ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 8
16/09/2018
___________________
ΤΟΚΟΓΟΝΙΑ
(ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ)
Διαβάζοντας τον νόμο 4549/2018, που ισχύει, νομίζω, από χθες, τον νόμο της λεηλασίας των οφειλετών από τον Μολώχ του χρηματοπιστωτικού φασισμού, τις τράπεζες, το μάτι μου έπεσε επάνω στη λέξη «τοκογονία» του άρθρου 60, που έκανε αυτόματη εκτροπή του συνειρμού μου στο επικό ποίημα «Θεογονία» του Ησίοδου.
Σήμερα, με το σχόλιό μου αυτό δεν έχω σκοπό να κρίνω ή να κατακρίνω τον πνευματικό και ηθικό ξεπεσμό της πολιτικής ζωής του τόπου μας ή πως οδηγήθηκε αυτή από τη «Θεογονία» στην «Τοκογονία», παρά απλά να τα καταδείξω μέσα από μια συγκριτική απλή παράθεση της νομικής τοκογονίας της χρηματοπιστωτικής βίας, του επονείδιστου έπους του χρηματοπιστωτικού φασισμού και της του Ησιόδου «Θεογονίας», του λαμπρού και περίτεχνου έπους, που γράφτηκε, ανάμεσα στο 1.000 – 700 πχ, μετά τα ομηρικά έπη και με σαφείς αναφορές σ’ αυτά, δίνοντας στην ελληνική κοσμογονία μια ξεχωριστή θέση στην κοσμογονία της Ανατολής, αφού συνδυάζει με μια απαράμιλλη λογοτεχνική αρτιότητα τη μυθολογική υπόσταση της γένεσης των θεών με μια επιστημονικής αγωνίας, θα τολμούσα να πω, προσέγγιση της δημιουργίας του τότε ορατού κόσμου, της γης, του ουρανού, κλπ, από το χάος και το έρεβος.
Η «Θεογονία» δείχνει το δρόμο από το χάος και το έρεβος στο φως του κόσμου, ενώ η «Τοκογονία» δείχνει τον αντίθετο δρόμο, προς το χάος και το έρεβος.
Το υποσυνείδητο αναδεικνύεται μέσα από τα παιχνίδια της γλώσσας, πίστευε τόσο ο Γάλλος ψυχαναλυτής Jacques Lacan, όσο και ο Αυστριακός φιλόσοφος Ludwig Wittgenstein και στην περίπτωση της τοκογονίας αναδεικνύεται ο υποσυνείδητος φασισμός του διατεταγμένου στη χρηματοπιστωτική βία νομοθέτη.
«ΤΟΚΟΓΟΝΙΑ»
Νόμος 4549/2018, Άρθρο 60. Η εσχατιά της πνευματικής και ηθικής αθλιότητας:
«Αναστολή καταδιωκτικών μέτρων
………………….
Η παύση ή ο περιορισμός της τοκογονίας κατά τα πρώτα δύο εδάφια θεωρείται ότι ουδέποτε επήλθαν, αν η αίτηση απορριφθεί τελεσίδικα».
ΗΣΙΟΔΟΥ «ΘΕΟΓΟΝΙΑ»
«… ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ᾽· αὐτὰρ ἔπειτα
Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ
ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου,
Τάρταρά τ᾽ ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης,
120 ἠδ᾽ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι,
λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ᾽ ἀνθρώπων
δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.
ἐκ Χάεος δ᾽ Ἔρεβός τε μέλαινά τε Νὺξ ἐγένοντο·
Νυκτὸς δ᾽ αὖτ᾽ Αἰθήρ τε καὶ Ἡμέρη ἐξεγένοντο,
125 οὓς τέκε κυσαμένη Ἐρέβει φιλότητι μιγεῖσα.
Γαῖα δέ τοι πρῶτον μὲν ἐγείνατο ἶσον ἑωυτῇ
Οὐρανὸν ἀστερόενθ᾽, ἵνα μιν περὶ πάντα καλύπτοι,
ὄφρ᾽ εἴη μακάρεσσι θεοῖς ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί,
γείνατο δ᾽ οὔρεα μακρά, θεᾶν χαρίεντας ἐναύλους
130 Νυμφέων, αἳ ναίουσιν ἀν᾽ οὔρεα βησσήεντα,
ἠδὲ καὶ ἀτρύγετον πέλαγος τέκεν οἴδματι θυῖον,
Πόντον, ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου· αὐτὰρ ἔπειτα
Οὐρανῷ εὐνηθεῖσα τέκ᾽ Ὠκεανὸν βαθυδίνην
Κοῖόν τε Κρεῖόν θ᾽ Ὑπερίονά τ᾽ Ἰαπετόν τε
135 Θείαν τε Ῥείαν τε Θέμιν τε Μνημοσύνην τε
Φοίβην τε χρυσοστέφανον Τηθύν τ᾽ ἐρατεινήν.
τοὺς δὲ μέθ᾽ ὁπλότατος γένετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
δεινότατος παίδων, θαλερὸν δ᾽ ἤχθηρε τοκῆα.
γείνατο δ᾽ αὖ Κύκλωπας ὑπέρβιον ἦτορ ἔχοντας,
140 Βρόντην τε Στερόπην τε καὶ Ἄργην ὀβριμόθυμον,
οἳ Ζηνὶ βροντήν τ᾽ ἔδοσαν τεῦξάν τε κεραυνόν.
οἱ δ᾽ ἤτοι τὰ μὲν ἄλλα θεοῖς ἐναλίγκιοι ἦσαν,
μοῦνος δ᾽ ὀφθαλμὸς μέσσῳ ἐνέκειτο μετώπῳ·
Κύκλωπες δ᾽ ὄνομ᾽ ἦσαν ἐπώνυμον, οὕνεκ᾽ ἄρά σφεων
145 κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ·
ἰσχὺς δ᾽ ἠδὲ βίη καὶ μηχαναὶ ἦσαν ἐπ᾽ ἔργοις.
ἄλλοι δ᾽ αὖ Γαίης τε καὶ Οὐρανοῦ ἐξεγένοντο
τρεῖς παῖδες μεγάλοι ‹τε› καὶ ὄβριμοι, οὐκ ὀνομαστοί,
Κόττος τε Βριάρεώς τε Γύγης θ᾽, ὑπερήφανα τέκνα.
150 τῶν ἑκατὸν μὲν χεῖρες ἀπ᾽ ὤμων ἀίσσοντο,
ἄπλαστοι, κεφαλαὶ δὲ ἑκάστῳ πεντήκοντα
ἐξ ὤμων ἐπέφυκον ἐπὶ στιβαροῖσι μέλεσσιν·
ἰσχὺς δ᾽ ἄπλητος κρατερὴ μεγάλῳ ἐπὶ εἴδει…»
Μετάφραση Σταύρου Γκιργκένη
«Στ᾽ αλήθεια πρώτα‒πρώτα το Χάος έγινε. Κι ύστερα
η πλατύστερνη η Γη, η σταθερή πάντοτε έδρα όλων των αθανάτων
που την κορφή κατέχουνε του χιονισμένου Ολύμπου,
και τα ζοφώδη Τάρταρα στο μυχό της γης με τους πλατιούς τους δρόμους.
120Αλλά κι ο Έρωτας που ο πιο ωραίος είναι ανάμεσα στους αθάνατους θεούς,
αυτός που παραλύει τα μέλη και όλων των θεών κι ανθρώπων την καρδιά
δαμάζει μες στα στήθη και τη συνετή τους θέληση.
Κι από το Χάος έγινε το Έρεβος κι η μαύρη Νύχτα.
Κι από τη Νύχτα πάλι έγιναν ο Αιθέρας και η Ημέρα:
αυτούς τους γέννησε αφού συνέλαβε σμίγοντας ερωτικά με το Έρεβος.
Και η Γη γέννησε πρώτα ίσον μ᾽ αυτή
τον Ουρανό που ᾽ναι γεμάτος άστρα, να την καλύπτει από παντού τριγύρω
και να ᾽ναι έδρα των μακαρίων θεών παντοτινά ασφαλής.
Γέννησε και τα όρη τα ψηλά, τις όλο χάρη κατοικίες των θεών Νυμφών
130που κατοικούνε στα βουνά τα φαραγγώδη,
μα και το πέλαγος το άκαρπο γέννησε που ορμάει με το κύμα,
τον Πόντο, δίχως ζευγάρωμα ευφρόσυνο. Κι έπειτα
ξάπλωσε με τον Ουρανό και γέννησε τον Ωκεανό το βαθυδίνη
τον Κοίο, τον Κρείο, τον Υπερίονα, τον Ιαπετό,
τη Θεία, τη Ρέα, τη Θέμιδα, τη Μνημοσύνη,
τη χρυσοστέφανη τη Φοίβη και την εράσμια Τηθύ.
Μαζί μ᾽ αυτούς γεννήθηκε, πιο νέος απ᾽ όλους, ο δολοπλόκος Κρόνος,
ο πιο δεινός απ᾽ τα παιδιά. Και το γονιό του το θαλερό εχθρεύτηκε.
Γέννησε και τους Κύκλωπες, που ᾽χουν πανίσχυρη καρδιά,
140το Βρόντη, το Στερόπη και τον Άργη με τη δυνατή ψυχή,
που δώσανε στο Δία τη βροντή και του ᾽φτιαξαν τον κεραυνό.
Αυτοί σε όλα τ᾽ άλλα με τους θεούς παρόμοιοι ήταν,
μα ένα μονάχα μάτι στη μέση του μετώπου τους βρισκόταν.
Και πήραν το φερώνυμο όνομα Κύκλωπες,
γιατί στο μέτωπό τους ένα βρισκόταν μάτι κυκλικό.
Και ισχύς, δύναμη και τεχνάσματα στα έργα τους υπήρχαν.
Και άλλοι πάλι από τη Γη κι από τον Ουρανό γεννήθηκαν
τρεις γιοι, μεγάλοι κι ισχυροί, ακατονόμαστοι,
ο Κόττος, ο Βριάρεως κι ο Γύγης, τέκνα αλαζονικά.
150Από τους ώμους τους χέρια εκατό σαλεύανε,
απλησίαστοι, και στον καθένα κεφαλές πενήντα
φυτρώνανε απ᾽ τους ώμους πάνω στα στιβαρά τους μέλη.
Και δύναμη άπλετη και κρατερή στο μέγα ανάστημά τους».
Θεέ μου! Σε τί πνευματική και ηθική ασχήμια και αθλιότητα έχουμε οδηγηθεί;
Πώς φτάσαμε από τη μαγεία της κοσμογονικής «Θεογονίας» του Ησίοδου στον εφιάλτη της χρηματογονικής «Τοκογονίας» του Ιμπεριαλισμού;
Πόσο προφητική ήταν η ελληνική μυθολογία για τα σύγχρονα τέρατα της οικονομικής βίας, τα εκατόχειρα και πενηντακέφαλα τέρατα με τα ονόματα Βριάρεως ή Αιγαίων, Κόττος και Γύγης, παιδιά του Ουρανού και της Γαίας, που ο Δίας τους έκανε φύλακες των Τιτάνων στα Τάσταρα;
Μήπως, θα πρέπει να αναρωτηθούμε με τον πρέποντα ρεαλισμό, όπως ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, με το σουρεαλιστικό του ερώτημα, αν ζούμε εμείς και έχει πεθάνει η ζωή μας, κατασπαραγμένη από τα αγρίμια και τα κομματόσκυλα της χρηματοπιστωτικής κόλασης, που αλυχτούν στο κοπάδι της νεκρής και αυτής, μαζί με τη ζωή μας, δημοκρατίας, νομίζοντας πως με τα ουρλιαχτά και τα μουγκρίσματά τους θα την αναστήσουν;
Ή, μήπως, με τον πρέποντα ναρκισσισμό του ευρωμαζοχισμού μας, προτιμάμε να βλέπουμε ο καθένας μας τον εαυτό μας νεκρό στον καθρέπτη της Ευρώπης («Je suis un mort qui se voit dans un miroir» – Jacques Lacan);
Θεογονία και τοκογονία. Δύο λέξεις που προσδιορίζουν τα όρια της ύπαρξής μας, αφού κατά τον Ludwig Wittgenstein, «τα όρια της γλώσσας μου είναι, επίσης, τα όρια του κόσμου μου» (die Grenzen meiner Sprache sind auch die Grenzen meiner Welt»).
ΔΑ
