Μες στα στενά σοκάκια μιας μικρής πόλης, που οι άνθρωποι άλλοτε περπατούσαν με αγαλλίαση, είχε ριζώσει τώρα μια αδικία τόσο μεγάλη που ακόμη κ οι πέτρες έμοιαζαν να υποφέρουν από το βάρος της. Στην καρδιά αυτής της ιστορίας βρισκόταν ο Νικόλας, ένας ταπεινός φούρναρης, γνωστός σε όλους για την καλοσύνη κ την πίστη του στον Θεό. Όμως η ζωή του άλλαξε δραματικά όταν συκοφαντήθηκε για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε.
Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ, όταν ο πλούσιος έμπορος της πόλης, ο Διονύσης, βρέθηκε ληστευμένος και ξυλοκοπημένος. Οι αρχές, βιαστικές να βρουν ένοχο, στράφηκαν στον Νικόλα, που ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είχε δει τον έμπορο. Παρά τις ικεσίες κ την καθαρότητα της ψυχής του, καταδικάστηκε άδικα κ οδηγήθηκε στη φυλακή.
Οι φίλοι του, η γειτονιά, ακόμα κ η αγαπημένη του Άννα δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα για να τον σώσουν. Ο Νικόλας, μες στο σκοτάδι τού κελιού του, κρατούσε σφιχτά το κομποσχοίνι του κ προσευχόταν. “Κύριε, Εσύ, που βλέπεις τα πάντα, φανέρωσε την αλήθεια. Αν είναι για τη σωτηρία μου να περάσω αυτή τη δοκιμασία, ας γίνει το θέλημά Σου”.
Οι μέρες περνούσαν κ η ελπίδα έμοιαζε να χάνεται, όμως η δικαιοσύνη του Θεού δεν αργεί, έστω κ αν οι άνθρωποι είναι τυφλοί. Ένα βράδυ, ένας γέρος μοναχός ήρθε στη φυλακή κ ζήτησε να δει τον Νικόλα. “Παιδί μου, ο Θεός δεν θα σε αφήσει αβοήθητο. Μείνε σταθερός στην πίστη σου”. Κ του έδωσε έναν μικρό Σταυρό.
Την επόμενη κιόλας μέρα η αλήθεια άρχισε ν’ αποκαλύπτεται. Ο πραγματικός ένοχος, ένας ζηλόφθονος ανταγωνιστής του Διονυση αποκαλύφθηκε μες από την ίδια του την απληστία. Ο γιος του εμπόρου, που αναζητούσε στοιχεία για την επίθεση του πατέρα του, βρήκε ένα χρυσό μενταγιόν στον τόπο του εγκλήματος, το οποίο ανήκε στον αληθινό ένοχο. Μια γυναίκα της γειτονιάς θυμήθηκε ότι εκείνος είχε φανεί ανήσυχος εκείνη τη νύχτα κ αργότερα επιχείρησε να πουλήσει ένα αντικείμενο που ανήκε στον Διονύση. Όταν οι αρχές ερεύνησαν το σπίτι του, βρήκαν τα κλοπιμαία κρυμμένα σ’ ένα σεντούκι.
Ο ένοχος συνελήφθη κ ομολόγησε, όταν δεν μπορούσε πια να αρνηθεί τα αποδεικτικά στοιχεία. Ο Νικόλας αποφυλακίστηκε, αλλά η ψυχή του είχε σημαδευτεί από την πίκρα της αδικίας. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν κράτησε κακία. “Η αδικία μπορεί να πληγώνει, αλλά η συγχώρεση ελευθερώνει την ψυχή”, είπε σε όσους τον ρωτούσαν πώς αισθανόταν.
Η ζωή του από τότε άλλαξε. Αντί να καταφύγει στην εκδίκηση, αφιερώθηκε περισσότερο στον Θεό. Η δοκιμασία τον έφερε πιο κοντά στην αγάπη του Χριστού κ έτσι έγινε φως για όσους υπέφεραν. Οι άνθρωποι που κάποτε τον αμφισβήτησαν, έβλεπαν τώρα την αλήθεια να λάμπει στο πρόσωπό του. Κ ο Νικόλας, με ταπεινότητα, συνέχιζε το έργο του, ψήνοντας ψωμί κ μοιράζοντας αγάπη, γνωρίζοντας πως η αδικία της γης δεν είναι τίποτα μπροστά στη δικαιοσύνη του Θεού.
Κ έτσι, μες από την πιο σκοτεινή νύχτα της ψυχής του, αναδύθηκε σαν φως η αλήθεια: η αδικία μπορεί να δοκιμάζει τον άνθρωπο, αλλά ποτέ δεν νικά, γιατί στο τέλος η θεία δικαιοσύνη αποκαθιστά τα πάντα.
Με τιμή, Μαρία • Ορθόδοξα Σκιρτήματα • Ορθοδοξία και Επικαιρότητα •
