ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Τα Ματωμένα Χώματα, και οι νέες εθνικές τραγωδίες.

ΑΓΓΕΛΟΣ-ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Φ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. - 19 Φεβ 2020 - 11:14
Loading...
Ορθοδοξία, γεωστρατηγική και ιστορία.

Όπως αναφέρουν, όλοι όσοι γνωρίζουν, οι Τούρκοι, ήταν και είναι ένας λαός ο οποίος, δεν έχει πολιτισμό, παρά μόνον, ποινικό μητρώο.

Βρισκόμαστε στην Μικρά Ασία, και στα χρόνια, των Βαλκανικών πολέμων, και της Μικρασιατικής, καταστροφής. Εκεί συμβιώνουν, υπό Οθωμανική διοίκηση, Έλληνες και Τούρκοι. Ανάμεσα στους Έλληνες, που ζούνε στην Μικρά Ασία, ήταν και ο Μανώλης Αξιώτης. Ο Μανώλης Αξιώτης, ήταν παιδί μιας πολύτεκνης-φτωχής οικογένειας.

Ζει με τους γονείς και τα πέντε του αδέρφια μέσα σε συνθήκες φτώχειας, κάτω από την σκληρή πατριαρχική εξουσία. Όλα τα παιδιά δουλεύουν πολύ σκληρά, ξεπερνώντας τις αντοχές τους. Ποτέ στην ζωή τους δεν γνώρισαν ανέμελες παιδικές στιγμές, και παιχνίδια. Ενδεικτικά ο πατέρας του Μανώλη, εναντιωνόταν στη αγάπη, που είχε ο Μανώλης για μάθηση, και δεν του άρεσε καθόλου, που ακολουθούσε τον δάσκαλο του Χωριού στις περιηγήσεις του, στα αρχαία μνημεία.

Εκείνη την εποχή, οι σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων, ήταν καλές. Συνεργάζονταν στις δουλειές τους, αλλά πάνω από όλα ήταν φίλοι. Καρδιακή φιλία είχε και ο Μανώλης, με ένα Τούρκο, τον Σεφκιέτ. Μαζί περνούσαν πολύ όμορφες στιγμές. Επίσης ήταν ερωτευμένος, με μια κοπέλα από το χωρίο, την Κατίνα. Όταν ο Μανώλης έγινε 16 ετών, ο πατέρας τον έστειλε στην Σμύρνη, να γίνει έμπορος. Στην συνέχεια όμως ο Μανώλης, βρίσκεται στο Μπεβελύ, ένα χωριό όπου πήγε για γραμματική εργασία, στα κτήματα, του Μουλά εφέντη. Τον Σεπτέμβριο ο Μανώλης κατεβαίνει στην Σμύρνη. Εντυπωσιάζεται από την ζωή που αντικρίζει στην πόλη αυτή, και νιώθει για πρώτη φορά θαυμάσια.

Εκεί πιάνει δουλειά στο μαγαζί του Μ. Χατζησταυρή. Ήταν ένα μαγαζί που πουλούσε σοδειές από σύκα, σταφίδες και άλλα με το κιλό. Η δουλειά του Μανώλη, ήταν να ζυγίζει, τα πράγματα. Όμως πολύ σύντομα απολύεται, γιατί δεν άντεχε τις αδικίες, που γινόταν στο ζύγισμα. Εν συνεχεία θα βρει εργασία, σε αποθήκη, όπου φτιάχνει το σύκο «λαέρ». Εν τούτοις, ούτε και σε αυτή την δουλειά θα στεριώσει, καθώς αλλάζει συνέχεια επαγγέλματα. Η Σμύρνη που τόσο πολύ αγάπησε άρχισε να τον απογοητεύει. Αργότερα έπιασε δουλειά με καλό μισθό και στέγη, σε ένα ανθοπωλείο. Δεν αργεί όμως να έρθει ένα γράμμα από τον πατέρα του, ο οποίος του ζητά να αφήσει τη δουλειά του, και να πάει στον μεγάλο έμπορα, τον Σεϊτάνογλου, όπου του έχει έτοιμη δουλειά. Ο Μανώλης, μένει έκπληκτος, με τα πλούτη και την οικία, που ζούσε ο ίδιος και το αφεντικό με την οικογένεια του. Λίγο μετά κηρύσσεται ο Βαλκανικός πόλεμος του 1912. Ο Πανάγος και ο Μιχάλης, τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του, επιστρατεύθηκαν από το Τουρκικό κράτος. Σε λίγο καιρό ο Μανώλης, ενημερώθηκε, ότι ο πατέρας του, «έφυγε», από την ζωή. Ο αδελφός του, ο Κώστας, του στέλνει γράμμα. Ζήτησε από τον Μ. Αξιώτη, να επιστρέψει για να δουλέψει στα κτήματα τους. Ο Μανώλης επιστρέφει στο χωριό του. Κατά την διάρκεια, των εργασιών, ένας Τούρκος αστυνομικός διέταξε τον Μανώλη, να παρουσιαστεί στον αξιωματικό. Ο λόγος ήταν ένα γράμμα που έστειλε ο αδελφός του ο Μιχάλης που έφυγε, από τον Τουρκικό στρατό στην Ελλάδα. Μετά από 7-8 μήνες, ο Μιχάλης φτάνει στο σπίτι και ζητά το μερτικό του, από την κληρονομιά του πατέρα. Τότε άρχισαν οι αντιπαραθέσεις, ανάμεσα στα αδέλφια. Την επίλυση των οικογενειακών διαφορών, την έκανε ο Μανώλης. Η Τουρκία στον Α παγκόσμιο πόλεμο, ήταν στο πλευρό των Γερμανών. Δεν αργεί να φτάσει η είδηση, ότι όλοι οι άντρες Οθωμανοί υπήκοοι, μεταξύ 22-40 χρονών πρέπει να παρουσιαστούν στον τουρκικό στρατό.

