Ἡ σημερινή εἴδηση γιά τόν θάνατο τοὐλάχιστον 10 ἀνθρώπων, συμπεριλαμβανομένων καί 6 παιδιῶν, κυριολεκτικά σπάζει κόκκαλα.
Ἕνας λαός γενοκτονεῖται καθημερινά, καί οἱ δολοφόνοι ἀρκοῦνται σέ ἕνα «οὐπς, λάθος».
«Τεχνικό λάθος», εἶπαν…
Καί τό χῶμα βάφτηκε κόκκινο στόν προσφυγικό τους καταυλισμό, μακριά ἀπό τό σπίτι τους, τό σχολεῖο, τή γειτονιά τους. Αὐτά πάει καιρός πού τά κατάπιαν οἱ ρουκέτες καί οἱ πύραυλοι.
«Τεχνικό λάθος», εἶπαν…
Καί κάποιων μανάδων οἱ καρδιές ξεσχίστηκαν.
«Τεχνικό λάθος», εἶπαν…
Καί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ξεψύχησαν μέ τό «διψῶ» στά χείλη — σάν ἄλλοτε,
2.000 χρόνια πρίν, ὄχι καί τόσο μακριά ἀπό ἐκεῖ ένα άλλο μεγάλο διψώ, θά σκίζει αιωνίως τά σωθικά τοῦ ἀνθρωπίνου γένους…
Καί ἡ εἴδηση θά πάρει τά 30 δευτερόλεπτα προβολῆς της…
κάποιοι θά ψελλίσουν κάτι περί ἀκραίας ἐπισιτιστικής καί ἀνθρωπιστικῆς κρίσης…
Καί μετά;
Μά δέν ὑπάρχει μετά.
Δέν ὑπάρχει τέλος.
Ὑπάρχει μόνο ἡ ἀνάγκη τοῦ θεριοῦ νά ἐπικρατήσει.
Ὁ Μολώχ τοῦ εβραϊκού κράτους διψᾶ. Καί ὅσο διψᾶ, θά συνεχίζει νά χύνεται αἷμα ἀθώων χωρίς τέλος.
Τό «τραγικό συμβάν» — ὅπως τό ἀποκαλοῦν κάποια δειλά εἰδησεογραφικά πρακτορεῖα —
(λές καί τούς τρομάζει ἡ λέξη “δολοφονία” ἤ ἡ λέξη “ἔγκλημα”)
ἔρχεται ἁπλῶς νά μᾶς κάνει μιά τραγική ὑπενθύμιση:
Ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωή – εἰδικά ἡ παιδική –
συνεχίζει νά παίζεται σέ συνθῆκες πολέμου,
ἀκόμα κι ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἁπλῶς ζητοῦν μερικές σταγόνες νεροῦ.
Αὐτό πού ἔγινε στή Γάζα δέν ἔπληξε μόνο τίς ζωές ὅσων βρίσκονταν ἐκεῖ γιά μιά γουλιά νερό.
Ἔπληξε τήν ἴδια τήν ἀνθρώπινη ὑπόσταση, ὅπως τήν ἔπλασε ὁ Θεός στήν αὐγή τῆς Δημιουργίας.
Ἐξευτέλισε κάθε ἱερό καί ὅσιο περί τῆς ζωῆς.
Τό χῶμα βάφτηκε κόκκινο ὄχι μόνον ἀπό τό αἷμα τῶν δολοφονημένων,
ἀλλά καί ἀπό τό αἷμα μιᾶς στοιχειώδους παγκόσμιας συνείδησης.
Μιᾶς στοιχειώδους παγκόσμιας ἀξιοπρέπειας.
Ἀποτύχαμε, κύριοι.
Ὡς ἄνθρωποι. Ὡς κοινωνία. Ὡς Χριστιανοί. Ὡς γονεῖς. Ὡς κράτη…Ως….Ως…Ως…
Τό χειρότερο ὅμως ξέρετε ποιό εἶναι;
Ὅτι δέν αἰσθανόμαστε ἴχνος αἰσχύνης.
Οὔτε κἄν ἴχνος ὀργῆς.
Γιατί εκμαυλιστήκαμε κύριοι… γιατί δηλώσαμε πώς ταχθήκαμε μέ τό «σωστό μέρος τῆς Ἱστορίας»
καί κοιμήσαμε τήν παχυνθεῖσα μας συνείδηση, αὐτή πού προσομοιάζει μέ τήν ξηρανθεῖσα συκή καί τί καρπούς ἔχει νά δώσει μία τέτοια συνείδηση;
Καταντήσαμε να στεκόμαστε ὡς απλοί παρατηρητές στόν Γολγοθᾶ ἑνός λαοῦ,
καί ἁπλῶς μιμούμαστε τόν Μαθητή τῆς Ἄρνησης.
Νά γιατί μποροῦμε καί κοιμόμαστε τά βράδια…
Ἀφοῦ βέβαια πρῶτα βάλουμε τόν κλιματισμό γιά νά μήν ἱδρώσουμε ἀπό τή ζέστη.
Τό αὐτί μας όμως δέν μᾶς ἀπασχολεῖ πού δέν ἱδρώνει.
Εἶναι κάπως μακριά ἡ Γάζα,
καί δέν φτάνουν ὡς ἐδῶ τά οὐρλιαχτά τῶν παιδιῶν καί τῶν μανάδων τους.
«Τεχνικό λάθος» ψέλλισε τό αἱμοβόρο κράτος,
λίγο πρίν στοχεύσει ξανά τίς οὐρές τῶν πεινασμένων…
Ἀλλά φεύ δέν εἴδαμε κανένα τέτοιο «λάθος»
νά κτυπᾶ συναγωγές,
ἤ ἑβραϊκά σχολεῖα.
Ὄχι.
Ἐκεῖ δέν γίνονται λάθη.
Τά λάθη γίνονται μόνον στήν πλευρά τοῦ φτωχοῦ καί τοῦ αδύναμου καί κυρίως
μέ θύματα παιδιά,
Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες,
Χριστιανούς,
νοσοκομεῖα,
καί τίς ουρές τῶν πεινασμένων.
Κάθε παιδί εἶναι ἕνας μικρός Χριστός.
Πόσους Χριστούς ἀντέχεις νά σκοτώσεις
μέ τή σιωπή σου, ἄνθρωπε τῆς παραλίας,
τοῦ φραπέ, τοῦ κρασιοῦ καί τοῦ μεζέ;
Ἀλήθεια, πόσους;
