Στο μικρό χωριό της Αγίας Παρασκευής, η ζωή κυλούσε ήρεμα, μέχρι που ένα βράδυ η Ανθή βρέθηκε στο στόχαστρο των ανθρώπων. Μια νέα κοπέλαν 24 χρονών, ήσυχη κ εργατική, που ζούσε με τη μαμά της κ βοηθούσε όσο μπορούσε στην εκκλησία. Όμως… κάποιοι τη φθονούσαν.
Ένα πρωί, η κυρία Φρόσω, η πιο φλύαρη γυναίκα του χωριού, έτρεξε στην πλατεία με μάτια γεμάτα έξαψη.
-Το μάθατε; Η Ανθή έκλεψε χρήματα από το παγκάρι της εκκλησίας!
Ο κόσμος πάγωσε. Τα κουτσομπολιά άρχισαν να φουντώνουν.
-Ποιος να το ‘λεγε! Κ δείχνει τόσο καλό κορίτσι…!!!
-Γι’ αυτό πήγαινε κάθε τόσο στην εκκλησία… για να βάλει χέρι στα λεφτά!
Η Ανθή άκουσε τα ψιθυρίσματα, τα βλέμματα γεμάτα καχυποψία. Δεν μίλησε, μόνο σήκωσε το κεφάλι προς τον ουρανό, σαν να ζητούσε δύναμη από τον Θεό.
Την Κυριακή κανείς δεν της μίλησε. Οι φίλες της την απέφευγαν, οι γείτονες άλλαζαν δρόμο, όταν την έβλεπαν. Ο ιερέας, ο πατήρ Γρηγόριος, μόνο την κοιτούσε με συμπόνια, αλλά οι φωνές τού κόσμου ήταν δυνατότερες.
Μέχρι που, λίγες μέρες αργότερα, ένας νεαρός, ο Στέφανος, έτρεξε λαχανιασμένος στο καφενείο.
-Ο γιος του μπακάλη ήταν που άνοιξε το παγκάρι! Τον είδα με τα μάτια μου να δίνει τα χρήματα στον φίλο του! Κ η Ανθή δεν είπε τίποτα τόσο καιρό!
Σαν κεραυνός έπεσε η αλήθεια. Η Ανθή ήξερε ποιος το είχε κάνει, αλλά σιωπούσε, για να μην τον εκθέσει.
Ο κόσμος ένιωσε ντροπή. Η κυρία Φρόσω κατέβασε το κεφάλι. Ο πατήρ Γρηγόριος στάθηκε μπροστά τους.
-Είναι εύκολο να καταδικάζουμε, αλλά δύσκολο να αγαπάμε όπως μάς δίδαξε ο Χριστός. Η Ανθή δοκιμάστηκε σαν άλλος Ιώβ κ εσείς γίνατε σαν τους κατήγορούς Του. Μετανοήστε…
Δάκρυα κύλησαν. Οι άνθρωποι πλησίασαν την Ανθή, ζήτησαν συγγνώμη. Εκείνη χαμογέλασε γλυκά κ είπε απλά:
-Ο Χριστός συγχωρεί… κ εγώ μαζί Του, όλοι μας !!!
Από εκείνη τη μέρα το χωριό έμαθε πως η αλήθεια δεν κρύβεται για πάντα• κ πως η αδικία πάντα βρίσκει τη λύτρωσή της!!!
Μην αδικείτε κανέναν, παιδιά. Μπορεί να αργήσετε, αλλά σίγουρα θα το βρείτε μπροστά σας…
