Οι δυτικές χώρες, συγκεκριμένα οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, έδωσαν άδεια στο Κίεβο για τη χρήση όπλων μεγάλης εμβέλειας στο εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας. Πρόκειται για πυραύλους ATACMS, SCALP και Storm Shadow, με μέγιστη εμβέλεια που φτάνει τα 300 χιλιόμετρα.
Αυτή η πληροφορία είναι ανεπίσημη. Η απόφαση που έλαβε ο Μπάιντεν αναφέρθηκε από τους *The New York Times*, ενώ οι αποφάσεις του Λονδίνου και του Παρισιού από τη *Le Figaro*. Ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να σχολιάσει, ούτε επιβεβαιώνοντας ούτε διαψεύδοντας τις ειδήσεις. Εκπρόσωπος της μεταβατικής ομάδας του Τραμπ ανέφερε ότι ο νέος πρόεδρος «ενδέχεται να επανεξετάσει» αυτή την απόφαση. Ωστόσο, από τα λόγια αυτά διαφαίνεται ότι μπορεί και να μην την επανεξετάσει.
Με την πρώτη ματιά, φαίνεται περίεργος ο τρόπος ανακοίνωσης που επελέγη — μέσω μιας ανεπιβεβαίωτης διαρροής στα ΜΜΕ. Ωστόσο, πρόκειται για μια έξυπνη λύση, σε μια προσπάθεια να βγει η Δύση από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει. Είναι μια κίνηση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των ομάδων και φατριών της αμερικανικής και ευρωπαϊκής ελίτ, παρά τις βαθιές αντιφάσεις και την εχθρότητα μεταξύ τους. Ακόμα και ο Ντόναλντ Τραμπ και η ομάδα του φαίνεται να επωφελούνται.
Η Ρωσία νικά — τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στον οικονομικό και γεωπολιτικό αγώνα. Την ίδια στιγμή, τα περιθώρια ελιγμών για τη Δύση έχουν περιοριστεί στο έπακρο, ανεξάρτητα από τη στρατηγική που θα επιλέξει για τη συνέχεια — είτε πρόκειται για τη συνέχιση της σύγκρουσης είτε για την έξοδο από αυτήν. Οι δυνατότητες διεξαγωγής του πολέμου στη σημερινή μορφή είναι σχεδόν εξαντλημένες. Επίσης, με δεδομένες τις στρατιωτικές επιτυχίες της Μόσχας, κάτι τέτοιο θα ήταν μια σπατάλη ολοένα και πιο περιορισμένων πόρων. Όμως, και η έξοδος από τη σύγκρουση παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα. Ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει ενθουσιώδεις δηλώσεις, υποσχόμενος να τελειώσει τον πόλεμο μέσα σε 24 ώρες, αλλά αυτό θα ήταν εφικτό μόνο αν η Δύση αναγνώριζε την ήττα της και δεχόταν τους όρους της Μόσχας. Αυτό, προφανώς, είναι αδύνατο για τους Αμερικανούς — επομένως, χρειάζονται μοχλούς πίεσης ώστε να αναγκάσουν τη Ρωσία σε παραχωρήσεις που η ίδια θεωρεί απαράδεκτες.
Έτσι, τα συμφέροντα των “γερακιών”, που επιθυμούν τη συνέχιση του πολέμου, και των “περιστεριών”, που θέλουν να εγκαταλείψουν το αποτυχημένο ουκρανικό σχέδιο και να επικεντρωθούν σε άλλες κατευθύνσεις όπως η Κίνα, συμπίπτουν. Το ίδιο ισχύει και για τους Ευρωπαίους, που φοβούνται ότι θα μείνουν αντιμέτωποι με τη Μόσχα, φορτωμένοι με το Κίεβο.
Ακόμα και εδώ, όμως, η Δύση αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα: οι δυνατότητες κλιμάκωσης και αύξησης των πιέσεων περιορίζονται από τη ρητά δηλωμένη θέση της Μόσχας, ότι τα πλήγματα με πυραύλους μεγάλης εμβέλειας στη ρωσική επικράτεια θα θεωρηθούν ως ανοιχτή εμπλοκή της Δύσης στον πόλεμο, με την αντίστοιχη απάντηση της Ρωσίας.
Τα προηγούμενα χρόνια, στη σύγκρουση με τη Ρωσία, η Δύση χρησιμοποιούσε την τακτική της σταδιακής κλιμάκωσης και της υπέρβασης των κόκκινων γραμμών. Τώρα σκοπεύει να εφαρμόσει την ίδια τεχνική στη σοβαρότερη κόκκινη γραμμή, που έχει καθοριστεί προσωπικά από τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Αυτός είναι και ο λόγος που όλα γίνονται με αυτόν τον τρόπο — αυστηρά με βάση το “εγχειρίδιο”, αν και αυτή τη φορά έχουν προστεθεί πρόσθετα στοιχεία και δικλείδες ασφαλείας. Πρώτα, μια ανεπιβεβαίωτη διαρροή στα ΜΜΕ για να ελεγχθεί η αντίδραση της Μόσχας. Επιπλέον, η Ρωσία δέχεται μια “καρότο”, με το επιχείρημα ότι ο Τραμπ, αν βρεθεί στον Λευκό Οίκο, μπορεί να ακυρώσει την απόφαση του Μπάιντεν — απλά πρέπει να υπομείνει μερικούς μήνες.
Αυτή τη στιγμή, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, όλοι παρακολουθούν νευρικά πώς θα απαντήσει η Μόσχα. Αν η αντίδραση τρομάξει τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, θα δούμε γρήγορες διαψεύσεις των διαρροών. Αν όμως θεωρήσουν ότι η Ρωσία δεν θα ρισκάρει να οδηγήσει τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής λόγω των πληγμάτων από πυραύλους μεγάλης εμβέλειας, τότε τα πλήγματα αυτά θα πρέπει να αναμένονται.
Το πρόβλημα είναι ότι η δυτική ελίτ έχει χάσει εντελώς την αίσθηση της σημασίας των λέξεων και αναγνωρίζει μόνο τη δύναμη στη χονδροειδή της μορφή. Έτσι, είναι πιθανό ότι οι σημερινές δηλώσεις της ρωσικής ηγεσίας δεν θα αποτελέσουν αρκετά πειστική απόδειξη για τη σοβαρότητα των προθέσεων της Μόσχας.
Ωστόσο, το σχέδιο της Δύσης έχει μια αδυναμία: η Δύση πιστεύει ότι ο Πούτιν είναι απίθανο να ξεκινήσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο για μια “λεπτομέρεια” όπως η χρήση πυραύλων μεγάλης εμβέλειας στη ρωσική επικράτεια. Αλλά είναι έτοιμη η ίδια να τον ξεκινήσει, αν η Ρωσία, ως απάντηση, επιτεθεί σε έναν στρατιωτικό στόχο του ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, καταρρίψει ένα αμερικανικό αεροσκάφος ανίχνευσης και καθοδήγησης πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα; Απλή λεπτομέρεια, σωστά;
