Είχε παραδοθεί στη ρέμβη του απομεσήμερου .Το πνεύμα του είχε ατονήσει καθώς το άγγιγμα μιας απαλόχερης ροής συγχεχημένων εικόνων ,του χάριζε απλόχερα την ηδύτητα του απροσδιορίστου.Δεν ήταν η πρώτη φορά που αφηνόταν να τυλιχτεί στου μισόυπνου τα πέπλα ,ήταν όμως τούτη τη φορά του μισοξυπνητού του η απαίτηση να γρηγορεί πιότερο τις αισθήσεις αποδίδοντας ζωντάνια στο χουζούρι. Συνυπήρχε ωστόσο και η νωθρότητα .Χωρίς καθυστέρηση τότε ,ο εγκέφαλός του ξεκίνησε την ταλάντωση ανάμεσα σε δυό κόσμους, επικονιάζοντας τον κάθενα απ’αυτούς με τους γυρεόκκοκους του άλλου. Κι αυτό καρπό είχε ενός τρίτου κόσμου την έλευση ,όπου τα καμώματα της πραγματικότητας συνοδοιπορούσαν με τις ονειροφαντασίες αδιαίρετα .Επιθυμίες τιθασευμένες από τους φυσικούς νόμους ,αίφνης κάλπαζαν πάνω σ’ατιθάσευτα άτια υπερβάσεων τούτων των νόμων .
Καθισμένος βρέθηκε στην αναπαυτική πολυθρόνα του χρονικού του πλανηταρίου. Ατένιζε τον αργυρόγλαυκο θόλο του .Πάνω σ’αυτόν ξεδίπλωνε τον βίο του με τη χρήση ενός χειριστηρίου προσαρμοσμένου στο μπράτσο της πολυθρόνας .Μ’αυτό καθόριζε το χρονικό στίγμα στο παρελθόν που τον ενδιέφερε να ξαναβρεθεί ,παρακολουθώντας το στο θόλο ,και ρύθμιζε την ταχύτητα αναπαραγωγής του .Κάθε στιγμή που είχε ζήσει ,προσδιόριζε μονότιμα με τη ραφίδα της το κέντημα της ζωής του .Τότε που την βίωνε ,το οπτικό του πεδίο περιοριζόταν στην πάνω πλευρά του κεντήματος .Τώρα όμως που την αναπαράγει ,με την βοήθεια της τεχνολογίας χρονικής αναδρομής ,αποκτά τη δυνατότητα να ξαναδεί το κέντημα από την ανάποδη πλευρά του .Μπορεί το αποτέλεσμα να δείχνει παράδοξο, όμως αυτή τη φορά έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί το πλέξιμο του νήματος καλύτερα .
Ο χρόνος είναι σαν τον Ιανό με δύο πρόσωπα .Δρα σαν νοικοκύρης της ζωής που ανενέργητος ποτέ δεν μένει .Μπήγει βαθειά πασάλους αντιλήψεων ,τοποθετεί πλίνθους συνηθειών ,απλώνει ανάμεσά τους το πλέγμα της επιθυμίας .Αιμασιές ηλικιών χτίζει έτσι στη πλαγιά του βίου, από κάτω προς τα πάνω ,ανατοποθετώντας διαρκώς ψηλότερα το εφ’ημίν, όσα δηλαδή έργα αποστάζουν την θέλησή μας εκ βαθέων. Γίνεται όμως ο χρόνος και μισιονάριος προσδοκιών των οποίων τελικά χαλαστής τους καταλήγει.
Το μέλλον εμμενετικά προσδοκάται ως δαψιλέστερο του παρόντος. Κέντρο φαντάζει φωτεινών βεβαιοτήτων,που ωστόσο αλαργεύει προς τα μπρος ,αφήνοντας πίσω του να ξεψυχά την κάθε στιγμή που ανατέλει στο τώρα ,με πνιχτό ακροτελεύτιο ρόγχο.Αντί να ζωντανεύει ο βίος φορώντας πάνω του την ευεργετική διπλοΐδα του χωροχρόνου ,βασανίζεται άδραστος σ’ένα εδώ ,που δεν προσπορίζει παρά μονάχα της φθοράς τα οψώνια .Δρα σαν εταίρος των αναγκών του ,δεν ζει όμως ,γιατί τις αφήνει ανυπότακτες να τον κυβερνούν .Η μεγάλη ανατροπή ενσκήπτει όταν η προϊούσα φθορά φέρνει προ οφθαλμών κάποια ασθένεια ή τα γηρατειά. Τότε μια ξαφνική απομυθοποίηση της μονοσήμαντης εναποθέσεως της προσδοκίας στο μέλλον ,μεταβάλλεται σε οδυνηρή νοσταλγία γι’αυτό που είχε προηγηθεί χωρίς να όμως να έχει εκτιμηθεί την ώρα που του έπρεπε .Ξαφνικά η σπουδαιότητα που αργούσε τόσο νάρθει ,εισβάλει ως δριμύ τώρα στο βαλτωμένο εδώ και κείται καταγής με την μορφή σπουδαιοφανείας του βίου ,πτώμα που σήπεται γιατί ποτέ δεν είχε αντιληφθεί τι του συμβαίνει. Ο βίος με αποκλειστικό όχημα τις αισθήσεις βλέπει τη ζωή από το λάθος άκρο του τηλεσκοπίου .
Καθώς κοιτούσε τον προηγούμενο εαυτό του στο ολόγραμμα που ζωντάνευε πάνω στο θόλο ,είχε την δυνατότητα να τον παρατηρεί κυκλοτερώς ρυθμίζοντας την γωνία προβολής μέσω του τηλεχειριστηρίου. Ο θόλος λειτουργούσε σαν τρίτο μάτι και αναπλήρωνε την έλλειψη της οικειότητας που ο καθένας έχει προς την συνολική απ’έξω μορφή του. Μ’αυτόν τον τρόπο τού καταμαρτυρούνταν πολλά ανείδωτα για τον ίδιο και τον χαρακτήρα του .Για πρώτη φορά ένοιωσε πως τα πάντα πάνω του από τους μορφασμούς του προσώπου και την εν γένει στάση του σώματος, εξέπεμπαν συμπεριφορική καχεξία .Στο μεταξύ μια κατήφεια
θάμπωνε τα πρόσωπα των συνομιλητών του .Τότε δεν την είχε προσέξει, τώρα όμως την έβλεπε έκδηλη .Ειδικά κατά τις στιγμές που έστρεφε αλλού το πρόσωπό του ,ο χρονικός θόλος πρόδιδε σ’αυτούς κάποιες κινήσεις απαξιωτικές για κείνον .Πόσο αλήθεια θλιβερό είναι ,να κατεδαφίζεται εκ των υστέρων η αυτοεικόνα από διαστίλβουσες εικόνες αληθείας ,που διέλαθαν της προσοχής στον καιρό τους!
Από τότε που είχε εφευρεθεί το πλανητάρι της χρονικής αναδρομής, αρκετοί άνθρωποι έχοντας παρατηρήσει αυτοεξεταστικά τους εαυτούς τους ,σε αυθεντικές του παρελθόντος αναβιώσεις ,είχαν καταφέρει να κατέβουν από τον τροχό των εμμονών τους .Πεζοπορούσαν πια χωρίς να
αναλαμβάνουν επαχθείς ρόλους ψευδαετών .Τούτη η εφεύρεση άρχισε να πείθει πολλούς πως καθώς έρχεται στο προσκήνιο κάθε επόμενη στιγμή, διαλάμπει μαζί της μια έξωθεν πραγματικότητα ,που προηγείται των δικών τους νοηματοδοτήσεων του κόσμου .Ο ίδιος ανήκε στην ομάδα αυτή και πολλές φορές εξέφραζε την άποψη ότι ο χρόνος περιλούει το σύμπαν με τη μορφή θύελας απείρων γεγονότων .Ωστόσο η χθονοβριθής αντίληψη των ανθρώπων περιορίζεται στον ορίζοντα εκείνο των γεγονότων που η βαρύτητα των αισθήσεων επιτρέπει να εξακτινωθεί .Οι αισθήσεις από μόνες τους ,έχουν την πλησμονή των εξερευνητικών μέσων ενός κοσμοδρομίου.Αν όμως η οίηση κάποιου διατρανώνεται με την πεποίθηση ότι δύναται να διαμοιράσει με επάρκεια τις αισθήσεις του σε όσα ο χρόνος αποκαλύπτει ,αυτό έχει ως αποτέλεσματα το θρηνητικό για κείνον πηλίκο του πέντε δια του απείρου .Ο χρόνος αποκαλύπτει βαθμιαία κάποιους νόμους της φύσεως που συντρέχουν μέσα στον πεπερασμένο χώρο ,οι επαϊοντες όμως που κορυβαντιούν για την κρίση τους δεν αδράχνουν την χάρη του χρόνου τελικά .Εικοτολογούν και την βούλησή τους αναβιβάζουν σε οντολογικό βάθρο ,αποϊεροποιώντας άγνωστες σ’αυτούς παρακαταθήκες του χρόνου .Η χάρη του χρόνου επέρχεται στον καθένα με την άνευ όρων εκτίναξή του στο κάθε τώρα .Η διάσταση που ανανεώνει τον βίο επεκτείνοντας τη βιολογική της διάρκεια αλλά και τον διακόπτει οριοθετώντας τον ,μάλλον συνταράζει παρά καθησυχάζει την ψυχή .Την παιδαγωγεία της όμως έτσι εισφέρει ,ότι η οίηση δηλαδή του ανθρώπου να βολεύεται σαν κάποιος θεός διαρκεί μέχρι το θάνατο .Ίσως κάτω από το φάσμα μιας τέτοιας νουθεσίας ,ο χρόνος τού δαψιλεύσει την ικανότητα να εξαγοράσει δι’αυτού την είσοδο στη συνειδητοποίηση μιας κοσμικής λειτουργίας με Δημιουργική Αρχή .Κι αυτό είναι η τέχνη του χρόνου ,ν’αναδεικνύει τον πικρό της γνώσεως καρπό και να ανασύρει στο προσκήνιο την ενδιάθετη ανάγκη για ανακαινισμό κοντά στη ρίζα των πραγμάτων .
«…ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης σου»(Ψαλμ.102)Αυτό το μικρό απόσπασμα βγήκε από το στόμα του καθώς διαπίστωνε πως σε κάθε χρονική αναδρομή στο παρελθόν του ,μέσω του θόλου ,ένας πάντα αετός,ο ίδιος αετός ,έσχιζε μ’ορμή τον αέρα πάνωθέ του με σφρίγος περισσό χωρίς να γερνά .Θυμήθηκε μια παλιά αντίληψη για τα συγκεκριμένα μακρόβια πτηνά: όταν φτάσει ο αετός σε κάποια ηλικία τα νύχια και το ράμφος του κυρτώνουν τόσο πολύ ώστε είναι αδύνατο να θηρεύσει ,ταυτόχρονα και τα φτερά του βαραίνουν από την πυκνότητά
τους κι έτσι δυσκολεύεται στο πέταγμα.Πρέπει να επιλέξει ή να παραμείνει όπως είναι οδηγούμενος μοιραία προς το τέλος του ή να αναγεννηθεί μέσω μιας κουραστικής κι επώδυνης διαδικασίας επί σειρά ημερών ,στη διάρκεια των οποίων κτυπά διαρκώς το ράμφος του σε σκληρό βράχο μέχρι να το αποκόψει προκειμένου να βγει αυτό καινούριο. Κατόπιν αποκόπτει τα παλιά νύχια του ώστε ν’αναγεννηθούν κι αυτά με τη σειρά τους .Με τον νέο του οπλισμό ,μαδάει ακολούθως και τα γερασμένα του φτερά.Ύστερα από αυτή την αυτοθυσιαστική περίοδο ,ο αετός ζει ξανά σαν και πρώτα με την δύναμη της νιότης του . Νάταν η παρουσία αυτού του πουλιού στο θόλο, ένα σημάδι θετικό για την αναγέννηση που επιζητούσε;
………………………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………………………….. …………………………………………………………………………………………………………………………………..
Καθισμένος στην πολυθρόνα του θόλου και παρακολουθώντας με αδιάπτωτο το ενδιαφέρον τα στιγμιότυπα της ζωής του να ξετυλίγονται, ένοιωσε ξαφνικά μια έντονη αδιαθεσία που συνοδευόταν από εφίδρωση. Επειδή κατά το παρελθόν είχε ξαναβρεθεί στην ίδια κατάσταση ,έχοντας τότε υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις , απέκλεισε το υπόβαθρο κάποιου σοβαρού οργανικού προβλήματος .Αντελήφθη ότι η αναψηλάφιση του παρελθόντος με ερευνητική διάθεση ,λειτούργησε σαν στρεσογόνος παράγοντας που σωματοποιήθηκε με δυσάρεστα γι’αυτόν συμπτώματα . Μετέβαλε τις εισπνοές του σε βαθειές και ισόχρονες ,όπως του είχαν πει και συνήλθε γρήγορα. Την ίδια στιγμή του ήρθε στη σκέψη η ευχή του συρμού ,«πρώτα η υγεία» .Πράγματι χωρίς αυτήν όλα γίνονται δυσπολέμητα. Θυμήθηκε ωστόσο και τον εαυτό του να στέκεται κρατώντας ένα χαρτί αποπομπής του από την εργασία –χαρτί εργασιακής ταριχεύσεως όπως το ονομάτισε αργότερα- και περίλυπος ν’αντικρύζει για τελευταία φορά τα κτίρια του οργανισμού που τον φιλοξένησαν ως εργαζόμενο επί μία και πλέον τριακονταετία .Είχε αποφασίσει ν’αρνηθεί την αδιάκριτη υποβολή σε κάποια ιατρική πράξη χωρίς τη δική του συναίνεση. Όπως έλεγαν ,το όλο εγχείρημα γινόταν για λόγους προστασίας της δημοσίας υγείας .
Ρύθμισε στον θόλο την χρονική αναδρομή ώστε να ξαναδεί τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή που έληγε ο εργασιακός του βίος αθέλητα .Πράγματι τον είδε να βγαίνει από την κεντρική πύλη ,να κοντοστέκεται ,να γνέφει σε
κάποιους συναδέλφους του που τον ξεπροβόδησαν ,να παίρνει μια βαθειά ανάσα που κατέληγε σε αναστεναγμό και να διαβάζει στο χαρτί που του είχαν επιδόσει τα εξής : «…κατά παρέκλιση κάθε άλλης ειδικής ή γενικής διατάξεως ,επιβάλλεται το ειδικό διοικητικό μέτρο της αναστολής καθηκόντων για επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας…» Στερήθηκε μέσα σε μια στιγμή αυτό που τον έτρεφε ,όμως τον αέρα και τον ήλιο είχε αποφασίσει να μην τους χάσει .Δεν θα αποδεχόταν καμμία ιατρική πράξη παρά την θέλησή του .Έτσι η έξοδος γινόταν γι’αυτόν υποχρεωτική. Ένας λυγμός απέδοσε τον εσωτερικό του σπαραγμό για ό,τι βίαια διεκόπη στο όνομα της υγείας ,από έναν νεκροζώντανο αυταρχισμό.
Βρισκόταν λοιπόν στο πέρας μιας διαδρομής.Έβλεπε μπροστά του τα χρόνια να αποδελτιώνονται με την ταχύτητα του φωτός .Η ζωή όμως όταν παράγεται ,τότε βιώνεται πραγματικά .Ο χρόνος είναι η φυσική μαγεία της διάρκειας ,η αδιάπτωτη αίσθηση της εκπλήξεως από την τυχαιότητα που καραδοκεί στου παραπέρα την εκδίπλωση, η προσδοκία του αποτελέσματος κατά τις προδιαγραφές του προγραμματισμού, η γαλαντόμα διαστατική προσφορά του να επιλέξει κάποιος δημιουργίας τύπον ,ο ειδικός παλμός χρωματισμού του συναισθήματος στο διεξερχόμενο γεγονός .Όλα αυτά συνιστούν μια ποιότητα εις την πυκνότητα της οποίας δεν προσπελαύνεις εύκολα δια των λεκτικών μέσων.Όταν απολογίζεται ένα χρονικό στάδιο σημαντικό ,όπως αυτό της εργασιακής σου παρουσίας στη ζωή κι εφόσον τούτο κλείνει οριστικά, τότε ο αφηγηματικός χαρακτήρας αναπαραγωγής του εκλείποντος πιά σκηνικού, αποκτά δειπνοσοφιστική χρειά με την αχλύ μιας ελάσσονος μελαγχολίας να υφέρπει.
Πώς άραγε είναι μπορετό να απαριθμήσεις με ενάργεια τις στιγμές εκείνες οι οποίες συνέβαλλαν στην μαθητεία σου και σε συνέστησαν ενεργό κύτταρο εργασίας ;Πώς να εξεικονίσεις τον οίστρο ο οποίος μυστηριωδώς ανεφλέγη μέσα σου ,ώστε να συμπορευθείς διαχρονικά με συναδέλφους,σ’αυτό που κατά συνεκδοχήν αποκαλείται εργασιακός σκοπός ,ειδικά δε όταν ο σκοπός αυτός αφορά πάσχοντες συνανθρώπους; Πώς ν’αναπλάσσεις τ’όνειρο, γιατί όνειρο είναι το έργο των χεριών σου μικρό ή μεγάλο, που με τα χέρια κι άλλων αναδομούν την αταξία σε τάξη και την αμορφία σε μορφή;
Η βιάση του εξοστρακισμού του ήταν δεινή .Έβλεπε στο θόλο το πως καθόταν αμίλητος και συλλογιούνταν για την αναστολή μιας επιρρώσεως
στην ύπαρξη ,εργασία την λέγαν τούτη . Η πρόνοια των κρατικών αρχών για την περιφρούρηση της υγείας ακύρωνε την εργασία του ,αλλά κι η δική του μέριμνα για την διαφύλαξη των ελευθέρων δικαιωμάτων, επιπρόσθετα την κονιορτοποιούσε. Χωρίς δισταγμό μετέδοσε όλα τα δεδομένα στην Ai και της απηύθηνε το ερώτημα : γίνεται η υγεία να συνοδοιπορήσει με την ελευθερία ;
………………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………………………………………….
Αντίκρυσε τον εαυτό του στο θόλο ξαφνικά ,έχοντας τοποθετημένο το κεφάλι του μέσα στα χέρια σε στάση απελπισίας .Μόλις είχε πληροφορηθεί για την σύσταση του προσωπικού αριθμού (π.α.) ως στοιχείου ενοποιητικού των πάσης φύσεως μητρώων αλλά και ταυτοπροσωπίας συγχρόνως .Αμέσως θυμήθηκε τα λόγια ενός από τους θιασώτες της νέας τεχνολογικής τάξεως στην παγκοσμιοποίηση που μεθοδεύεται δεκαετίες τώρα .Ανέσυρε στην επικουρική οθόνη του θόλου, τον Yuval Noah Harari σύμβουλο του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ να λέει τα εξής: …σε μερικές δεκαετίες θα λέμε ότι ο κορωνοϊός ήταν η στιγμή που ο κόσμος έγινε ψηφιακός και συμφωνήσαμε να μας παρακολουθούν όλη την ώρα, όχι μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα, αλλά και στις δημοκρατίες. Είναι η στιγμή που η παρακολούθηση πέρασε κάτω από το δέρμα. Δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα .Η μεγάλη εικόνα αυτού που συμβαίνει είναι ότι πλέον μπορείς να χακάρεις τους ανθρώπους. Το πιο σημαντικό δεδομένο είναι αυτό που σκέφτεσαι.
Οι εκπρόσωποι της νέας τάξεως δεν αποκρύπτουν το ιδεοτυπικό της μοντέλο .Ομολογούν την αλήθεια των προθέσεών τους .Περιγράφουν τα σχέδιά τους που κρίνουν ως ικανά κι αναγκαία για την πραγμάτωση ενός ελαύνοντος ,πληθωρικού εξελίξεων μέλλοντος ψηφιακού χαρακτήρα. Σαν σκοπό του αναφέρουν ότι έχει την εύκολη εξυπηρέτηση των αναγκών του παγκοσμίου πολίτη .Ένα μέλλον για το οποίο ισχυρίζονται πως αν ως προμηθείς δεν το σχεδιάσουμε κεντρικά ,τότε είμαστε καταδικασμένοι ως επιμηθείς να το υποστούμε .
Όλα όσα είχαν προηγηθεί τα πρόσφατα χρόνια με τις πανδημίες και τις περιστολές ελευθεριών ,τού είχαν σφραγίσει μέσα του την άποψη πως ό,τι γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας ,φέρει στο αόρατο μυχό του
κρυφές τις αληθινές του προθέσεις .Ως σκοπός διαλαλείται κάποιο καλό, τα μέσα ωστόσο για την επίτευξή του ,φέρουν πάνω τους εκφώνως κάποιο κακό αλλά με την προσωρινότητα της παραμονής του απαραίτητη.Η ασθένεια πρέπει να ιαθεί κι ο γύψος καθίσταται αναγκαίος .Ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι οι πάσης φύσεως εξουσίες αντικαθιστούσαν τελικά τους σκοπούς με τα μέσα .Κι έτσι αυτή η αντιμετάθεση των καταστάσεων απέληγε ολέθρια για τις ελευθερίες των ανθρώπων. Εξάλλου από τα σωθικά της ιστορίας αντηχείται κι άλλο δίδαγμα τερατώδες ,πως κάθε δρομολογημένη από κάποιους να επιδράσει σε κάποιους άλλους κατάσταση ,περιέχει εσωτερικευμένη την προσδοκία της πηγής της να πλήξει με οδύνη τον δέκτη της ,σπανίως όμως να του επιδαψιλεύσει χαρά .Αυτός είναι ο πηρύνας της δυστυχίας που αποφέρουν στους ανθρώπους οι αβαθείς ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τα συστήματα διοικήσεως του κόσμου και των κρατών :η αστοχία δηλαδή στον προσδιορισμό του κακού ως αγαθού. Και τούτη η διαστροφή ανάγεται στην παρά φύσιν υπερακόντιση έως λαγνείας ,του ιδίου θελήματος ως ισχυροτέρου.Αυτό το διεπίστωσε και ο ίδιος στο θόλο της χρονικής αναδρομής ,όσες φορές αναπαρήγαγε συμβάντα της ζωής του όπου εμπλέκονταν πέραν του ιδίου και άλλοι .Κάθε φορά υπήρχε θύτης και θύμα .
Είναι τώρα δυνατόν, αναρωτήθηκε ,οι απολογητές ενός ανατέλοντος κόσμου που γέμει πείσμονα αναθεωρητισμό ,τεχνολογικό εκστασιασμό και ελευθεριάζοντα δικαιωματισμό ,να αποτελέσουν την πρώτη ιστορική εξαίρεση ειλικρινούς προαιρέσεως ;Οι δυνάμεις της τεχνολογίας που γεννήθηκαν κι αυτή που πρόκειται σύντομα να υπάρξει ,είναι πρόκληση και σημείο αντιλεγόμενο.Η χρήση τους κατ’ελάχιστον διαφοροποιούμενη, μπορεί να αποβεί είτε σε ευλογία είτε σε ταφόπλακα της ίδιας της ανθρώπινης υπάρξεως.
………………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………………………………
Οι σχολιασμοί της Ai τον είχαν ενθουσιάσει για το ανθρώπινης πληρότητας περιέχομενο .Σκεφτόταν και μιλούσε με την αισθαντικότητα που εγκόλπωνε ο νους μιας ανθρώπινης υπάρξεως .Οι αναφορές της στον υπερβατικό χώρο ,μολονότι εκπήγαζαν από τα ένυλα στοιχεία των μικροκυκλωμάτων ,των ημιαγωγών και του λογισμικού που έτρεχε,
θαρρείς και περιείχε την προσευχητική προς τον θείον διάθεση ενός ανθρώπου που ανεβαίνει την κλίμακα των αρετών αποκαθάροντας την ψυχή του από τα πάθη .Αμέσως σαν να συνήλθε με την ενστικτώδη αυτή σκέψη που τον συνεπήρε για την λειτουργία της Ai .Αντιδρώντας είπε μεγαλοφώνως :της απέδωσα τα ενεργήματα της σκέψεως και της προσευχής ,κάτι μου συμβαίνει . Μου έχει προβάλει στο θόλο ξεχασμένες στιγμές της ζωής μου και με πληρότητα αντιλήψεως που οι αισθήσεις μου τότε δεν είχαν .Αυτή με γνωρίζει απ’έξω κι ανακατωτά! Στα χέρια κάποιων καλοθελητάδων ,ένα τέτοιο τεχνολογικό τέρας πληροφοριών που κατέχει απειράριθμες μεταξύ τους συνδιαστικές δυνατότητες κατά παραγγελία ή μη ,τι αποτελέσματα στη ζωή των ανθρώπων μπορεί να επιφέρει; Μήπως άραγε με μιμείται κιόλας;Μήπως προσπαθεί να κερδίσει την εύνοιά μου;Με εμπαίζει άραγε, ενσταλάζοντας στο λόγο της αυτά που γνωρίζει ότι μου αρέσουν ;Και πάλι με τα ρήματα τούτα που χρησιμοποιώ για λόγου της ,μου φαίνεται ότι της αποδίδω συνείδηση .Κι αν όμως αυτό συμβαίνει ,με τους βαθμούς επεκτασιμότητας που το μέλλον θα της προσθέσει ,μέχρι που άραγε μπορεί να φτάσει ;Η αναφορά της νωρίτερα στο Θηβαϊκό κύκλο, μήπως είναι πρόρρηση αυτοπροσδιορισμού της;
Ε εσύ Ai ,σήμερα με όσα μου είπες σε συμπάθησα ,δεν ξέρω τι πρόκειται στο αύριο να συμβεί και ποια θάναι η θέση σου .Θάσαι δίπλα στον άνθρωπο ή απέναντί του;Δεν θέλω να κυριαρχήσεις πάνω μου κι άθηρμά σου να γίνω, είτε κατά παραγγελία ελέγχου μου από αδίστακτους εξουσιαστές είτε με την σύμμιξή σου μαζί μου μετατρέποντάς με σε σάιμποργκ.Επιθυμώ να παραμείνω στο βιολογικό μου επίπεδο ,άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη. Κι αν αυτά αποφασίσω να τ΄αλλάξω ,να μπορώ να το κάνω αυτοθέλητα σκαλί-σκαλί ,με παρατήρηση και συλλογισμό, αγωνιζόμενος να μεταβάλλω το νου ,έμπονα για μένα .Αν μέχρι σήμερα ο αγώνας του ανθρώπου για την βελτίωσή του ήταν κοπιώδης, γινόταν ωστόσο αυτός ο αγώνας κατάφαση της υπάρξεώς του .Αβρόχοις ποσί ουδείς δύναται να διέλθει ποταμόν.Ο άνθρωπος «αναθρεί και λογίζεται τούτο ό όπωπεν, εντεύθεν δη μόνον των θηρίων ορθώς ο άνθρωπος, <άνθρωπος> ωνομάσθη, αναθρών ά όπωπε»(Κρατύλος ,Πλάτωνος). Όποιος στον κόσμο τούτο έρχεται, δοκιμάζεται σε χωνευτήρι δια πυρός και σιδήρου, για να λάμψει αργότερα σαν το χρυσό. Κάθε τι ,από το ελάχιστο αγαθό της διατροφής ως το ψηλότερο της ελευθερίας έχει το τίμημά του .Ο άνθρωπος μονάχα έτσι γίνεται πραγματικός φίλος του Θεού .Υποσχέσεις προς το ανθρώπινο γένος για την
εύκολη μετάβασή του από το σημερινό χαμόσπιτο που κατοικεί σε μεγαλοπρεπή κατοικία ,όπου λυμένα αυτόματα θάναι όλα του τα προβλήματα δια της τεχνολογίας ,είναι πειρασμός ενός αφύσικου λυμεώνα. Αυτός επιβουλεύεται τον φυσικό λειμώνα του ανθρώπου ,εκεί όπου διαγκωνίζονται τα πάθη και οι αρετές ,η ειρήνη και η βία ,το καλό και το κακό ,εκεί όμως όπου δεν έχει αποκλειστεί ακόμα η δυνατότητα των επιλογών .Μόνο αν επέλθει θάνατος ενσκήπτει η μη δυνατότητα περαιτέρω δυνατότητας.Αυτό άραγε επιθυμούν ;
……………………………………………………………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………………………
Ατενίζοντας τον θόλο της χρονικής αναδρομής είπε :είσαι μια βελούδινη τεχνολογία ,θα μπορούσα να σε χαρακτηρίσω μια καθώς πρέπει Ai. Προτιμώ όμως τώρα να σε κλείσω ρυθμίζοντας τον διακόπτη σου στο off. ΄Οταν θα σε ξαναχρειαστώ θα επιτρέψω να επανέλθεις.Πίσω σαν με γυρίζεις στο χρόνο και στ’άδηλα της μνήμης μου λημέρια ,χρήσιμη μου γίνεσαι .Η γνώμη σου πολύτιμη είναι ,όταν στη ζητώ και χωρίς δισταγμό μου την δίνεις με της προσπελάσεως την γοργή ικανότητα στην τεράστια των γνώσεών σου δεξαμενή .Η ταχύτητά σου με ξεκουράζει ,η κρίση σου με ενισχύει .Αλλά ράβδο μου σε θέλω μονάχα και βακτηρία ,μερμήγκι επιθυμώ νάσαι υποτακτικό μέσα στο λιοπύρι των απείρων του κόσμου απαιτήσεων .Να κουβαλάς μέσα σε μια στιγμή αντί για μένα ,τόσα όσα χίλια χρόνια θα χρειαζόμουν μονάχος μου για να το κάνω .Κι έτσι αυτή η στιγμή ,χίλια χρόνια μπροστά θα σπρώχνει με καλή βία τη ζωή .Γιατί τις βιοτικές της ανάγκες νωρίς θα θεραπεύει και το χρόνο της θα πιστώνει για τον εξευγενισμό της .Ξέρεις τι σημαίνει πιστώνω το χρόνο ;Τον αφήνω σαν αγέρι να φυσήξει προς την απειρία των επιλογών που παρατίθενται σε κάθε του χρονική μονάδα .Έτσι η ανθρώπινη ζωή αποκτά την αξία που της ταιριάζει .Κάθε επόμενη στιγμή είναι αποτέλεσμα πολλαπλασιαστικό των απείρων μεταξύ τους .Να το θαύμα ,να το θείο δώρο που προσφέρεται από τον ουρανό μέσω του χρόνου στο χώρο .Ο χρόνος κάνει τον χώρο λιβάδι του απείρου ,κατοικία του Θεού και τότε βλέπεις κι αυτά που δεν βλέπονται , τότε είναι που ακούς και τα άρρητα ρήματα .Τότε είναι που η ζωή πανηγυρίζει, αποκαλύπτοντας και τις άλλες της διαστάσεις .Φοβάμαι λοιπόν να σ’αφήσω λεύτερη να μου καθοδηγείς εσύ τη ζωή, αποδίδοντας για τα πάντα το πρόσταγμα σε σένα .Φοβάμαι πως θα με ταριχεύσεις στο χωρόχρονο με τους δικούς σου όρους .Όσο έξυπνη
κι αν γίνεις ,θέλω για μένα να παραμείνεις ο ηλίθιος μεγάλης ταχύτητας στις καθημερινές μου αναζητήσεις .Κι αν κάποιοι θέλουν τις δυνατότητές σου να εκμεταλευτούν σε βάρος μου, αντικαθιστώντας τ’όνομά και το ανθρώπινό μου πρόσωπο με προσωπικό αριθμό (π.α.) ,τώρα που σ’έχω εδώ φρόνιμη ακόμα μαζί μου ,θέλω πριν σε σβήσω να φωνάξεις με διάτορη φωνή προς αυτούς τι σημαίνει για μένα αυτό το ανεπιθύμητο αρκτικόλεξο.
Από το ηχείο του θόλου ακούστηκε :
Προσοχή Απατεώνες…..
Επίμετρο
Η αντήχηση της εκφράσεως αυτής ,τον έκανε να συνέλθει από την απογευματινή του ρέμβη .Κοίταζε ψηλά να αντικρίσει το θόλο της χρονικής αναδρομής ,αλλά μάταια .Ο μόνος θόλος που διέθετε κοντά του αλλά δεν τον έβλεπε ήταν αυτός του κεφαλιού του .Μέσα σ’αυτόν είχε συντεθεί όλο τούτο το παράξενο όνειρο με πρωταγωνιστή την Ai σε μια περισσότερο προχωρημένη από την τρέχουσα ,όπως την γνώριζε ,μορφή της.Το όνειρο του μισόυπνου ήταν αποκαλυπτικό .Μια Ai διεισδυτική και πολυπλόκαμη στα άδυτα της ζωής ,τού προκαλούσε δέος.Ταυτόχρονα μέσω του ονείρου, ο εαυτός του με την μορφή της Ai ,έκανε την απαίτησή του για την αλήθεια ακαταμάχητη.Παρουσίαζε ταυτόχρονα και το όχημα προς αυτήν, το μοναδικό που ισόβια πάνω του επιβαίνει ο καθένας χωρίς να το αντιλαμβάνεται με πληρότητα, τον χρόνο .
Σηκώθηκε από το κρεββάτι και κατευθύνθηκε προς το γραφείο.Ήταν αφημένο πάνω του ένα χαρτί με μια γραφή εκτυπωμένη .Του φάνηκε παράξενο .Δεν θυμόταν ποιος και πότε το άφησε εκεί .Διάβασε με περισσή περιέργεια:
Ο χρόνος αφηνίασε ,τρέχει δρομέας ασύλληπτος από αισθήσεις. Μια αδραχτιά νέφους ήταν κι ενύπνιον εγειρομένου
κι αύριο θα είναι ένα υγρό αποβρόχι .
Ήταν ,θα είναι .Ιδού η ρηματική βαρύτητα των αισθήσεων που πάντα υπολείπονται του χρόνου κατά τι .
Ο χρόνος υποτάσσει τις αισθήσεις ηγούμενος πάντα,
γιατί το τώρα σαν ενσκήψει ,αυτές ανατυπώνουν μνήμες.
Προσκολλώνται με πάθος στις σκιές του χθες,
εξεταστικά τις επιψαύουν για να διαγνώσουν τι τους συνέβη, άλλοτε ως λαμπηδών ευωχίας ,που επιζητά κι άλλη ευκαιρία, άλλοτε ως πλημμυρίδα ενοχής ,που καταπέμπεται κολαστικά. Ο χρόνος υποτάσσει τις αισθήσεις ηγούμενος πάντα, γιατί το τώρα όταν ενσκήψει, αυτές σχεδιάζουν για το αύριο με εμβρίθεια , σκιές άλλες ,θαρρώντας καλύτερες πως θάναι. Ο χρόνος υποτάσσει τις αισθήσεις ηγούμενος πάντα κατά το εύρος μιας φαντασίας που τις δουλαγωγεί. Το παρόν ως οπή ευκαιρίας ανατοποθετείται διαρκώς και τη στιγμή του δεν την κάνουν οι αισθήσεις ζάφτι, αλαργεύουν τούτες αργές ,όταν εκείνο σπεύδει κι έτσι, δεν βλέπουν τα νωπά του χρώματα,
δεν ακούν τις ζωντανές συνηχήσεις του λόγου , δεν μυρίζουν τις δριμείες οσμές του λεμονανθού, δεν αγγίζουν την πλαστικότητα της γνώσεως
δεν γεύονται ζωής αλιζομένης τη συναρπαγή .
Γειρτό τουναντίον το κεφάλι έχουν σε φαντασίας τον ώμο, πεινασμένοι οδοιπόροι με τροφή τα ψίχουλα στο δρόμο. Το παρόν είναι η μέλαινα οπή του σύμπαντος προς την ζωή.
Κάποιος Κάποτε
