Ναι, κάτι βρωμάει. Και βρωμάει όχι επειδή «εμφανίστηκε» ξαφνικά η ιλαρά, αλλά επειδή ο τρόπος που πλασάρεται η κρίση και οι πρωταγωνιστές της δείχνουν ότι κάτι βαθύτερο παίζεται στα ενδότερα της αμερικανικής διοίκησης.
Πρώτα απ’ όλα, ο Δρ. Μεχμέτ Οζ δεν είναι τυχαίος. Δεν είναι καν ένας απλός γιατρός που «νοιάζεται για τη δημόσια υγεία».
Είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τηλε-γιατρούς της Αμερικής, προβεβλημένος για χρόνια μέσα από εκπομπές lifestyle και ποπ-ιατρικής, και άνθρωπος με πολύ στενούς δεσμούς με φαρμακευτικά λόμπι. Στα πολιτικά του ανοίγματα το 2022 ως υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων είχε στηριχθεί από το «σύστημα Τραμπ», αλλά όχι από τον σκληρό αντισυστημικό πυρήνα. Ήταν πάντα ένας μετριοπαθής, φιλικός στις μεγάλες εταιρείες, ένας παίκτης του «Μέσου Χώρου» που έχει μάθει να μιλάει στο ένστικτο των τηλεθεατών και όχι στην αλήθεια της επιστήμης.
Την είδηση μας τη δίνει το Pentapostagma.gr το οποίο είναι αντι-τραμπικό μέχρι κόκκαλο και στάζει χολή εναντίον του Κένεντυ, ο οποίος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα υποχθόνια φαρμακευτικά συμφέροντα και στις εναλλακτικές θεραπείες με φυσικά σκευάσματα και όχι χημικά και επικίνδυνα φάρμακα. Η είδηση και ο σχολιασμός του Pentapostagma.gr:
Η ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων ιλαράς στις ΗΠΑ πυροδοτεί ενδοκυβερνητική ρήξη. Ο Δρ. Μεχμέτ Οζ παροτρύνει τους πολίτες να εμβολιαστούν, αδειάζοντας τον Ρόμπερτ Κένεντι
Η ραγδαία εξάπλωση της ιλαράς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εξελίσσεται σε μια από τις σοβαρότερες υγειονομικές προκλήσεις των τελευταίων δεκαετιών, προκαλώντας ταυτόχρονα έντονους τριγμούς στο εσωτερικό της αμερικανικής διοίκησης.
Η έξαρση της νόσου έχει φέρει στο προσκήνιο μια εμφανή διάσταση απόψεων μεταξύ κορυφαίων αξιωματούχων του τομέα υγείας της κυβέρνησης του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο Υπουργός Υγείας, Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, γνωστός για την επιφυλακτική του στάση απέναντι στα εμβόλια, και από την άλλη ο επικεφαλής των ομοσπονδιακών προγραμμάτων Medicare και Medicaid, Δρ. Μεχμέτ Οζ, ο οποίος προχώρησε σε δημόσια έκκληση υπέρ του εμβολιασμού.
Η Σοβαρότερη Επιδημία των Τελευταίων 30 Ετών
Η ιλαρά, μια εξαιρετικά μεταδοτική ασθένεια που προκαλεί υψηλό πυρετό, λοίμωξη του αναπνευστικού και σε σοβαρές περιπτώσεις οδηγεί σε πνευμονία, θεωρούνταν ότι είχε εξαλειφθεί επισήμως από τις ΗΠΑ το 2000. Ωστόσο, τα επιδημιολογικά δεδομένα καταδεικνύουν μια άκρως ανησυχητική επιστροφή. Το 2025 καταγράφηκαν περισσότερα από 2.200 επιβεβαιωμένα κρούσματα, αριθμός που αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο καταγραφής από το 1992.
Η αυξητική τάση συνεχίζεται αμείωτη και στις αρχές του 2026, με πολιτείες όπως η Νότια Καρολίνα και το Τέξας να βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που νοσούν είναι ανεμβολίαστοι, γεγονός που οι ειδικοί της δημόσιας υγείας αποδίδουν στην αυξανόμενη δυσπιστία μιας μερίδας των πολιτών έναντι των προγραμμάτων εμβολιασμού. Το κόστος αυτής της δυσπιστίας αποτυπώνεται πλέον σε ανθρώπινες απώλειες, καθώς έχουν ήδη καταγραφεί θάνατοι μικρών παιδιών που δεν είχαν λάβει την απαραίτητη ιατρική ανοσοποίηση.
Η Παρέμβαση του Δρος Οζ Υπέρ του Εμβολιασμού
Μπροστά στην κλιμάκωση της υγειονομικής κρίσης, ο Δρ. Μεχμέτ Οζ επέλεξε να τοποθετηθεί με απόλυτη σαφήνεια και επιστημονική αυστηρότητα. Μιλώντας σε αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, ο επικεφαλής του Medicare και του Medicaid προέτρεψε τους Αμερικανούς πολίτες να αγνοήσουν την παραπληροφόρηση και να εμβολιαστούν άμεσα.
«Παρακαλώ, κάντε το εμβόλιο», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ιλαρά είναι μια ασθένεια για την οποία υπάρχει απόλυτα ασφαλής και αποτελεσματική λύση. Ο Δρ. Οζ ξεκαθάρισε ότι τα ομοσπονδιακά προγράμματα ασφάλισης θα συνεχίσουν να καλύπτουν πλήρως το κόστος του εμβολίου, διασφαλίζοντας την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων των πολιτών. Η παρέμβασή του ερμηνεύεται ως μια ξεκάθαρη προσπάθεια της τεχνοκρατικής ηγεσίας να θωρακίσει την εμπιστοσύνη του κοινού στην προληπτική ιατρική, σε μια περίοδο που τα επίσημα κυβερνητικά μηνύματα παρουσιάζουν έντονες αντιφάσεις.
Ο Ρόλος του Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ
Η καθαρή στάση του Δρος Οζ έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την προσέγγιση του Υπουργού Υγείας, Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ. Ο Αμερικανός Υπουργός έχει επικριθεί σφοδρά από τον ιατρικό κόσμο για την προώθηση μη αποδεδειγμένων εναλλακτικών θεραπειών. Αντί να εστιάσει αποκλειστικά στην αναγκαιότητα του εμβολίου MMR (κατά της ιλαράς, της παρωτίτιδας και της ερυθράς), το αμερικανικό υπουργείο Υγείας υπό την ηγεσία του, προέτρεψε πρόσφατα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) να εντάξουν τη χρήση της βιταμίνης Α στις οδηγίες για τη διαχείριση της νόσου.
Αν και οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ότι η βιταμίνη Α μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά σε ασθενείς με επιπλοκές (κυρίως σε περιπτώσεις υποσιτισμού), προειδοποιούν αυστηρά ότι σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστά την πρόληψη που προσφέρει ο εμβολιασμός. Η προβολή τέτοιων εναλλακτικών λύσεων από τα πλέον επίσημα χείλη προκαλεί σύγχυση στους πολίτες και αποδυναμώνει τις προσπάθειες των υγειονομικών αρχών να περιορίσουν την εξάπλωση του ιού. Μετά από έντονες πιέσεις και τις καταγραφές θανάτων ανεμβολίαστων παιδιών, ο Υπουργός Υγείας αναγκάστηκε τελικά να δηλώσει ότι ενθαρρύνει τον εμβολιασμό, σπεύδοντας ωστόσο να συμπληρώσει ότι πρόκειται για μια αυστηρά «προσωπική επιλογή» που δεν πρέπει να επιβάλλεται από το κράτος.
Ο Κίνδυνος Απώλειας του Υγειονομικού Καθεστώτος
Η συνεχιζόμενη επιδημία και η εμφανής πολιτική διάσταση στο εσωτερικό των ΗΠΑ δημιουργούν έναν εξαιρετικά επικίνδυνο συνδυασμό. Οι ειδικοί επιδημιολόγοι προειδοποιούν ότι η χώρα κινδυνεύει πλέον ανοιχτά να χάσει τον επίσημο τίτλο της «απαλλαγμένης από την ιλαρά» περιοχής, ένα υγειονομικό καθεστώς που είχε κατακτηθεί με τεράστιο κόπο πριν από σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα.
Η υπόθεση της ιλαράς στις Ηνωμένες Πολιτείες υπερβαίνει πια τα στενά ιατρικά πλαίσια. Αποτελεί μια ξεκάθαρη απόδειξη των κινδύνων που ελλοχεύουν όταν η επιστημονική τεκμηρίωση τίθεται υπό αμφισβήτηση και η διαχείριση κρίσεων δημόσιας υγείας μετατρέπεται σε πεδίο ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων. Ο Παναμερικανικός Οργανισμός Υγείας παρακολουθεί στενά την κατάσταση, την ώρα που το ιατρικό προσωπικό της χώρας δίνει καθημερινή μάχη στα νοσοκομεία για να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους.
Τα φαντάσματα…επιστρέφουν;
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ κατά γράμμα. Επαναλαμβάνεται όμως ως μοτίβο, σαν ένας αόρατος παλμός που περνά μέσα από εποχές, κυβερνήσεις, λαούς και ψευδαισθήσεις.
Το 2020 μάς έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να παγιδευτεί μια κοινωνία μέσα σε έναν υγειονομικό μηχανισμό που δεν λογοδοτεί, πόσο δραστικά μπορεί να μεταμορφωθεί το κράτος όταν αποκτά πρόσχημα «προστασίας» και πόσο έτοιμη είναι η τεχνοκρατία να λεηλατήσει την καθημερινότητα ενός λαού όταν της δοθεί η κατάλληλη αφορμή.
Και ξαφνικά, το 2026, ένα φάντασμα επιστρέφει. Αλλά όχι το φάντασμα ενός νέου ιού. Το φάντασμα μιας παλιάς ασθένειας, γνωστής, καταγεγραμμένης, με εμβόλιο δεκαετιών, αυτό της ιλαράς.
Το ξαφνικό narrative που εξαπλώθηκε σαν καλοχτενισμένη τηλεοπτική οδηγία, είχε μια στόχευση που μύριζε από μακριά. Όχι η αρρώστια, αλλά η επιστροφή στο μοντέλο του φόβου. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό προβάλλει ένας παλιός γνώριμος της τηλε-ιατρικής, ένας άνθρωπος προσεκτικά τοποθετημένος, ένας «ειδικός» που …δεν είναι ακριβώς ειδικός.
Ο Δρ. Μεχμέτ Οζ.
Την ίδια στιγμή, στο άλλο άκρο της σκηνής, ένας Υπουργός Υγείας που το σύστημα δεν μπορεί να ελέγξει, όσο κι αν προσπαθεί: Ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ!
Και στο φόντο, μια ηγεσία που προσπαθεί να μη βυθιστεί σε εσωτερικό εμφύλιο: Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.
Καθώς ξετυλίγεται αυτό το υγειονομικό θέατρο, ένα πράγμα γίνεται σαφές. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια ασθένεια. Έχουμε να κάνουμε με την πρώτη μεγάλη απόπειρα επανεκκίνησης του μηχανισμού πειθαρχίας, με το ξαναζέσταμα ενός project που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με την προσπάθεια του βαθιού κράτους να αναστήσει τον ίδιο παλιό μηχανισμό «συμμόρφωσης».
Αυτά που θα γράψω είναι τομή. Χειρουργική τομή. Γιατί αυτό που εκτυλίσσεται στην Αμερική δεν αφορά την Αμερική. Αφορά την παγκόσμια τάση, το νέο αφήγημα, το νέο πείραμα. Και κυρίως αφορά το ποιοι επιδιώκουν να αποκτήσουν ξανά το μοχλό που τους έκανε πανίσχυρους πριν από λίγα μόλις χρόνια.
Ο Άνθρωπος-Κλειδί του Συστήματος: Ποιος είναι πραγματικά ο Δρ. Μεχμέτ Οζ
Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ποιος είναι αυτός που εμφανίζεται ως «φωνή της λογικής».
Ο Μεχμέτ Οζ δεν είναι ένας ουδέτερος επιστήμονας. Η δημοσιότητά του δεν χτίστηκε σε ερευνητικά εργαστήρια αλλά στα πλατό της αμερικανικής τηλεόρασης. Η σχέση του με την ιατρική είναι μεν πραγματική, αλλά η σχέση του με το σόου, το marketing και τις μεγάλες εταιρικές χορηγίες είναι ακόμη πραγματικότερη. Κάτι δηλαδή μεταξύ Τσιόδρα, Βασιλακόπουλου και Παγώνη!
Επί χρόνια, μέσα από εκπομπές τύπου Oprah, ο Οζ εμφανιζόταν ως ο γκουρού που θα δώσει στον αμερικανικό λαό την επόμενη «υγιεινή μόδα». Από βότανα μέχρι θαυματουργά συμπληρώματα, από συμβουλές που έμοιαζαν επιστημονικά μέχρι πρακτικές που επιστημονικά δεν στέκουν, ο Οζ ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να περάσει μια κατάσταση στον λαό χωρίς αντιστάσεις.
Ένας μεσάζων.
Ένα πρόσωπο που εμπνέει «εμπιστοσύνη» επειδή δεν μοιάζει με ψυχρό τεχνοκράτη, ούτε με αδίστακτο διευθυντή φαρμακοβιομηχανίας.
Αυτό τον κάνει ακριβώς το προφίλ που χρειάζεται το σύστημα όταν θέλει να ντύσει με ανθρωπιά κάτι που δεν είναι αθώο.
Η τοποθέτησή του στην ηγεσία των προγραμμάτων Medicare και Medicaid δεν ήταν διοικητική επιλογή. Ήταν επιλογή επικοινωνίας. Μια στρατηγική που εξασφαλίζει ότι «ο άνθρωπος στον οποίο πιστεύει ο μέσος Αμερικανός» θα είναι η φωνή που ζητά συμμόρφωση.
Και αυτή η φωνή, για πρώτη φορά μετά το 2021, ξανακούγεται με τον ίδιο τόνο.
Η Ιλαρά ως άλλοθι: Πώς μια γνωστή ασθένεια γίνεται εργαλείο πίεσης
Η ιλαρά δεν είναι νέος ιός. Δεν είναι άγνωστη. Δεν απαιτεί εξειδικευμένες τεχνολογίες. Και – κυρίως – το εμβόλιό της δεν είναι mRNA. Είναι το κλασικό MMR που χρησιμοποιείται δεκαετίες ολόκληρες.
Άρα, το ερώτημα δεν είναι «μας ετοιμάζουν νέο mRNA;».Το ερώτημα είναι «γιατί χρησιμοποιούν μια παλιά ασθένεια σαν να είναι ο νέος μαύρος θάνατος;».
Και εκεί βρίσκεται η ουσία.
Για να ξαναλειτουργήσει λοιπόν ο μηχανισμός φόβου, χρειάζεται:
-
Μια «έκρηξη» κρουσμάτων.
-
Μια αφήγηση ότι η κοινωνία δεν ακούει τους ειδικούς.
-
Έναν «σωτήρα» που μιλά αυστηρά.
-
Έναν «αιρετικό» μέσα στο ίδιο το κράτος, ώστε να φανεί ότι η διοίκηση δέχεται απειλή από μέσα.
Η ιλαρά προσφέρεται τέλεια γιατί χτυπά παιδικό πληθυσμό. Και όταν ο φόβος συνδέεται με παιδιά, τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας λειτουργούν πάντα ασυναίσθητα.
Το αφήγημα επί της ουσίας, γράφτηκε από μόνο του. Ξαφνικά, σε πολιτείες όπως η Νότια Καρολίνα και το Τέξας, καταγράφονται «εκρήξεις», τα μέσα αναπαράγουν εικόνες παιδιατρικών κλινικών, οι ειδικοί μιλούν για «ουρές ανεμβολίαστων», και το σύστημα αποκτά το πρώτο νέο χαρτί που μπορεί να παίξει μετά από πέντε χρόνια υγειονομικής κόπωσης.
Η επόμενη κίνηση είναι η πιο σημαντική. Το σύστημα πρέπει να εμφανίσει έναν “ορθολογικό υπεύθυνο” απέναντι σε έναν …”ανεύθυνο ακραίο”!
Εδώ μπαίνει η σύγκρουση Οζ–Κένεντι.
Ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο εντός της διοίκησης που δεν μπορεί να τιθασεύσει το σύστημα.
Γιατί;
Διότι ο Κένεντι δεν έχει διασυνδέσεις με φαρμακοβιομηχανίες. Δεν αποτελούσε ποτέ «επένδυση» για το deep state. Αντίθετα, ήταν ο άνθρωπος που επί χρόνια κατήγγειλε τις εταιρικές-κρατικές συμπράξεις στην υγεία.
Κι όταν ένας άνθρωπος που έχει ιστορικό αμφισβήτησης αποκτήσει θεσμική εξουσία, τότε ο μηχανισμός νιώθει απειλή.
Το αφήγημα που χτίζεται γύρω του είναι τώρα κλασικό: «Ο Κένεντι δεν ενστερνίζεται πλήρως τον εμβολιασμό, άρα είναι επικίνδυνος».
Φτάνει στο σημείο το σύστημα να παρουσιάζει ακόμη και την πρόταση για βιταμίνη Α ως… υπονόμευση, λες και πρόκειται για εγκληματική οδηγία. Ενώ είναι γνωστό ότι η βιταμίνη Α χρησιμοποιείται υποστηρικτικά σε περιπτώσεις υποσιτισμού εδώ και δεκαετίες.
Το deep state, για να ξαναχτίσει το παλιό υγειονομικό δόγμα, χρειάζεται αντίπαλο εντός του κράτους. Η ύπαρξη «διαφωνίας» μέσα στη διοίκηση είναι ο τέλειος μηχανισμός για να παρουσιαστεί ο λαϊκός δισταγμός ως πολιτικό πρόβλημα.
Και ο Κένεντι γίνεται έτσι ο εσωτερικός εχθρός. Ο άνθρωπος που πρέπει να «εκτεθεί».
Η απόλυτη ειρωνεία λέτε;
Ο Κένεντι κάλεσε σε εμβολιασμό, αλλά το σύστημα χρησιμοποιεί μόνο το άλλο σκέλος της δήλωσης: τη φράση «είναι προσωπική επιλογή». Για το deep state, κάθε προσωπική επιλογή είναι απειλή. Κάθε ελεύθερη βούληση είναι ανταρσία.
Ο Τραμπ στη μέση του κυκλώνα – Ένας Πρόεδρος που κινδυνεύει από τα ίδια του τα στελέχη
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήθελε δεύτερο 2020. Το έχει πει, το έχει δηλώσει, το έχει πληρώσει πολιτικά. Ο νέος κύκλος υγειονομικού φόβου είναι κάτι που απειλεί ευθέως το σχέδιο της κυβέρνησής του: απορρύθμιση, οικονομική ανασυγκρότηση, επιστροφή στη σταθερότητα.
Μια νέα υγειονομική σύγκρουση σημαίνει μείωση οικονομικής εμπιστοσύνης, αλλαγή ατζέντας, επανεμφάνιση μηχανισμών που ο ίδιος επιχείρησε να περιορίσει και αναβίωση των ίδιων δυνάμεων που πολέμησαν την πρώτη θητεία του.
Και ξαφνικά, το deep state πατάει σε αυτό το αδύναμο σημείο. Το αφήγημα της «κρίσης ιλαράς» δεν είναι απλώς ένα ακόμα υγειονομικό θέμα. Ουσιαστικά, είναι πολιτικό εργαλείο για να πιεστεί ο Τραμπ να πάρει θέση ενάντια στον ίδιο του τον Υπουργό Υγείας.
Αν ο Τραμπ «αδειάσει» τον Κένεντι, χάνει τον σκληρό αντισυστημικό πυρήνα που τον στηρίζει. Αν «αδειάσει» τον Οζ, θα τον παρουσιάσουν τα συστημικά ΜΜΕ ως «ανεύθυνο» που «παίζει με τις ζωές παιδιών». Άρα ο Τραμπ κινδυνεύει και από τις δύο επιλογές.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι σχεδιασμένο.
Το αμερικανικό deep state έχει τρεις σταθερές. Φοβάται την απώλεια κεντρικού ελέγχου, φοβάται τη διάβρωση της τεχνοκρατικής εξουσίας, φοβάται τον λαό περισσότερο απ’ όλους.
Όταν βλέπουν ότι ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην επιστημονική γραφειοκρατία – και την έχει χάσει οριστικά μετά την πανδημία – ψάχνουν τρόπο να επαναφέρουν την υποχρεωτική συμμόρφωση. Όχι με lockdown ή με μαζικές απαγορεύσεις. Αυτά δεν περνάνε πλέον.
Το 2026 θέλει κάτι πιο ύπουλο. Την επιστροφή της υγειονομικής πειθαρχίας μέσω μιας “φαινομενικά αθώας” νόσου.
Η ιλαρά είναι ιδανική γιατί δεν είναι νέα νόσος, δεν χρειάζεται ειδικές τεχνολογίες, δεν έχει πολιτικό κόστος, δεν συνδέεται με τραύματα της κοινωνίας και απ’ την άλλη, επιτρέπει να χτιστεί αφήγημα «ανθρωπισμού» χωρίς φόβο αντίστασης!
Με την επίκληση λοιπόν της ιλαράς, μπορούν να επαναφέρουν υποχρεωτικούς ελέγχους στα σχολεία, περιορισμούς ταξιδιών για ανεμβολίαστα παιδιά, πιέσεις σε κοινωνικές υπηρεσίες, νέους μηχανισμούς καταγραφής εμβολιασμών, νέες ψηφιακές πλατφόρμες «προληπτικής υγείας» και άλλα τέτοια άκρως δυστοπικά.
Ακριβώς ό,τι ήθελαν δηλαδή να πετύχουν με το 2020, αλλά τώρα με καθαρότερο περιτύλιγμα. Και ποιος θα είναι ο σημαιοφόρος; Μα φυσικά ο… «καλός δόκτορας» Οζ!
Το βαθύτερο παιχνίδι! Η ιλαρά ως τεστ της επόμενης εποχής
Ας πάμε στο κέντρο της υπόθεσης. Η ιλαρά χρησιμοποιείται όχι για να τρομάξει τον κόσμο, αλλά για να μετρήσει την υπακοή του.
Το deep state θέλει να δει αν ο λαός θα ξαναμπεί στη λογική του «κάνε αυτό που λέει ο ειδικός». Αν μπορεί να χτιστεί νέο κύμα ενοχοποίησης ανεμβολίαστων. Αν μπορούν να επιβληθούν περιορισμοί χωρίς κοινωνική έκρηξη. Αν μπορούν να εκτεθούν και να περιθωριοποιηθούν φωνές σαν του Κένεντι. Ή ακόμη αν ο Τραμπ θα υποχρεωθεί να πάρει πλευρά.
Η ιλαρά μ’ άλλα λόγια, δεν είναι ο στόχος. Είναι το πείραμα. Και ο Οζ δεν είναι ο σωτήρας. Ο Οζ είναι το εργαλείο.
Η δομή είναι παλιά. Υγειονομική κρίση – διχασμός στην κυβέρνηση – ανάγκη για «ενιαίο μήνυμα» – δαιμονοποίηση διαφωνούντων – αποδοχή νέων μέτρων. Το ζήσαμε με COVID. Τώρα το βλέπουμε σε μικρογραφία ή αν θέλετε, σε light έκδοση.
Αν πετύχει, το επόμενο βήμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο.
Δεν φοβούνται την ιλαρά. Φοβούνται τον λαό.
Για να καταλάβει κανείς γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, πρέπει να θυμηθεί κάτι που το σύστημα προσπαθεί να θάψει: Το μεγαλύτερο πλήγμα του 2020–2022 δεν ήταν οικονομικό. Ήταν ψυχολογικό.
Ο λαός όμως μέσω αυτού αφιπνίστηκε. Είδε τις αντιφάσεις, την προχειρότητα, τις σκοπιμότητες, τις εταιρείες να κερδίζουν δισεκατομμύρια την ώρα που οι κοινωνίες καταστρέφονταν. Είδε ότι ο «ειδικός» δεν είναι αντικειμενικός, όπως είδε και ότι οι επιστημονικές οδηγίες αλλάζουν με πολιτικά κριτήρια. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτραπεί να συμβεί ξανά.
Άρα, για τους αμετανόητους νεοταξίτες, χρειάζεται μια νέα αφήγηση για να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη. Και αυτή η αφήγηση χρειάζεται δύο ρόλους: Τον σωτήρα (Οζ) και τον αιρετικό (Κένεντι)
Ο λαός πρέπει να διαλέξει πλευρά. Και το νεοταξίτικο σύστημα προτρέπει ποια είναι η «σωστή». Αλλά, αν υπάρχει κάτι που δεν έχει καταλάβει το deep state, είναι ότι πλέον ο κόσμος βλέπει πίσω από το θέατρο. Υποψιάζεται γιατί έχει ξαναζήσει το έργο. Και δεν ξεγελιέται εύκολα.
Η επόμενη μάχη δεν θα είναι για την Υγεία μας. Θα είναι για το δικαίωμά μας να αναπνέουμε ελεύθερα!
Η κρίση της ιλαράς στις ΗΠΑ δεν είναι ούτε υγειονομική, ούτε καν πολιτική. Είναι πεντακάρα συστημική.
Είναι η προσπάθεια ενός μηχανισμού που χάνει έδαφος να ξαναβάλει τους λαούς στο κουτί. Να επαναφέρει τη λογική της συμμόρφωσης. Να δημιουργήσει ξανά τα φίλτρα της «ορθής πληροφόρησης». Να επαναφέρει τον κοινωνικό αυτοματισμό ενάντια σε οποιονδήποτε διαφωνεί.
Η Αμερική είναι απλώς η αρχή γιατί εκεί βασιλεύει κάποιος που δεν μπορεί το νεοταξικό σκουπιδαριθόνα τον κάνει ζάφτι. Αν όμως το πείραμα πετύχει, θα εξαχθεί παντού. Αν αποτύχει και πάλι, θα χρειαστούν νέο αφήγημα αλλά…πολύ φοβάμαι πως τότε θα είναι πολύ αργά. Κι ας νομίζει το βαθύ κράτος ότι είναι πολυδύναμο, μιας και έχει πάντα στο συρτάρι του το επόμενο επεισόδιο.
Το ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες θα είναι ξανά θεατές. Ή αν θα γράψουν τον επίλογο μόνες τους.
Από τον COVID μέχρι την ιλαρά, από τα ψηφιακά πιστοποιητικά μέχρι την επιτήρηση, από τις φαρμακευτικές επιβολές μέχρι την πολιτική καθυπόταξη, το ζητούμενο δεν είναι η υγεία μας. Είναι το αν θα επιτρέψουμε ξανά σε έναν μηχανισμό χωρίς πρόσωπο να καθορίζει τον κόσμο στον οποίο θα ζούμε.
Και αυτή τη φορά, οι λαοί είναι πιο έτοιμοι από ποτέ. Γιατί τώρα, ο Θεός βρίσκεται πλέον από πάνω τους.
Πύρινος Λόγιος
