ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ : ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΙΓΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΤΑΡΑΣΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ. - 27 Ιαν 2022 - 21:07

Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Ταρασλιάς

(«Αφού γεννήθηκες θνητός άνθρωπε, μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου» – Μένανδρος, 4ος αιώνας π.Χ., Έλληνας ποιητής)

(«Ο θάνατος – ως σκέψη, φόβος, όριο του μέλλοντος, σαρδόνιος γέλως – αναστατώνει τη ζωή γιατί γελοιοποιεί τα ερείσματά της… (Ο θάνατος) είναι το ισχυρότερο αντίδοτο της έπαρσης» – Κωστής Παπαγιώργης, 1947 – 2014, Συγγραφέας – Δοκιμιογράφος)

(«Με τη βοήθεια των Ουρανών έχω κατακτήσει μια μεγάλη αυτοκρατορία. Αλλά η ζωή μου ήταν πολύ μικρή για να κατακτήσω ολόκληρο τον κόσμο – Τζένγκις Χαν, 1162-1227, Μογγόλος κατακτητής)
____________________________________________________________________

Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας Γερμανικός (12 μ.Χ. – 41 μ.Χ.), πιο γνωστός με το προσωνύμιο Καλιγούλας, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 37 μ.Χ. έως το 41 μ.Χ. Η ταραχώδης ζωή του και η διαταραγμένη προσωπικότητά του μελετήθηκαν από ιστορικούς της εποχής και έγιναν αντικείμενο λογοτεχνικής, θεατρικής και κινηματογραφικής δημιουργίας στην διάρκεια του εικοστού αιώνα.

Ιδιαίτερη θέση ανάμεσα σε αυτές τις δημιουργίες κατέχει το έργο «Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ στο οποίο ο Αλγερινογάλλος νομπελίστας συγγραφέας δίνει τη δική του ερμηνεία για την παθολογία της εξουσίας και την σχέση της με τα άλυτα υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου: το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης, την απουσία νοήματος, το μυστήριο του θανάτου.

Χτυπημένος από το θάνατο της αδελφής του – με την οποία ήταν ερωτευμένος – ο Καλιγούλας συνειδητοποιεί τα όρια της εξουσίας του και τον παραλογισμό της ζωής και του κόσμου. Πανίσχυρος στη ζωή, ξαφνικά νοιώθει τελείως ανίσχυρος μπροστά στο θάνατο. Όλα όσα ακολουθούν είναι συμπτώματα ενός ανθρώπου της εξουσίας που αδυνατεί να δεχτεί τις θανάσιμες αλήθειες της ύπαρξης. Μοιραία καταλήγει στην τρέλα, την αυτοδιάλυση, την καταστροφή των άλλων. Άνθρωπος που αδυνατεί να γίνει Θεός, ενσάρκωση μιας ακραίας μεγαλομανίας, καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται.

Στην πρώτη πράξη, σκηνή τρία, ο Καλιγούλας δηλώνει πως «θέλει το φεγγάρι» και πως νοιώθει ανικανοποίητος που δεν μπορεί να το έχει. Και λίγο αργότερα θα δηλώσει «δεν μπορώ να υποφέρω τον κόσμο έτσι όπως είναι φτιαγμένος, γι’ αυτό χρειάζομαι το φεγγάρι ή την ευτυχία ή την αθανασία…».

Παρότι μπορούμε σε κάποιο βαθμό να τον κατανοήσουμε ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε, πρόκειται για συλλογισμό ανθρώπου που κινείται στην επικράτεια της παραφροσύνης. Αυτός, ένας αυτοκράτορας, δεν είναι παρά ένας κοινός θνητός, ένας άνθρωπος όπως όλοι. Και αυτό τον τρελαίνει. Αυτό που δείχνουν οι κραυγές και οι ανάλγητες πράξεις του είναι το σοκ από την ξαφνική επίγνωση της θνητότητας και η έσχατη απόγνωση μπροστά στα όρια της ανθρώπινης φύσης.

Υπάρχουν ορισμένες φράσεις κλειδιά για την κατανόηση της ψυχής του Καλιγούλα ως κυρίαρχου στην ζωή αλλά τελείως μηδαμινού μπροστά στο θάνατο και στην παράλογη τάξη του κόσμου. Τον ακούμε να λέει «Αρχίζω να καταλαβαίνω επιτέλους την χρησιμότητα της δύναμης. Δίνει ευκαιρίες στο αδύνατο. Από σήμερα και στο εξής η ελευθερία μου δεν θα έχει πια όρια», «’Έμαθα ότι η αγάπη δεν είναι τίποτα», «Να κυβερνάς σημαίνει να κλέβεις», «Θα καταστρέψω όλους όσους δεν συμφωνούν και όλους τους αντιρρησίες», «Μου είναι αδύνατο να κοιμηθώ ή να μείνω ξύπνιος αφού δεν μπορώ να αλλάξω την τάξη αυτού του κόσμου».

Με όρους ψυχιατρικής θα μιλούσαμε για μείγμα εξουσιοφρένειας και ακραίας ναρκισσιστικής διαταραχής. Η μάταιη επιθυμία του να αλλάξει την φυσική τάξη του κόσμου τον οδηγεί στην άρνηση κάθε αξίας, στην ολοκληρωτική άρνηση των άλλων και στην ακατάσχετη μανία καταστροφής. Είναι ταυτισμένος απόλυτα με τον απατηλό μεγαλειώδη τρελό εαυτό του. Χρησιμοποιεί την επίγεια εξουσία του ως υποκατάστατο μιας ανέφικτης αθανασίας. Επιμένει να θέλει το φεγγάρι: αναθέτει στον φίλο του (Ελικόνιο) να του φέρει το φεγγάρι. Για να ξεφύγει από το παραλογισμό της ανθρώπινης μοίρας καταφεύγει στις πιο παράλογες επιθυμίες και φαντασιώσεις κατάκτησης και κυριαρχίας.

Παρότι τα μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα παραμένουν υποκειμενικά, ομιχλώδη και δεν προσφέρονται για εύκολες γενικεύσεις, θα μπορούσαμε, ίσως, να μιλήσουμε για το «σύνδρομο του Καλιγούλα» απ’ το οποίο πάσχουν λίγο πολύ οι ηγεμόνες κάθε εποχής. Η ψυχανάλυση από μόνη της δεν αρκεί για να εξηγήσει τις εσωτερικές διεργασίες ενός Καλιγούλα. Η υπαρξιακή διάσταση είναι θεμελιώδης: η απουσία νοήματος, η αυταπάτη της ευτυχίας, ο θάνατος που τα σβήνει όλα, το κενό της καρδιάς που δεν γεμίζει με τίποτα – όλα αυτά στην άρρωστη ψυχή του Καλιγούλα μετατρέπουν το προνόμιο της εξουσίας σε μια απεριόριστη ελευθερία που επιτρέπει τα πάντα. Και από αυτό ξεκινούν η παρακμή, η κατάπτωση, η καταστροφή του ανθρώπου της εξουσίας και η δυστυχία όλων των άλλων. Σκοτώνει χωρίς λόγο συγκλητικούς, εξευτελίζει πατρικίους, δίνει διαταγή να σκοτώσουν τον πατέρα του αγαπημένου του φίλου, ταπεινώνει γυναίκες πατρικίων, κλέβει περιουσίες. Φόνος, σαδισμός, ταπείνωση των άλλων, κλεψιά, ασυδοσία: αυτές θα είναι από δω και πέρα οι πράξεις του, οι συνέπειες της τρομερής και απάνθρωπης ελευθερίας που του δίνει η ιδιότητά του ως απόλυτου εξουσιαστή. Ανήμπορος να διαχειριστεί το θάνατο γίνεται κυρίαρχος της ζωής και του θανάτου των άλλων.

Η αντίδραση δεν θα αργήσει να έρθει. Η οργή των υπηκόων θα γίνει εξέγερση. Παρότι στο τέλος αναγνωρίζει ότι «δεν πήρα το δρόμο που έπρεπε, δεν φτάνω πουθενά, η ελευθερία μου δεν είναι η σωστή», η τιμωρία του είναι αναπόφευκτη: έδωσε θάνατο και θα λάβει θάνατο. (Στην δημοκρατία του θανάτου εξαιρέσεις δεν υπάρχουν και όλα τα αξιώματα αποδεικνύονται μάταια και ανίσχυρα: ενώπιον του τάφου η ζωή χάνει όλα τα ερείσματά της. Το ζήτημα είναι πώς θα μεταφράσεις σε μάθημα ζωής τη γνώση του θανάτου και πώς θα πορευτείς μέχρι να κατεβείς στον τάφο).

Χιλιάδες χρόνια τώρα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κάθε εποχή έχει τον δικό της «Καλιγούλα». Οι αυτοκράτορες της παρακμής υποφέρουν από την αθεράπευτη ματαιοδοξία τους. Και οι λαοί υποφέρουν από την τρέλα του κάθε Φαραώ και του κάθε Καλιγούλα – και στην εποχή μας από τον κάθε Σβαμπ, τον κάθε Γκέιτς, τους μετανθρωπιστές που οραματίζονται την προσωπική τους κυριαρχία και αθανασία πάνω στα πτώματα των άλλων, την εγκληματική κλίκα του Νταβός και τα πολιτικά τους ανδρείκελα.

 

(Υ.Γ. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, σε πολλές χώρες του κόσμου, έχουν αναρριχηθεί (τοποθετηθεί) στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας ανδρείκελα εκπαιδευμένα στα σχολεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, μαριονέτες αφοσιωμένες σε στόχους και σχέδια της παγκόσμιας πλουτοκρατίας. Δεν πρόκειται για τους παραδοσιακούς πολιτικούς του παρελθόντος που παρά τις ανεπάρκειες και τις απάτες τους διατηρούσαν μια στοιχειώδη πολιτική σκέψη και ορισμένες πολιτικές αρχές. Και ούτε μπορούμε να αναλύσουμε τα σημερινά φαινόμενα με τους όρους και την λογική της κλασικής πολιτικής θεωρίας – χρειαζόμαστε την συνδρομή της ψυχιατρικής και της εγκληματολογίας. Αν επικρατούσαν συνθήκες πολιτικής ομαλότητας και αν οι «πολιτικοί» δεν είχαν πίσω τους τους σπόνσορες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, τα σημερινά πολιτικά ανδρείκελα δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε κανένα πολιτικό πόστο, δεν θα μπορούσαν να έχουν το οποιοδήποτε κοινωνικό έρεισμα. Χυδαίες μετριότητες, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες με ανύπαρκτο βιογραφικό ζωής σε δύσκολες και κρίσιμες εμπειρίες, νάρκισσοι με τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην αυταπάτη του προσωπικού τους μεγαλείου και στην πραγματική τους αξία, αλλεργικοί και εχθρικοί σε κάθε κριτική από άλλους, αδίστακτοι και ανήθικοι μέχρι το μεδούλι, με νοοτροπία και κώδικα συμμορίας, φορτωμένοι με κάθε λογής σκάνδαλα και απάτες, δεν έχουν καν μια στοιχειώδη φιλοσοφία ζωής και μια πολιτική θεωρία που θα τους χρησίμευαν σαν άλλοθι για τις αποτυχίες και τα εγκλήματα τους. Ειδικά στη χώρα μας είναι τεράστια η ευθύνη του λαού μας που επιτρέπει και ανέχεται να τον κυβερνούν και να τον ταπεινώνουν οι χείριστοι των χειρίστων, ανδρείκελα χωρίς εθνική συνείδηση, σκύβαλα που δεν δίνουν δεκάρα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των Ελλήνων.)

 

Ο Γιώργος Ταρασλιάς γεννήθηκε στη Ρόδο τον Μάιο του 1969. Είναι πτυχιούχος της Οικονομικής Επιστήμης από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Ζει με την οικογένεια του στη Ρόδο.

Τα βιβλία έγιναν καταφύγιο από νωρίς στη ζωή του. Σε δύσκολες εποχές είχε την τύχη να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το έργο σπουδαίων λογοτεχνών και στοχαστών: Αλμπέρ Καμύ, Νίκο Καρούζο, Ντοστογιέφσκι, Εμίλ Σιοράν, Κωστή Παπαγιώργη κ.α.

Άρχισε να γράφει από τα δεκαπέντε του. Γράφει κυρίως για λόγους αυτοθεραπείας. Θεωρεί την λογοτεχνία ως μια απόπειρα εξήγησης της ανθρώπινης ύπαρξης και ως μία μέθοδο προσωπικής σωτηρίας.

Δημοσιεύσεις

1. 2016. Άρχισε να δημοσιεύει το 2016, διηγήματα στους συλλογικούς τόμους «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» 2016, 2017, 2018 – Εκδόσεις Βερέττα
2. 2018. Συμμετοχή με ένα διήγημα στο συλλογικό έργο «Ρόδος, μια συλλογή διηγημάτων με φόντο το νησί των Ιωαννιτών Ιπποτών», 2018 – Εκδόσεις iwrite.gr.
3. 2019. Δημοσίευσε την ατομική συλλογή διηγημάτων «Βραδινές Υποσχέσεις και άλλες ιστορίες» – Εκδόσεις Βερέττα.
4. 2020. Δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νησίδες» 21ο τεύχος: «Πέντε μικρές προσωπογραφίες».
5. 2021. Δημοσίευσε την συλλογή δοκιμίων και αφηγήσεων «Μανιφέστο αγωνίας» – το χαρακτηρίζει ως έργο «έργο εκτάκτου ανάγκης», μια συλλογή από δοκίμια και αφηγήσεις με βασικό θέμα το φαινόμενο «κόβιντ19» ως ένα σχέδιο ριζικής και πολυεπίπεδης μετάλλαξης της ανθρωπότητας (ιδιωτική έκδοση, 100 αντίτυπα).
6. 2021. Από τον Αύγουστο του 2021 αρθρογραφεί στο news12.gr (60 δημοσιεύσεις).
7. 2021. Από τον Δεκέμβριο του 2021 αρθρογραφεί στο triklopodia.gr (9 δημοσιεύσεις)

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr