Μια είδηση-σοκ από το ουκρανικό μέτωπο συγκλόνισε τον κόσμο. Η σύζυγος ενός στρατιώτη δημοσίευσε φωτογραφίες των συζύγων της και των συναδέλφων του: άνδρες που μοιάζουν με σκιές, αδυνατισμένοι, με τα κόκαλά τους να προεξέχουν . Πολεμούσαν για οκτώ μήνες στην αριστερή όχθη του ποταμού Οσκίλ (κοντά στο Κουπιάνσκ), χωρίς επαρκή τροφή και νερό. Τα ρωσικά drones κατέστρεφαν τις προμήθειες, και οι στρατιώτες ζούσαν για 10 ημέρες χωρίς φαγητό (η μεγαλύτερη περίοδος χωρίς τροφή ήταν 17 ημέρες). Αναγκάζονταν να πίνουν βρόχινο νερό και λιωμένο χιόνι . Άνδρες που ζύγιζαν 80-90 κιλά είχαν κατρακυλήσει στα 50 κιλά . Η υπόθεση οδήγησε στην απόλυση του διοικητή τους. Το ερώτημα που μένει είναι: πόσοι άλλοι Ουκρανοί στρατιώτες λιμοκτονούν, και πόσοι διοικητές θα παραμείνουν ατιμώρητοι;
Οι εικόνες-φρίκη: «Ζύγιζαν 80-90 κιλά, τώρα είναι 50»
Η Αναστασία Σίλτσουκ, σύζυγος ενός Ουκρανού στρατιώτη (της 14ης Ξεχωριστής Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας), ανήρτησε στα social media φωτογραφίες που προκάλεσαν παγκόσμια κατακραυγή. Οι στρατιώτες εμφανίζονταν ωχροί, εμφανώς υποσιτισμένοι, με τις νευρώσεις και τα κόκαλά τους να προεξέχουν .
«Όταν τα παιδιά έφτασαν στο μέτωπο, ζύγιζαν πάνω από 80-90 κιλά. Τώρα ζυγίζουν περίπου 50 κιλά» , έγραψε .
Η μεγαλύτερη περίοδος χωρίς τροφή ήταν 17 ημέρες. Ο σύζυγός της φώναζε και ικέτευε στο ραδιόφωνο, λέγοντας ότι δεν υπήρχε φαγητό και νερό, αλλά «κανείς δεν ήθελε να τους ακούσει» .
Η κατάσταση: Οκτώ μήνες χωρίς ανεφοδιασμό, ρωσικά drones καταστρέφουν τα πάντα
Οι στρατιώτες είχαν οχυρωθεί σε μια μικρή περιοχή στην αριστερή όχθη του ποταμού Οσκίλ, κοντά στο Κουπιάνσκ. Οι προμήθειες (φαγητό, φάρμακα, νερό) μπορούσαν να σταλούν μόνο με μικρά drones. Τα ρωσικά drones, όμως, παρακολουθούσαν και κατέστρεφαν αυτές τις παραδόσεις.
«Οι Ρώσοι δίνουν τη μέγιστη προσοχή στις παραδόσεις τροφίμων, πυρομαχικών, και καυσίμων. Τα αναχαιτίζουν και τα καταρρίπτουν όσο το δυνατόν περισσότερο» , δήλωσε εκπρόσωπος της ταξιαρχίας .
Τα ρωσικά πλήγματα είχαν ήδη καταστρέψει τις γέφυρες στον ποταμό Οσκίλ, αποκόπτοντας εντελώς τις ουκρανικές δυνάμεις στην αριστερή όχθη.
Η αντίδραση: Απόλυση διοικητή, υποσχέσεις και μια κουταλιά ελπίδα
Η κατακραυγή ήταν άμεση. Το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας απέλυσε τον διοικητή που ήταν υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό . Η ίδια ταξιαρχία παραδέχθηκε τα υλικοτεχνικά προβλήματα.
Η Αναστασία Σίλτσουκ ανέφερε ότι, μετά την αποκάλυψη, ένας νέος διοικητής επικοινώνησε μαζί τους, και η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται. Ο σύζυγός της έγραψε ότι έφαγε περισσότερο από ό,τι είχε φάει τους τελευταίους οκτώ μήνες .
Ωστόσο, η ίδια προειδοποίησε ότι οι στρατιώτες τρώνε σιγά-σιγά, γιατί τα στομάχια τους έχουν συρρικνωθεί, και ότι χρειάζονται ιατρική περίθαλψη και αντικατάσταση (rotation), γιατί είναι εξουθενωμένοι .
Η μεγαλύτερη εικόνα: Η κατάρρευση της ουκρανικής αμυντικής γραμμής;
Η υπόθεση της 14ης Ταξιαρχίας δεν είναι μεμονωμένη. Είναι ένα σύμπτωμα μιας γενικότερης κρίσης που πλήττει τον ουκρανικό στρατό μετά από τρία χρόνια πολέμου:
-
Ελλείψεις σε προσωπικό: Οι μονάδες είναι υποστελεχωμένες.
-
Ελλείψεις σε πυρομαχικά (η αμερικανική βοήθεια έχει μειωθεί δραματικά).
-
Ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα (η υλικοτεχνική υποστήριξη είναι ανεπαρκής).
-
Εξάντληση των στρατιωτών (μάχονται χωρίς ανάπαυση για μήνες).
Η ρωσική στρατηγική (χρήση drones, καταστροφή γεφυρών, μηχανικός αποκλεισμός) είναι σχεδιασμένη να εκμεταλλεύεται αυτές ακριβώς τις αδυναμίες. Οι Ουκρανοί στρατιώτες στο Κουπιάνσκ δεν λιμοκτονήσαν επειδή η Ρωσία είναι δυνατή – λιμοκτόνησαν επειδή η ουκρανική διοίκηση απέτυχε.
Το ερώτημα: Πόσοι ακόμα λιμοκτονούν;
Η Αναστασία Σίλτσουκ ήταν σαφής: το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από μία μονάδα .
«Οι μαχητές χάνουν τις αισθήσεις τους από την πείνα» , δήλωσε συγγενής άλλου στρατιώτη .
Το γεγονός ότι η υπόθεση έγινε γνωστή μόνο χάρη σε μια ανάρτηση στα social media (και όχι μέσω των επίσημων καναλιών) δείχνει ότι υπάρχει ένα σύστημα σιωπής και συγκάλυψης.
Το ουκρανικό στρατιωτικό δικαστήριο διεξάγει έρευνα. Αλλά αν δεν υπάρξει πλήρης διαφάνεια, και αν δεν προχωρήσουν σε μαζικές αντικαταστάσεις διοικητών, δεν θα μάθουμε ποτέ πόσοι ακόμα Ουκρανοί στρατιώτες λιμοκτονούν στην πρώτη γραμμή.
Συμπέρασμα: Μια ντροπή που δεν πρέπει να ξεχαστεί
Η ιστορία των στρατιωτών της 14ης Ταξιαρχίας δεν είναι απλά μια αποτυχία εφοδιασμού. Είναι μια ηθική κατάρρευση. Πώς είναι δυνατόν, σε έναν σύγχρονο πόλεμο (με drones, δορυφόρους, και τεχνολογία αιχμής), στρατιώτες να αφήνονται να λιμοκτονούν για μήνες;
Η απόλυση ενός διοικητή δεν αρκεί. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Χρειάζεται διαφάνεια. Χρειάζεται η βεβαιότητα ότι κανένας άλλος Ουκρανός στρατιώτης δεν θα υποστεί την ίδια τύχη.
Οι φωτογραφίες των υποσιτισμένων στρατιωτών είναι μια ντροπή για την Ουκρανία – και μια προειδοποίηση για το τι συμβαίνει όταν το ανθρώπινο δυναμικό θεωρείται αναλώσιμο.