Τους Έλληνες Χριστιανούς, τους στέλνουν στα τάγματα εργασίας ή τάγματα θανάτου, τα οποία περιλαμβάνουν κάθε είδος απάνθρωπου βασανιστηρίου. Είχε δοθεί διαταγή οι Έλληνες, να μετακινηθούν από τα παράλια της Μ. Ασίας, προς το εσωτερικό. Σε λίγες μέρες ο Πανάγος και ο Κώστας, αναχωρούν, για τα τάγματα εργασίας. Στο χωριό αρχίζουν οι δυσκολίες του πολέμου. Πείνα, βαριές δουλειές, φόνοι, ληστείες, εκμετάλλευση. Επίσης αρχίζουν οι έρευνες και οι εκβιασμοί για όσους εγκατέλειψαν τα τάγματα, με αντάλλαγμα οικονομικά οφέλη.

Το κλίμα γίνεται πολύ εχθρικό για τους Έλληνες.Τον Φεβρουάριο του 1915 ο Μανώλης φεύγει για τα τάγματα εργασίας στην Άγκυρα, στο χωριό Κιλισλάρ. Εδώ περιγράφονται, όλα τα βασανιστήρια που έκαναν οι Τούρκοι, στα τάγματα εργασίας, τα περιβόητα Αμελέ Ταμπουρού. Ο Μανώλης δούλεψε για έναν μήνα στην σιδηροδρομική γραμμή, ένω στη συνέχεια ψήνει κάρβουνα. Πείνα, ακαθαρσίες, αρρώστιες και ο θάνατος, επικρατούν στα Αμελέ Ταμπουρού. Οι Έλληνες στάθηκαν τυχεροί, στην ατυχία τους, καθώς ο Σακρής, ο γιατρός δίνει φάρμακα, απαιτεί καθαριότητα και δίνει αναρρωτικές άδειες. Ο Μανώλης, μετά την τετράμηνη άδεια του, επιστρέφει στο Ικιντζί Αμελέ Ταμπουρού. Τώρα τα τάγματα δεν είναι όπως παλιά. Υπάρχει καθαριότητα και οι άρρωστοι πάνε στα νοσοκομεία. Ο σκληρότερος βασανιστής όμως, η πείνα, εξακολουθεί να επικρατεί. Ο Μανώλης δουλεύει στα τουνέλια, έπειτα αρχίζει να κατασκευάζει καλάθια και στην συνέχεια πάει στο Γκιούλ Ντερέ, όπου μαζεύουν καρπούς από τα κτήματα των Τούρκων. Δουλεύει με κάποιους συντρόφους του, στον Αλή Νταή. Με τη δουλειά του κερδίζει την εμπιστοσύνη του και πιάνει φιλίες με την κόρη του Αλή, την Ενταβιέ.

Η σφαγή και η εξόντωση των Αρμενίων έχει ήδη αρχίσει. Ο Αλή Νταής φέρνει δύο παιδιά από την Αρμενία, στο κτήμα. Ο Στεπάν, ο ένας από αυτούς, διηγείται στο Μανώλη τους φρικτούς φόνους των Αρμενίων. Αποφασίζει να εγκαταλείψει το τάγμα θανάτου, μαζί με τον φίλο του. Η διαδρομή τους ήταν γεμάτη περιπέτειες και κινδύνους, μέχρι να φτάσουν στο Κιρκιντζέ. Η μητέρα του Μανώλη τους περιποιείται, ενώ ανταμώνει, και με τον αδελφό του, τον Γιώργο, που επίσης έφυγε, από τα Αμελέ Ταμπουρού. Η μητέρα του Μανώλη, είχε πάρει στο σπίτι ψυχοκόρη, την Κατίνα. Σε δέκα μέρες μπαίνουν στο σπίτι τους οι Τούρκοι. Ο Μανώλης παραδέχεται ότι έφυγε από τα τάγματα θανάτου, και τον κλείνουν σ’ ένα κρατητήριο. Καθώς τον μεταφέρουν το έσκασε, καθώς δωροδόκησε, αλλά τον συλλαμβάνουν εκ νέου. Φυλακίζεται σε ένα στρατόπεδο, διότι τόλμησε να αποδράσει. Η Τουρκία όμως δεν πήγαινε καλά στον πόλεμο. Για αυτό βγήκε απόφαση να πάρουν όπλα όλοι, Έλληνες και Τούρκοι. Ο Μανώλης όμως δραπέτευσε εκ νεου. Στον δρόμο συναντά τον Μελίδη. Αυτός τον βοηθά και τον παίρνει στο σπίτι της μαντάμ Φωφώς, όπου αλλάζει ρούχα και φεύγει.

Στο χωριό συναντά ένα φίλο του, τον Κιρκόρ, τον οποίο βοήθησε κάποτε να δραπετεύσει. Εκεί μένει 4 μήνες. Κηρύσσεται ανακωχή και οι δύο φίλοι παίρνουν το δρόμο για τη Σμύρνη. Φτάνει τελικά στο χωριό του όπου όλα ήταν έρημα. Δεν αργεί να έρθει και η είδηση για το θάνατο του Γιώργη. Ο Σταμάτης και ο Κώστας, τα άλλα αδέρφια του Μανώλη γύρισαν ασφαλείς. Το καθεστώς έχει πλέον αλλάξει ριζικά, με τον ερχομό του Ελληνικού στρατού, και την ανάκτηση των Ελληνικών εδαφών. Αμέσως οι Έλληνες, άρχισαν δουλειά στα κτήματά τους, να αναστήσουν τη γη τους. Ο Ελληνικός στρατός έχει φτάσει στην Σμύρνη. Μηνύματα χαράς και παράλληλα, προμηνύματα νέων συμφορών. Με την άφιξη του στρατού στον Κιρκιντζέ αρχίζουν τα γλέντια και οι χαρές. Ο κόσμος γιορτάζει και φωνάζει « Ζήτω η Ελλάδα, η Μητέρα μας», αναφωνούν οι κάτοικοι.

O Μανώλης αγόρασε βέρες για το γάμο του, με την Κατίνα, ένα κορίτσι ορφανό, ανιψιά του παπά Φώτη. Όμως δεν αργεί, να έρθει η είδηση-διαταγή, για να πάνε όλοι οι νέοι Έλληνες, στρατιώτες στο μέτωπο. Ο Μανώλης δεν πρόλαβε να αρραβωνιαστεί την Κατίνα. Πάει για τρεις μήνες στην Πέργαμο και μετά στο Δονταρλή. Εκεί στη προσπάθεια τους, να συλλάβουν τον Κιορ Μεμέτ, συλλαμβάνουν τον γαμπρό του, και το βασανίζουν για πληροφορίες. Ο Μ. Αξιώτης τον σκοτώνει μετά από ξυλοδαρμό. Στην συνέχεια μετά από μια μάχη με Τούρκους, ο Μανώλης τραυματίζεται και μένει αρκετό καιρό στο νοσοκομείο. Εκεί τον επισκέπτεται η αδελφή του η Σοφία, από την οποία πληροφορείται ότι η Κατίνα βρίσκεται στο Αίντικ και εκνευρίζεται. Τον Οκτώβρη του 1921 ο Μανώλης παίρνει φύλλο πορείας για το 4ο σύνταγμα της πρώτης μεραρχίας. Εκεί γνωρίζει ένα φαντάρο από την Κρήτη, με το όνομα Νικήτας Δροσάκης και γίνονται φίλοι. Μιλούν για ώρες μαζί, και ο Δροσάκης του μαθαίνει, για την σημασία της παιδείας. Σε λίγο καιρό έρχεται καινούριος στο τάγμα του Αξιώτη, ο Λευτέρης Κανάκης, Κρητικός. Είναι από αριστοκρατική οικογένεια, με φίλους υψηλόβαθμους, και στο στρατό και στην εξουσία. Κάνει παρέα με όλους, ιδιαίτερα με το Δροσάκη. Ο Μανώλης κάνει για ακόμα μια φορά συζήτηση με το Δροσάκη περί πατρίδας, πίστης, θυσίας και του ρόλου της κυβέρνησης. Την Άνοιξη 1922, το τάγμα του Αξιώτη, στρατοπεδεύει κοντά στο Αφιόν Καραχισάρ.

Εκεί μέσα στην ανθισμένη φύση για λίγα λεπτά ο Μανώλης και ο Δροσάκης, ξεχνούν τον πόλεμο και θυμούνται ωραίες στιγμές με γυναίκες. Ξαφνικά εκεί που κανένας δεν το περίμενε, αρχίζει η μάχη, και τραυματίζονται σοβαρά ο Δροσάκης και ο Μανώλης, οι οποίοι μεταφέρονται στο ίδιο νοσοκομείο. Τα πράγματα χειροτερεύουν στο μέτωπο, ενώ στο νοσοκομείο οι διαδόσεις για τις ήττες και τις αποτυχίες της Ελλάδας οργιάζουν. Η εικόνα των τραυματισμένων στρατιωτών που κάνουν οτιδήποτε για να παρατείνουν την παραμονή τους εκεί, είναι ανατριχιαστική. Οργισμένη ήταν και η αντίδραση του Μ. Αξιώτη, όταν ο Δροσάκης του μιλά για την κατάσταση, στο μέτωπο, και την προδοτική στάση των μεγάλων Δυνάμεων.

Τον Αύγουστο του 1922, ο Μανώλης βρισκόταν στο Αφιόν Καραχισάρ όταν άρχισε η μεγάλη επίθεση που αναγκάζει τα Ελληνικά στρατεύματα να υποχωρήσουν. Κατά την υποχώρηση ο Μανώλης, βρίσκει το Δροσάκη τραυματισμένο, και τον παραδίδει στον Ερυθρό Σταυρό. Η πορεία τους δύσκολη με εικόνες που δεν αντέχει το μάτι και η ψυχή. Ο ίδιος καταφέρνει να κρεμαστεί από ένα τρένο όπου εκτυλίσσονται συνταρακτικές σκηνές. Σε λίγο βρίσκεται σε ένα οικόπεδο, μαζί άλλους απελπισμένους ανθρώπους. Μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες, ο Μανώλης φτάνει στη Σμύρνη όπου η κατάσταση είναι τραγική. Ερημιά. Μπαίνει γρήγορα σε ένα κουρείο. Εκεί πληροφορείται ότι ο Ελληνικός στόλος φεύγει. Αμέσως όλη η πόλη ξεσηκώνεται. Άνθρωποι αναστατωμένοι και πανικόβλητοι τρέχουν σαν τρελοί στους δρόμους, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Ο Μανώλης συναντά τους δικούς του. Στη συνέχεια οι εγγλέζικες περιπολίες καταφθάνουν και τους μεταφέρουν στα πολεμικά τους. Δεν αργεί όμως να έρθει η ώρα της καταστροφής. Οι Τούρκοι βάζουν φωτιά στην Σμύρνη. Ο κόσμος τρέχει απελπισμένος, να σωθεί. Μπροστά η θάλασσα και πίσω σφαγή και φωτιά. Οι Τούρκοι σταυρώνουν, βιάζουν-ατιμάζουν και σφάζουν. Η θάλασσα γέμισε νεκρά σώματα. Εικόνες που κυριολεκτικά οι λέξεις, δεν επαρκούν για να τις περιγράψουν. Όσους συνέλαβαν οι Τούρκοι, τους αναγκάζουν να κατέβουν από τις μαούνες. Πολλοί τραβούν κατά το νεκροταφείο. Δόθηκε εντολή, οι άνδρες 18-45 χρονών να μείνουν αιχμάλωτοι. Ανάμεσα τους και ο Μανώλης και ο αδελφός του, ο Κώστας.

Περπατούσαν αδιάκοπα για μέρες χωρίς νερό. Όταν περνούσαν από τα χωριά, οι Τούρκοι, τους χτυπούσαν, και τους μαχαίρωναν για εκδίκηση. Σε κάποια φάση τους μεταφέρουν σ’ ένα στρατόπεδο. Εκεί ο Μανώλης με το φίλο του, τον Πάνο καταστρώνουν σχέδιο απόδρασης, το οποίο εφαρμόζουν με επιτυχία, το ίδιο βράδυ. Φτάνουν στο Κιρκιντζέ αλλά όλα ήταν έρημα. Μετά πήγαν και προμηθεύτηκαν τουλούμια, για να μπορέσουν να πέσουν στη θάλασσα. Φτάνουν στη θάλασσα μετά από πολύωρη διαδρομή και φεύγουν για να γλυτώσουν.

Να περάσουμε τώρα να δούμε, πως φτάσαμε στην Μικρασιατική καταστροφή, και πως χάθηκε, επί της ουσίας, οριστικά η Μικρά Ασία, από τους Έλληνες. H μάχη στο Μαντζικέρτ, στις 26 Αυγούστου του 1071, αποτελεί ίσως την χειρότερη προδοσία, στην ιστορία του ελληνισμού. Η εντελώς άδικη ήττα, και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα Ρωμανού Δ Διογένη, από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Ένα συνοθύλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων. διέλυσε σε χρονικό διάστημα, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την παγκόσμια, Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Οι ανίκανοι αυτοκράτορες, μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες, τους Ήρωες Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση, όταν ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.

Στις μάχες που διαμόρφωσαν την τύχη της «Βυζαντινής» αυτοκρατορίας, η μάχη του Μαντζικέρτ, κατέχει εξέχουσα θέση, καθώς στις 26 Αυγούστου 1071 μ.Χ., το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, γνώρισε, την τρίτη μεγαλύτερη ήττα, στην ιστορία του. Στις 21 Μαΐου 1067 μ.Χ. «έφυγε» από την ζωή ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιο του Μιχαήλ, και την όμορφη-νεαρή σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα. Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του ανήλικου γιου της.
Όμως η Αυγούστα αισθανόταν πλέον ανασφαλής, για να κυβερνήσει την παγκόσμια αυτοκρατορία, της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από βαρβαρικές Τουρκικές επιδρομές. Παράλληλα ήταν περικυκλωμένη από μία ομάδα δολοπλόκων-αλλοδαπών πολιτικών.Στο πρόσωπο του ανδρείου Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με σθένος τα διοικητικά-στρατιωτικά καθήκοντα. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου.

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού, καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο. Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ,, όταν ο Ρωμανός ο Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων, σχεδίαζε να απαλλάξει τα θέματα της Μ. Ασίας από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων.

Ο βασιλιάς χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα στρατεύματα των προηγούμενων στρατηγών-αυτοκρατόρων, επέτυχε σημαντικές νίκες. Το χειρότερο ήταν ότι οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν. Ο νέος αυτοκράτορας αντιπαθούσε τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος σπαταλούσε άσκοπα τα χρήματα του Ρωμαϊκού κράτους, την iδια στιγμή που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα.

Αυτά τα χρήματα προέρχονταν από φόρους των φτωχών Ελλήνων υπηκόων, που έβλεπαν τα σπίτια τους να πυρπολούνται, ενώ παράλληλα τα παιδιά και οι γυναίκες τους οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στα Τουρκικά σκλαβοπάζαρα. Ο Ρωμανός συνειδητοποιούσε άμεσα την κρισιμότητα της καταστάσεως εξαιτίας της Σελτζουκικής απειλής. Εργαζόταν σκληρά για την πολιτική-στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε συνεργό τής παρακμής, που προκαλούσε η πολιτική αριστοκρατία. Μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β΄, μια σειρά εννέα αυτοκρατόρων, είχε κατορθώσει μέσα σε 42 χρόνια να διαλύσει την αυτοκρατορία. Οι ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς. Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής «αριστοκρατίας» της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες.

Οι ευνούχοι-πολιτικοί από την Βασιλεύουσα το μόνον που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες ήταν να
καταστρέψουν ολοσχερώς το Ελληνικό έθνος, μαζί με την αυτοκρατορία του. Αμέσως μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β, οι αλλοδαποί πολιτικοί κατέστρεψαν την αυτοκρατορία.

Παράλληλα οι πολιτικοί αριστοκράτες, εδραίωσαν δια παντός την εξουσία τους. Έκτοτε δεν επέτυχε να τους εκτοπίσει η Ελληνική στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς η παγκόσμια Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με βάσεις τον Πλάτωνα, τον Χριστό και την ηθική ζωή, διαλύθηκε ολοσχερώς μέσα σε 42 χρόνια. Αριθμός ρεκόρ. Αναλογιστείτε ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου του Β., η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική «αριστοκρατία», είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.

Έφτασαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης, βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.

Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη, και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία, την Μακρεμβολλίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί, παντρευόταν, μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας, να μην έχουν το χρονικό περιθώριο, να εκτοπίσουν, τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία.

Η οριστική επισφράγιση, της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής παρατάξεως ήταν ο Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, ο αδελφός του εκλιπόντος βασιλιά, και ο Ύπατος των Φιλοσόφων, ο Μιχαήλ Ψελλός. Όλοι αυτοί οι ανίκανοι και ανθέλληνες προδότες, επιβουλευόταν, τον Έλληνα Αυτοκράτορα Ρωμανό. Η κακία είναι αμάθεια, μας δίδαξε ο μέγιστος Φιλόσοφος όλων των εποχών, ο Πλάτωνας. Ο καίσαρας ήταν ένας άνθρωπος μειωμένης αντιλήψεως, και το μειονέκτημα του, το κάλυπτε, με πολύ κακία, όπως γίνεται διαχρονικά. Θεωρούσε τον Καππαδόκη Ρωμανό, έναν «σφετεριστή», ο οποίος είχε «στερήσει», τον αυτοκρατορικό θρόνο από την δυναστεία του.

Ο αδελφός του, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Δούκας, ως γνήσιος εκπρόσωπος, της αλλοδαπής πολιτικής αριστοκρατίας, απέφευγε τους πολέμους. Για αυτό όλοι οι αλλοδαποί πολιτικοί προδότες θεωρούσαν, ότι ο Διογένης θα προκαλέσει «άσκοπους» πολέμους. Οι πολιτικοί «αριστοκράτες, είχαν αποτύχει να αποτρέψουν την ανάρρηση του στο θρόνο. Το πρόβλημα ήταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας αποτελούσε προσωπική επιλογή της Ευδοκίας, η οποία, του είχε κάνει δύο παιδιά. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν αγόρι, και ο διάδοχος, του θρόνου μετά τον Ρωμανό. Επίσης ο ραδιούργος Ψελλός, φοβόταν ότι ο νέος Αυτοκράτορας, μετά την εκκαθάριση των επαρχιών από τους Σελτζούκους, ως έντιμος και γενναίος Έλληνας στρατιωτικός που ήταν, θα προέβαινε και σε εκκαθαρίσεις, από την πολιτική σαπίλα, της Βασιλεύουσας. Ο Ψελλός είχε ήδη εξοριστεί μία φορά στο παρελθόν, και από τότε είχε ορκιστεί να μην επιτρέψει ποτέ να του συμβεί ξανά. Αναμφίβολα θα απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί και αρκετή υπομονή για την εκθρόνιση, του γενναίου Έλληνα Ρωμανού. Εκείνη την εποχή ο μόνος που εναντιώθηκε στους ριψάσπιδες πολιτικούς ήταν ο Ρωμανός. Ο αγώνας του ήταν αιματηρός, Ηρωικός και μοναχικός.

Για τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη η σωτηρία της αυτοκρατορίας και τής Ορθοδοξίας ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο Ρωμανός είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας, όπως και όλοι οι Έλληνες στρατιωτικοί. Hταν γενναίος στρατηγός και ικανός ηγέτης. Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δεν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα είναι και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, ο οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.

Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα, από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό, για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του, διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό. Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Για αυτούς τους λόγους ο πολύ σημαντικός-γενναίος στρατηγός, ο Νικηφόρος Ξιφίας, που με την πίστη και την φιλοπατρία του, κατακτήθηκε η νίκη, στην καθοριστική μάχη, με τους Βούλγαρους στο Κλείδι, επαναστάτησε ενάντια, στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β, διότι δεν τον επέλεξε, να πολεμήσει σε μια δευτερεύουσας σημασίας εκστρατεία. Μετά από τόσες δόξες και τιμές, πού αξιώθηκε να ζήσει, ο ΄Ήρωας Ξίφίας, πληγώθηκε και προσβλήθηκε πολύ βαριά, από την απόφαση, του Βουλγαροκτόνου, να μην τον επιλέξει να πολεμήσει. Όλοι οι Έλληνες εκείνης της εποχής, ζούσαν και ανέπνεαν, για να πολεμούν σε καθημερινή βάση, στα πεδία των μαχών, για την Ελλάδα, τον Χριστό, την ελευθερία και τον άμαχο πληθυσμό. Μέσα στην υπέρμετρη αγάπη του, για την πατρίδα, ο Νικηφόρος Ξιφίας, ξέχασε ότι πρέπει κάποιοι στρατηγοί, να παραμένουν πίσω, να φυλάνε, τον άμαχο πληθυσμό και τα σύνορα.

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Τι σήμαινε εκείνους τους αιώνες να πολεμά κάποιος γενναία, σε καθημερινή βάση μας το έδειξε η μεγαλύτερη Ελληνίδα Χριστιανή Φιλόσοφος. Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ήταν γενναίος στα πεδία των μαχών. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη ηθική και κοινωνική προσβολή, από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Αυτά ήταν τα ηθικά, εθνικά και κοινωνικά αξιώματα, των Ελλήνων του μεσαίωνα, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Πριν ακόμη την ημέρα της μεγάλης μάχης, στις 26 Αυγούτου του 1071 μ.Χ, στο Μαντζικέρτ, ο Ρωμανός είχε χάσει τρεις από τους καλύτερους στρατηγούς του και πάνω από το ήμισυ του στρατεύματoς του, εξαιτίας του Ιωσήφ Τραχωνειάτη που τον πρόδωσε. Μετά τις αποσκιρτήσεις και τις απώλειες, η Ελληνική-Ρωμαϊκή δύναμή, είχε μειωθεί στους 25.000 άνδρες. Όμως, η αποφασιστικότητά του Ρωμανού, να συγκρουσθεί με τον Σουλτάνο, ήταν αξιοθαύμαστη.
Αύγουστος 1071 μ.Χ. και ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο και παρέταξε την στρατιά του, στο Μαντζικέρτ, βορείως της λίμνης Βαν.

Ενώ είχε φτάσει η ώρα τής μάχης οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις.

O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου. Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά. Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι. Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα. Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού. Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό Εβραϊκή πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.

Ο Άλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του, έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιο γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου.

Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους, και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη παρά την προδοσία, η σύγκλητος και οι Πολιτικoί συνέχιζαν τις πλεκτάνες ! Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, προς τα Ανατολικά θέματα. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη/ Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια, την δική της και των παιδιών της.Πανικοβάλλεται, για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά.

Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού, άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ λόγου και ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι, που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί προδότες. Η Αυγούστα Ευδοκία, έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού, ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο Θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του. τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας, Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα. έκπτωτο τον Ρωμανό. Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν. Ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, ορίσθηκε μία αμοιβή 10 χρυσών νομισμάτων για όποιον δεχόταν να πάρει την θέση του. Δεν παρουσιάσθηκε κανείς. Η αμοιβή αυξήθηκε στα 20 και κατόπιν στα 30 χρυσά νομίσματα. Μόνο τότε με πολύ χαρά και πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια της διαδικασίας, της τυφλώσεως. και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες – είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς. Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι για να μην μετατραπεί σε εθνικό ήρωα. Άδικο τέλος είχε και ο πατέρας του Ρωμανού, ο Κωνσταντίνος Διογένης.

O Κωνσταντίνος Διογένης, γεννήθηκε στις αρχές του 11ου αιώνα στην Αγιοτόκο Καππαδοκία και ήταν πατέρας του Αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη. Ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής σε ένα στρατιωτικό τάγμα του Βασιλείου Β΄ συμμετείχε στην Μάχη του Κλειδίου και έπειτα διατάχθηκε την εκκαθάριση των βουλγαρικών κέντρων αντίστασης, πήρε το Σίρμιο και ονομάστηκε διοικητής του, ο τίτλος που είχε ήταν στρατηγός της Σερβίας. Το 1022 η 1025 έγινε στρατηγός της Βουλγαρίας και απέκρουσε την εισβολή των Πετστενέγων το 1027.
Δυστυχώς άδικο τέλος είχε και ο πατέρας του Ρωμανού, ο στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης, διότι πολέμησε στο πλευρό του κορυφαίου Έλληνα αυτοκράτορα, του Βασίλειου του Β. Ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Βασιλείος Β΄ τον είχε συγχαρεί για τα κατορθώματα του, και τον είχε φιλήσει μπροστά στα μάτια των παρατεταγμένων ανδρών του.

Ο Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης, είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο, από τους αλλοδαποπούς, προδότες πολιτικούς, γνώριζε καλά την πολιτική σήψη. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Βασίλειο, γλεντοκοπούσαν, μεθούσαν και αντάλλασαν συζύγους. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς κατηγόρησε τον Κωνστατίνο Διογένη ότι σχεδίαζε κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο,σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήταν αναμεμιγμένοι και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βασίλειου Β΄. Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν. Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία όμως, και ο εξευτελισμός του βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία τω αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει για πάντα τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και φυλακισμένος στην Μονή Στουδίου, ο Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά. Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος, ο Ρωμανός Δ Διογένης, ήταν τότε πέντε ετών. Οι αλλοδαποί Σημίτες πολιτικοί, μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς και ειδικά εκείνους, που στάθηκαν δίπλα, στον Βουλγαροκτόνο, και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο.
Η καρδιά της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και των επιστημών. Η πνευματική επανάσταση των προγόνων μας, ενάντια στην τυραννία, του ξενόφερτου Δωδεκαθέου, ξεκίνησε στην αρχαία Ιωνία, εξαιτίας του ευνοϊκού πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος που επικρατούσε εκεί τον 6ο π.Χ. αιώνα. Μακριά από τα Φοινικικά-σκοταδιστικά ιερατεία της μητροπολιτικής Ελλάδος και τον φανατισμό των μαζών, επέτυχαν οι Ίωνες φιλόσοφοι να ξεφύγουν από τα δεσμά του δωδεκαθέου και να σκεφτούν ελεύθερα, με οδηγό την λογική, την μελέτη και την εξερεύνηση. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, Του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη, και των τριών Ιεραρχών, έμελλε να χαθεί για πάντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, να αναφέρω, ότι συνυπεύθυνος για την Εθνική προδοσία ήταν και ο Μιχαήλ Ψελλός, ο αποκαλούμενος και ως «Ύπατος των φιλοσόφων». Ο Ψελλός ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Είχε μελετήσει πολύ την αρχαία Ελληνική γραμματεία, και γνώριζε καλά, τις ανθρώπινες ικανότητες και αδυναμίες. Με συμμάχους του, την κολακεία και την ραδιουργία, είχε ξεκινήσει από αυλοκόλακας για να εξελιχθεί σε έναν αισχίστου είδους χειραγωγό, για αλλοδαπούς προδότες της αυτοκρατορικής εξουσίας. Γνώριζε καλά τους ανθρώπους σαν τον Βασιλιά Ρωμανό, οι οποίοι κέρδιζαν με το αίμα τους, και με θανάσιμους κινδύνους, τα αξιώματα και τις δόξες, καθώς όλους εκείνους τους αιώνες, οι Έλληνες, στρατιωτικοί αριστοκράτες, της Μικράς Ασίας, υπήρξαν οι σωτήρες της Αυτοκρατορίας και του Χριστιανισμού. Όμως σύμφωνα με τον Μιχαήλ Ψελλό, και την Σημιτική πολιτική αριστοκρατία, αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν «άσκοπους» πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων, οι Τούρκοι αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Μόνον οι στρατιωτικοί, μέσα στα «άρρωστα-πατριωτικά» μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την «αρχομανία» τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Στην εποχή μας, τα πράγματα είναι επίσης πολύ επικίνδυνα, και υπάρχουν πολλές ομοιότητες καθώς και διαφορές με την εποχή του βασιλιά Ρωμανού Διογένη, και της Μικρασιατικής καταστροφής. Κατά την εποχή του Ρωμανού Διογένη, κυριαρχούσαν, οι αλλοδαποί πολιτικοί, οι οποίοι, κατέστρεφαν, το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος. Το ίδιο και κατά την εποχή, της Μικρασιατικής Τραγωδίας-προδοσίας, το 1922.

Οι σημερινοί πολιτικοί είναι οι απόγονοι των αλλοδαπών πολιτικών, που κατέστρεψαν την αυτοκρατορία. Οι σύγχρονοι κατοχικοί, διεφθαρμένοι- αλλοδαποί πολιτικοί, μοιράζονται παράνομα, το δημόσιο χρήμα, απαξιώνουν και αποδυναμώνουν, τον Ελληνικό στρατό, και εξαθλιώνουν οικονομικά τον λαό. Στον αντίποδα, ο Ερντογάν διαθέτει το πατριωτικό πάθος-δυναμισμό και τις ικανότητες, και τις φιλοδοξίες των προγόνων του. Πλέον δεν έχουμε άλλα περιθώρια, πνευματικά, ηθικά, και γεωγραφικά. Την εποχή του Ρωμανού, ο Ελληνισμός ήταν ελεύθερος και όχι υπόδουλος, όπως είναι κατά την σύγχρονη εποχή. Ένα δεύτερο Μαντζικέρτ, και μια ακόμη Μικρασιατική καταστροφή, βιώνουμε ήδη, χωρίς να γίνει πόλεμος, με τα παραδοσιακά όπλα. θα είναι κατά γενική παραδοχή, το οριστικό τέλος, για το πρώην ένδοξο, Ελληνικό έθνος. Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο. Οι λαοί, οι οποίοι αγνοούν επιδεικτικά, την ιστορία τους, και τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια εγκληματικά-προδοτικά λάθη, είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό. Το χειρότερο όλων είναι ότι οι σημερινοί ραγιάδες, χωρίς ηθική, παιδεία, ηρωισμό, συνδυάζουν την ανικανότητα, με την αλαζονεία, του Μανουήλ Α Κομνηνού, κατά την συντριβή, στο Μυριοκέφαλο τον Σεπτέμβριο του 1176 μ. Χ.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.


* Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.

Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες-Σημίτες που από μονοθεϊστές της Π.Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον Θεό, άλλαξαν και έγιναν εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Δεν αναφέρομαι σε όλους τους Σημίτες.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι

ΤΗΝ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΑ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ, ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ, Η ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ.
18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1909. Η ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΕΝΘΙΚΟ
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ-ΕΠΟΣ, ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ
ΣΕΙΡΑ :

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 5 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 6 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 7 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 8 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 9 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 10 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 11 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 12 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 13 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 14 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 15 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 16 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 17 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 18 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 19 – Video Dailymotion

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 20 – YouTube

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 21 – YouTube

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

Για τον Άγγελο της Καρδιάς μας.- Θέλω να ζήσω, είμαι γεμάτος ζωή. Η κραυγή απόγνωσης ενός Έλληνα Χριστιανού.

Θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα, η μεγαλύτερη εθνική και κοινωνική μάστιγα.




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter