρυθμιστικό παράγοντα της ανθρώπινης δράσης και ως βασικό κριτήριο των πολιτικών και δικαστικών αποφάσεων

2. Κανονικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς: παράλληλα με τις νομοθετικές διατάξεις υγειονομικού περιεχομένου, τα κέντρα εξουσίας παράγουν και επιβάλλουν στους πολίτες ένα ολόκληρο πρόγραμμα διαχείρισης των κινήσεων και των πράξεων τους, ακόμα και των πιο άσχετων με υγειονομικά ζητήματα (για παράδειγμα, η απαγόρευση της μουσικής στην εστίαση, η απαγόρευση της παρουσίας όρθιων ατόμων σε χώρους διασκέδασης ή τα αυτοκόλλητα στο δάπεδο για την τήρηση των αποστάσεων). Οτιδήποτε εμπεριέχει εμψυχωτική και ζωογόνα αξία για τον άνθρωπο γίνεται αντικείμενο ελέγχου και περιορισμού: χαρά, διασκέδαση, τέχνη, θρησκεία, σωματική και ψυχική επαφή – όλα στοχοποιούνται και ενοχοποιούνται στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης συλλογικής σωτηρίας.

3. Διαρκής έλεγχος του σώματος: το σώμα ήταν και παραμένει το βασικό πεδίο μάχης ατόμου-εξουσίας. Όλα τα σύγχρονα συστήματα βιοεξουσίας στοχεύουν στον διαρκή και ασφυκτικό έλεγχο ώστε να είναι συνεχώς φοβισμένο, υπάκουο, επιτηρούμενο και απόλυτα διαχειρίσιμο. Ακόμα και οι πιο ζωτικές ιδιότητες του ανθρώπινου σώματος τελούν από τον έλεγχο της εξουσίας. Για παράδειγμα η αναπνοή: οι μάσκες δεν είναι μόνο άχρηστες και επικίνδυνες για την υγεία των πολιτών αλλά η επιβολή τους στοχεύει στο να υπενθυμίζει στον χρήστη ότι κάποια «αρχή» εξουσιάζει την ζωή του, ακόμα και την ανάσα του.

4. Εξουσιαστική εμμονή: βασικό δόγμα του βιοεξουσιαστικού ελέγχου είναι «μην αφήνεις το κοινωνικό-πολιτικό σώμα να πάρει ανάσα». Μέτρα, μέτρα, μέτρα, συνεχώς μέτρα. Απαγορεύσεις και ανανεώσεις απαγορεύσεων. Περιορισμού και πάλι περιορισμοί. Είναι τέτοια η μανία των εξουσιαστών για έλεγχο και επιτήρηση που η ταχύτητα λήψης, ανακοίνωσης και εφαρμογής νέων μέτρων στους οδηγεί σε αντιφατικές και γελοίες απαγορεύσεις που συχνά ακυρώνει η μία την άλλη.

5. Διαρκής άσκηση ψυχολογικής, διανοητικής, διοικητικής, «επιστημονικής» βίας: Σε αντίθεση με την κλασική θεωρία της κρατικής εξουσίας όπως αυτή ενσαρκώνεται στο κράτος ως μηχανισμού που παράγει τους νόμους και μονοπωλεί νόμιμα τη βία, η βιοεξουσία δεν έχει στον πυρήνα της την ωμή άσκηση σωματικής βίας αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός διαχείρισης της ζωής και του θανάτου των πολιτών με απρόσωπα μέσα, με πειθαρχικές πρακτικές και με αδιάκοπες διοικητικές παρεμβάσεις. Στα πλαίσια της βιοεξουσίας η άμεση άσκηση σωματικής βίας ατομικά ή συλλογικά δεν αποτελεί πρωταρχική επιλογή του συστήματος. Στόχος είναι η διαμόρφωση μιας συμπεριφοράς με βάση το κλασικό τρίπτυχο φόβος-υπακοή-υποταγή. Ολόκληρο το οπλοστάσιο της επιστημονικής γνώσης επιστρατεύεται για την πλήρη καθυπόταξη του ανθρώπου. (Σημείωση: οι συλλογικές εμπειρίες βίας και θανάτωσης πληθυσμών όπως εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες του εικοστού αιώνα έχουν αντικατασταθεί από επιχειρούμενες αθόρυβες γενοκτονίες προκαλούμενες από τεχνητές κρίσεις με οικονομικό και υγειονομικό μανδύα – κρίσεις οι οποίες υλοποιούνται από πολιτικούς που δεν είναι πια παραδοσιακοί πολιτικοί αλλά πάσης φύσεως ανδρείκελα εκπαιδευμένα από κέντρα εξουσίας που θέλουν να κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά πάνω στην ανθρωπότητα).

(Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές – πρωινό 27 Δεκεμβρίου 2021 – τα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν τις ανακοινώσεις που θα γίνουν για το νέο πακέτο μέτρων και το επερχόμενο λοκντάουν – μια ακόμα γελοία δόση βιοεξουσίας με σοβαρές συνέπειες στη ζωή μας. Μετά από όλα αυτά είναι πια στην κρίση του καθενός αν όλο αυτό πλέγμα κανόνων που μας επιβάλλουν είναι «κανονικότητα» ή «ανωμαλία», «σχέδιο σωτηρίας από έναν αόρατο εχθρό» ή σχέδιο καταστροφής από τους ορατούς και ολοφάνερους εχθρούς μας).

Ο Γιώργος Ταρασλιάς γεννήθηκε στη Ρόδο τον Μάιο του 1969. Είναι πτυχιούχος της Οικονομικής Επιστήμης από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Ζει με την οικογένεια του στη Ρόδο.

Τα βιβλία έγιναν καταφύγιο από νωρίς στη ζωή του. Σε δύσκολες εποχές είχε την τύχη να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το έργο σπουδαίων λογοτεχνών και στοχαστών: Αλμπέρ Καμύ, Νίκο Καρούζο, Ντοστογιέφσκι, Εμίλ Σιοράν, Κωστή Παπαγιώργη κ.α.

Άρχισε να γράφει από τα δεκαπέντε του. Γράφει κυρίως για λόγους αυτοθεραπείας. Θεωρεί την λογοτεχνία ως μια απόπειρα εξήγησης της ανθρώπινης ύπαρξης και ως μία μέθοδο προσωπικής σωτηρίας.

Δημοσιεύσεις
1. 2016. Άρχισε να δημοσιεύει το 2016, διηγήματα στους συλλογικούς τόμους «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» 2016, 2017, 2018 – Εκδόσεις Βερέττα
2. 2018. Συμμετοχή με ένα διήγημα στο συλλογικό έργο «Ρόδος, μια συλλογή διηγημάτων με φόντο το νησί των Ιωαννιτών Ιπποτών», 2018 – Εκδόσεις iwrite.gr.
3. 2019. Δημοσίευσε την ατομική συλλογή διηγημάτων «Βραδινές Υποσχέσεις και άλλες ιστορίες» – Εκδόσεις Βερέττα.
4. 2020. Δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νησίδες» 21ο τεύχος: «Πέντε μικρές προσωπογραφίες».
5. 2021. Δημοσίευσε την συλλογή δοκιμίων και αφηγήσεων «Μανιφέστο αγωνίας» – το χαρακτηρίζει ως έργο «έργο εκτάκτου ανάγκης», μια συλλογή από δοκίμια και αφηγήσεις με βασικό θέμα το φαινόμενο «κόβιντ19» ως ένα σχέδιο ριζικής και πολυεπίπεδης μετάλλαξης της ανθρωπότητας (ιδιωτική έκδοση, 100 αντίτυπα).
6. 2021. Από τον Αύγουστο του 2021 αρθρογραφεί (news12.gr, 57 δημοσιεύσεις).

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr