«Χαστούκι» είναι οι δημοσκοπήσεις για την κυβέρνηση καθώς μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο αισθητή η κατάρρευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Συμφωνία των Πρεσπών και οι απειλές στην οικονομία (παρά τις «αναβαθμίσεις» διεθνών οίκων) συνεχίζουν να αποτελούν «αγκάθια» για τους τελευταίους μήνες του κυβερνώντος κόμματος.
Παράλληλα, νέα στοιχεία επιβεβαιώνουν το διχαστικό κλίμα και εντός του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς εκτιμάται πως το 45% των ψηφοφόρων του κόμματος διαφωνούν με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο Μακεδονικό.
Η άνοδος της αντιπλίτευσης, βέβαια, δεν σημαίνει πως ως κυβέρνηση θα δράσει με βάση το εθνικό συμφέρον. Σε πολλές περιπτώσεις, η ΝΔ και στελέχη της έχουν προβληματίσει σε σχέση με τις θέσεις τους σε εθνικά θέμα, ειδικότερα στο Μακεδονικό, καθώς και από την πλευρά τους δεν έγιναν οι απαραίτητες κινήσεις παρά επιμονή για εθνικές εκλογές.
Τα εθνικά θέματα όμως δεν είναι μέρος των κομματικών παιχνιδιών των Ελλήνων πολιτικών. Οι μικροκομματισμοί και οι πολιτικές συγκρούσεις δεν πρέπει να περιλαμβάνουν τα ζητήματα τους Έθνους, στα οποία πρέπει να υπάρχει μια πάγια τακτική συλλογικότητας και πάντα με βάση το συμφέρον της χώρας.
Αν μη τι άλλο, οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων εβδομάδων, προσφέρουν άπλετο χώρο για διάφορα συμπεράσματα όσον αφορά τη σταθερή πρώτη θέση της ΝΔ, τον αναδυόμενο νέο δικομματισμό, τη βαρύτητα του Μακεδονικού αλλά και για το χρόνο των εκλογών.
Το πρώτο -ίσως και το πιο καθοριστικό- συμπέρασμα και αυτό που στην κυριολεξία «παγώνει» το Μαξίμου είναι ότι παγιώνεται η πρώτη θέση της ΝΔ και αντίστοιχα η δεύτερη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, με μεγάλη απόσταση από το τρίτο κόμμα. Ακόμα μάλιστα και σε μετρήσεις «φιλικές» προς την κυβέρνηση, διαπιστώνεται μία σημαντική διαφορά, ενώ και η ψαλίδα δείχνει να μεγαλώνει.
Επιπλέον, η πρωτιά της ΝΔ συνδυάζεται ολοένα και περισσότερο με την αίσθηση ότι αγγίζει το όριο μιας προεκλογικής συσπείρωσης των ψηφοφόρων της. Αυτό εγγυάται την πρώτη θέση αλλά αναδεικνύει ως διακύβευμα το εάν θα μπορέσει να προσελκύσει και σε ποια κλίμακα ψηφοφόρους άλλων κομμάτων και πρώτα και κύρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Η σαφής αυτή πρωτιά σημαίνει ότι βασική διεκδίκηση της ηγεσίας της ΝΔ είναι η αυτοδυναμία, ενώ ταυτόχρονα εξηγεί και γιατί η ΝΔ σε αυτή τη φάση σαφώς επιλέγει τη δική της στρατηγική πόλωσης, αρνούμενη να δώσει οποιαδήποτε «χείρα βοηθείας» στην κυβέρνηση, ιδίως σε αντιδημοφιλή ζητήματα όπως η Συμφωνία των Πρεσπών.
Η δεύτερη θέση του ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα, συνδυάζεται ακόμη με χαμηλό σχετικά ποσοστό συσπείρωσης, πράγμα που εξηγεί τη συστηματική προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να κάνει μια παρατεταμένη προεκλογική εκστρατεία και να αποφεύγει μέχρι τώρα τις πρόωρες εκλογές, όμως την ίδια στιγμή δεν φαίνεται μια εντυπωσιακή αντιστροφή της τάσης.
Προφανώς και την ώρα της κάλπης τα αποτελέσματα θα έχουν λιγότερους αναποφάσιστους και υψηλότερα ποσοστά των δύο κομμάτων, αλλά δεν φαίνεται εφικτό να αντιστραφεί ο σημερινός συσχετισμός. Ούτε φαίνεται να αποδίδει ιδιαίτερα μέχρι στιγμής τουλάχιστον εκλογικά η προσπάθεια της κυβέρνησης να στοχοποιήσει μέρος των στελεχών της ΝΔ γύρω από υποθέσεις διαπλοκής.
Σε κάθε περίπτωση εάν ο στόχος που έχει θέσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ήττα στις εκλογές τέτοιας που να κατοχυρώνει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως του άλλου πόλου στο πολιτικό σκηνικό, αυτός ο στόχος δείχνει να είναι εφικτός.
Το σίγουρο είναι ότι πάμε σε έναν νέο δικομματισμό. Πιο μικρό ως προς την κλίμακα του αθροίσματος σε σχέση με την εποχή που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μπορεί να είχαν και πάνω από 80% του εκλογικού σώματος, αλλά σίγουρα με σαφή τάση προς ένα σκηνικό με δύο μεγάλα κόμματα και ένα φάσμα μικρότερων.
Τόσο η ΝΔ δείχνει κυρίαρχη στο χώρο της κεντροδεξιάς όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ εντός του ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου, χωρίς να διαφαίνεται το ενδεχόμενο και για τα δύο κόμματα να δουν τη θέση τους να αμφισβητείται στο εγγύς μέλλον, αναφέρει το Lykavitos.
Όσον αφορά το Σκοπιανό, είναι σαφές ότι όλες οι μετρήσεις της κοινής γνώμης αποτυπώνουν ένα σημαντικό ποσοστό απόρριψης της συμφωνίας. Η τάση απόρριψης δεν αφορά μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης που τάχθηκαν κατά της συμφωνίας αλλά ακόμη και το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Γ. Μαυρή ένα ποσοστό 45% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είναι σήμερα αντίθετο στη συμφωνία. Αντίστοιχα, το μεγαλύτερο μέρος των υποστηριχτών της συμφωνίας είναι και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ.
Την ίδια στιγμή στις περισσότερες έρευνες οι πολίτες ιεραρχούν ως σοβαρότερα προβλήματα τα οικονομικά και κοινωνικά. Αντίστοιχες και οι απαντήσεις ως προς το πώς επιλέγουν το ποιο κόμμα θα ψηφίσουν.
Για παράδειγμα σύμφωνα με το Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue το 59% των πολιτών αναφέρει ως κύριο πρόβλημα το οικονομικό ενώ μόνο το 27% την εξωτερική πολιτική. Αντίστοιχα στην έρευνα της Rass για το in,gr το 47,5% αναφέρει την καθημερινότητα των πολιτών ως κριτήριο για την επιλογή κόμματος και μόνο το 21,5% τη στάση του κόμματος απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών.
Επομένως το Μακεδονικό παίζει έναν άμεσο ρόλο σε ένα σχετικά περιορισμένο (αλλά όχι ασήμαντο) τμήμα του εκλογικού σώματος, όμως την ίδια στιγμή υπάρχουν ενδείξεις ότι έμμεσα συμβάλει σε μια ιδιότυπη μερική αποξένωση του ΣΥΡΙΖΑ από ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων, ιδίως αυτών που είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ το 2015, απομακρύνθηκαν στη συνέχεια και σήμερα το κυβερνών κόμμα προσπαθεί να τους επανασυσπειρώσει.
Ενδεικτικά τα στοιχεία που παραθέτει ο Γιάννης Μαυρής στην έρευνα της Public Issue. Ενώ μόνο το 9% όσων σήμερα δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά της συμφωνίας, αρνητική θέση για τη Συμφωνία των Πρεσπών έχουν το 45% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το Σεπτέμβριο του 2015 και το 72% των ψηφοφόρων που απομακρύνθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015.
Είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο αποστασιοποίησης από τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ ως προς το Μακεδονικό ενός σημαντικού τμήματος ψηφοφόρων του που προσπαθεί τώρα να επανασυσπειρώσει, που μπορεί να κάνει τη Συμφωνία των Πρεσπών κρίσιμη παράμετρο της εκλογικής μάχης.
Σε κάθε περίπτωση αποτελεί παράμετρο που δυσκολεύει την προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να διαμορφώσει δυναμική επανασυσπείρωσης με άξονα την έξοδο από τη μνημόνια, τα μέτρα «κοινωνικού προσώπου και υποσχέσεις κάποιων κοινωνικών παροχών.
Τέλος, άλλο ένα σημαντικό στοιχείο των δημοσκοπήσεων είναι η μεγάλη αύξηση του ποσοστού των θετικών απαντήσεων ως προς την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη χώρα και ταυτόχρονα το διαρκώς μειούμενο ποσοστό των ερωτηθέντων που ζητούν από τον κ.Τσίπρα να εξαντλήσει την κυβερνητική θητεία και να στήσει κάλπες τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο.
Το συγκεκριμένο εύρημα μοιάζει να μην έχει γίνει μέχρι σήμερα ευρέως αντιληπτό, μια και οι περισσότεροι εστιάζουν την προσοχή τους είτε στην πρόθεση ψήφου είτε στο αν η επόμενη βουλή θα είναι πεντακομματική ή εξακομματική.
Στην δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η PULSE τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά αρνητικά για το Μέγαρο Μαξίμου, σε αυτό το κομμάτι της έρευνας. Στο ερώτημα για τον χρόνο διεξαγωγής των εθνικών εκλογών το 36% απαντά άμεσα, πριν από τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωεκλογές του Μαΐου και το 21% τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής ταυτόχρονα με τις εκλογικές αναμετρήσεις του μεθεπόμενου μήνα. Αντιθέτως, την εξάντληση της τετραετίας και το στήσιμο της κάλπης στη λήξη της, το φθινόπωρο προτιμά το 32%.
Αν αθροίσουμε λοιπόν εκείνους που ζητούν εκλογές μέσα στις επόμενες 60 μέρες και αυτούς που ζητούν κάλπες τον Μάιο τότε το ποσοστό φτάνει στο 57%. Σχεδόν δηλαδή έξι στους δέκα πολίτες τάσσονται υπέρ της προσφυγής στην λαϊκή ετυμηγορία το πολύ μέσα στις επόμενες 90 μέρες.
Ο δείκτης αυτός είναι απολύτως ενδεικτικός της κακής εικόνας που παρουσιάζει η κυβέρνηση ειδικά τους τελευταίους μήνες ανάμεσα στους πολίτες.
pentapostagma.gr
