Το “Βαθύ Κράτος” Γίνεται Βάιραλ: Πρόλογος
- Γράφει ο Τζέφρι Τάκερ (Jeffrey A. Tucker) του Brownstone Institute
- 14-05-2025
Το βιβλίο της συγγραφέως Ντέμπι Λέρμαν (Debbie Lerman) με τίτλο “Το Βαθύ Κράτος Γίνεται Viral: Ο Σχεδιασμός της Πανδημίας και το Πραξικόπημα του Covid” (“The Deep State Goes Viral: Pandemic Planning and the Covid Coup”) διερευνά τον ρόλο του “Βαθέος Κράτους” στον σχεδιασμό της αντιμετώπισης των πανδημιών και στην εφαρμογή των Lockdown (Κλειδαμπαρωμάτων).
Σύμφωνα με τον πρόλογο που έγραψε ο Τζέφρι Τάκερ (Jeffrey Tucker), το βιβλίο εμβαθύνει στην προέλευση και τις επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του “Σχεδίου Δράσης για την Πανδημική Κρίση ─ Προσαρμοσμένο (PanCAP-A)”, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Μαρτίου 2020, λίγες ημέρες πριν ο πρόεδρος Τραμπ ανακοινώσει τα Lockdowns. Ωστόσο, το σχέδιο για τα λουκέτα είχε ήδη καταρτιστεί από την κυβέρνηση Μπους το 2005, γράφει η Ρόντα Γουίλσον (Rhoda Wilson).
Τα Lockdown (Λουκέτα) που επιβλήθηκαν το 2020 λόγω του Covid είχαν σχεδιαστεί αρχικά για την αντιμετώπιση της γρίπης το 2005.
Το ακόλουθο κείμενο είναι ο πρόλογος του Τζέφρι Τάκερ στο νέο βιβλίο της Ντέμπι Λέρμαν (Debbie Lerman) με τίτλο “Το Βαθύ Κράτος Γίνεται Viral: Ο Σχεδιασμός της Πανδημίας και το Πραξικόπημα του Covid”.
* * *
«Ήταν περίπου ένα μήνα μετά την έναρξη των Lockdowns, τον Απρίλιο του 2020, και το τηλέφωνό μου χτύπησε με έναν ασυνήθιστο αριθμό. Σήκωσα το τηλέφωνο και αυτός που με καλούσε με συστήθηκε ως Ρατζίεβ Βενκάγια (Rajeev Venkayya) (στη φωτογραφία), ένα όνομα που αμέσως αναγνώρισα από τα άρθρα του 2005 σχετικά με τον φόβο της πανδημίας. Τώρα είναι διευθυντής μιας εταιρείας εμβολίων, ενώ κάποτε ήταν Ειδικός Βοηθός του Προέδρου για τη Βιολογική Άμυνα και ισχυρίστηκε ότι είναι ο επινοητής και συντάκτης του σχεδιασμού για πανδημίες.
Ο Βενκάγια ήταν ένας από τους βασικούς συντάκτες της “Εθνικής Στρατηγικής για μια Πανδημία Γρίπης”, που δημοσιεύθηκε από την κυβέρνηση Τζορτζ Μπους το 2005. Ήταν το πρώτο έγγραφο που περιέγραψε μια νέα εκδοχή μέτρων αποκλεισμού (lockdown), τα οποία σχεδιάστηκαν για να εφαρμοστούν σε παγκόσμια κλίμακα. «Μια πανδημία γρίπης που θα είχε παγκόσμιες συνέπειες», όπως είχε τότε δηλώσει ο Μπους, “επομένως καμία χώρα δεν μπορεί να αγνοήσει αυτήν την απειλή και κάθε χώρα έχει την ευθύνη να εντοπίσει και να σταματήσει την εξάπλωσή της”.
Το έγγραφο αυτό εξ αρχής ήταν παράξενο & ανορθόδοξο, επειδή ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την εμπειρία δεκαετιών, ακόμη και αιώνων, ορθοδοξίας για τη δημόσια υγεία. Προσέφερε δύο εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση εμφάνισης ενός νέου ιού: Τον κανονικό ορθόδοξο δρόμο που όλοι μαθαίνουν στην Ιατρική σχολή (θεραπείες για τους αρρώστους, προσοχή σε περίπτωση κοινωνικής αναταραχής, ψυχραιμία και ορθολογική αντιμετώπιση των καταστάσεων που θα αναδύονταν, και καραντίνα μόνο σε ακραίες περιπτώσεις) και μια άλλη αντιμετώπιση βιοασφάλειας που απαιτούσε ολοκληρωτικά δακόντεια μέτρα.
Και αυτά τα δύο μονοπάτια συνυπήρχαν δίπλα-δίπλα για 15 χρόνια, μέσα σε αυτό το έγγραφο, πριν ξεσπάσει η επιδημία και αρχίσουν τα λουκέτα.
Τώρα μιλούσα στην τηλεφωνική γραμμή με τον άνθρωπο που ισχυριζόταν ότι ήταν αυτός ο οποίος είχε σχεδιάσει αυτή την προσέγγιση βιοασφάλειας, που ερχόταν σε αντίθεση με κάθε προηγούμενη σοφία και εμπειρία στον τομέα της δημόσιας υγείας. Αυτό το σχέδιό του ήταν που τελικά εφαρμόστηκε για την αντιμετώπισης της κρίσης της πανδημίας του Covid-19. Δεν υπήρχαν παρά μόνο ελάχιστες φωνές που να αντιτίθενται και να διαφωνούν, εν μέρει από φόβο, αλλά και λόγω της ήδη πολύ αυστηρής λογοκρισίας που είχε επιβληθεί. Μου συνέστησε να σταματήσω να διαμαρτύρομαι για τα lockdown (λουκέτα), επειδή τα πάντα τα είχαν υπό πλήρη έλεγχο.
Του έθεσα ένα βασικό ερώτημα. Ας υποθέσουμε ότι όλοι κρυβόμαστε κάτω από τον καναπέ, αποφεύγουμε τις φυσικές συναντήσεις με την οικογένεια και τους φίλους, αποφεύγοντας κάθε είδους συγκέντρωση και ότι κρατάμε τα καταστήματα και τα σχολεία κλειστά. Τι, ρώτησα, θα συμβεί τότε στον ίδιο τον ιό; Θα χωθεί μέσα σε μια τρύπα στο έδαφος ή θα ταξιδεύψει στον πλανήτη Άρη από φόβο για μια ακόμη συνέντευξη Τύπου από τον Άντριου Κουόμο ή τον Άντονι Φάουτσι;
Μετά από κάποια φλυαρία γεμάτη ανούσια σχόλια για το R-zero, παρατήρησα ότι είχε αρχίσει να εκνευρίζεται και τελικά, με κάποιο δισταγμό, μου είπε το σχέδιο. Θα εμφανίζονταν ένα εμβόλιο. Δίστασα λίγο και του είπα ότι κανένα εμβόλιο δεν μπορεί να αποστειρώσει ούτε απομονώσει μια ταχέως μεταλλασσόμενη αναπνευστική λοίμωξη με ζωονοσογόνο δεξαμενή. Ακόμη και αν εμφανιζόταν ένα τέτοιο εμβόλιο, θα χρειάζονταν δέκα χρόνια δοκιμών και δοκιμασιών προτού αυτό το εμβόλιο να είναι ασφαλές για να κυκλοφορήσει στον γενικό πληθυσμό. Θα παραμείνουμε κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια μας για άλλη μια δεκαετία;
«Έρχεται πολύ πιο γρήγορα», δήλωσε. «Απλά παρακολουθήστε. Και θα εκπλαγείτε».
Θυμάμαι να ότι τότε τον απέρριψα ως κάποιον εκκεντρικό, έναν κουρασμένο & μπαφιασμένο συγγραφέα που δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να καλεί μέτριους συγγραφείς και να τους παρενοχλεί. Είχα παρεξηγήσει εντελώς το νόημα του τηλεφωνήματος αλλά και όλης της ζοφερής κατάστασης που είχε διαμορφωθεί με την πανδημία, απλώς επειδή δεν ήμουν προετοιμασμένος για αντιληφθώ το βάθος και την έκταση της παγκόσμιας επιχείρησης που βρισκόταν πλέον σε εξέλιξη. Όλα όσα συνέβαιναν μου φαίνονταν καταφανώς καταστροφικά και θεμελιωδώς λανθασμένα, αλλά αυτό το θεωρούσα ότι οφείλονταν σε κάποιου είδος διανοητικού λάθους: Στην έλλειψη κατανόησης των βασικών αρχών της ιολογίας.
Την ίδια περίπου εποχή, χωρίς πολλά λόγια, οι New York Times δημοσίευσαν ένα νέο έγγραφο με τίτλο “PanCAP-A: Σχέδιο Δράσης για την Κρίση της Πανδημίας – Προσαρμοσμένο”. (“PanCAP-A: Pandemic Crisis Action Plan – Adapted”). Αυτό ήταν ακριβώς το σχέδιο του Venkayya μόνο που ήταν πιο αυστηροποιημένο, όπως δημοσιεύθηκε στις 13 Μαρτίου 2020, τρεις ημέρες πριν από τη συνέντευξη Τύπου του προέδρου Τραμπ που ανακοίνωσε τα λουκέτα. Το διάβασα και το αναδημοσίευσα, αλλά δεν είχα ιδέα τo τι σήμαινε τότε και ποιες ήταν οι προεκτάσεις του. Ήλπιζα ότι κάποιος θα έπρεπε να βρεθεί για να μου το εξηγήσει, να το ερμηνεύσει και να μου ξεδιαλύνει τις συνέπειές του, όλα αυτά τα περίεργα που συνέβαιναν, για να φτάσουμε στο βάθος του ποιος, τι και γιατί αυτής της θεμελιώδους επίθεσης που είχε εξαπολυθεί στον ίδιο τον πολιτισμό.
Και πράγματι αυτό το πρόσωπο που χρειαζόμουν για να μου δώσει εξηγήσεις εμφανίστηκε μπροστά μου. Ήταν η Ντέμπι Λέρμαν (Debbie Lerman), η ατρόμητη συγγραφέας αυτού του υπέροχου βιβλίου, το οποίο παρουσιάζει τόσο όμορφα τις καλύτερες ιδέες & επεξηγήσεις για όλα τα ερωτήματα μου είχαν διαφύγει. Αποσυναρμολόγησε το έγγραφο και ανακάλυψε μια θεμελιώδη αλήθεια σε αυτό. Η αρμόδια ρυθμιστική εξουσία για την αντιμετώπιση της πανδημίας δεν κατευθύνονταν από στις υγειονομικές αρχές αλλά από το ίδιο το “Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας” των ΗΠΑ.
Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα στο έγγραφο ─ και μου είχε διαφύγει κατά κάποιο τρόπο να το εντοπίσω. Δεν επρόκειτο λοιπόν για θέμα δημόσιας υγείας. Επρόκειτο για θέμα εθνικής ασφάλειας. Το αντίδοτο που αναπτύχθηκε μαζί με το εμβόλιο ήταν στην πραγματικότητα ένα στρατιωτικό αντίμετρο. Με άλλα λόγια, αυτό ήταν το σχέδιο του Venkayya, πολλαπλασιασμένο επί δέκα φορές, και η πραγματική κεντρική ιδέα του ήταν να παρακαμφθούν όλες οι ιατρικές παραδόσεις και οι ανησυχίες για τη δημόσια υγεία και να αντικατασταθούν με μέτρα εθνικής ασφάλειας.
Αυτή η συνειδητοποίηση αλλάζει ριζικά τη δομή της ιστορίας των τελευταίων πέντε ετών. Δεν πρόκειται για την ιστορία ενός κόσμου που μυστηριωδώς ξέχασε τη φυσική ανοσία και έκανε ένα διανοητικό λάθος πιστεύοντας ότι οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να κλείνουν και να επανεκκινήνουν τις οικονομίες, όποτε θέλουν, κυνηγώντας έναν παθογόνο οργανισμό. Αυτό που παρακολουθούσαμε ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος πραξικοπήματος, ένα πραξικόπημα του “βαθέος κράτους”, όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αυτές είναι τρομακτικές σκέψεις, και σχεδόν κανείς δεν είναι πρόθυμος να μιλήσει γι’ αυτές, γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο και το βιβλίο της Λέρμαν είναι τόσο σημαντικό. Όσον αφορά τη δημόσια συζήτηση για το τι μας είχε συμβεί εκείνη την εποχή, βρισκόμαστε μόνο στην αρχή στο να ξεδιπλώσουμε το τι & το γιατί μας είχαν συμβεί κατά την διάρκεια της πανδημίας του Covid. Σήμερα, βέβαια, οι άνθρωποι είναι πλέον πρόθυμοι να παραδεχτούν ότι τα Lockdown (Λουκέτα) έχουν γενικά κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.
Ακόμη και τα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης σήμερα τολμούν να επιτρέπουν να διαρρεύσουν τέτοιες σκέψεις & διαπιστώσεις. Για τον ρόλο της μεγάλης φαρμακοβιομηχανίας, της λεγόμενης Big Pharma, ως της κινητήριας δύναμης πίσω από αυτή την πολιτική και τον ρόλο του βαθέως κράτους εθνικής ασφάλειας που υποστηρίζει όλο αυτόν τον κλάδο που είναι πανίσχυρο. Αυτά τα δύο θέματα εξακολουθούν να παραμένουν ταμπού και σήμερα.
Στη δημοσιογραφία και στους συγγραφείς, του 21ου αιώνα, που στοχεύουν στον επηρεασμό της κοινής γνώμης, το πρωταρχικό μέλημα όλων των συγγραφέων και των ιδρυμάτων είναι η επαγγελματική επιβίωση. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να συμμορφώνεται με ένα αναγνωρισμένο ήθος ή παράδειγμα, ανεξάρτητα από τα γεγονότα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η άποψη της Λέρμαν δεν συζητιέται ─ και γενικά δεν συζητείται σχεδόν καθόλου στον πολιτισμένο κόσμο. Ωστόσο, τούτου λεχθέντος, η εργασία μου στο Ινστιτούτο Brownstone με έχει φέρει σε στενή επαφή με πολλούς στοχαστές υψηλού επιπέδου. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι αυτά που έχει γράψει η Λέρμαν σε αυτό το βιβλίο δεν αμφισβητούνται από κανέναν πλέον, αλλά γίνονται παραδεκτά έστω και κρυφά και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις.
Πολύ παράξενο, όλο αυτό βέβαια, έτσι δεν είναι; Είδαμε κατά τη διάρκεια της πανδημία του Covid πώς οι επαγγελματικές φιλοδοξίες των ανθρώπων ενθάρρυναν τη σιωπή, την αποσιώπηση, ακόμη και όταν βλέπαμε μπροστά μας τις κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως ήταν το υποχρεωτικό κλείσιμο των σχολείων που στέρησε από τα παιδιά την εκπαίδευση, τις υποχρεωτικές μάσκες προσώπου και τις αναγκαστικές ενέσεις για ολόκληρο τον πληθυσμό. Η σχεδόν απόλυτη σιωπή ήταν εκκωφαντική, παρόλο που όποιος είχε έστω και λίγη λογική ή συνείδηση γνώριζε ότι όλα αυτά ήταν ένα μεγάλο λάθος. Ακόμα και η δικαιολογία «Δεν ξέραμε» δεν ισχύει πλέον, γιατί όλοι ξέραμε.
Αυτή η ίδια η δυναμική του κοινωνικού και πολιτιστικού ελέγχου βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε πλήρη εξέλιξη, τώρα που αφήσαμε πίσω μας αυτή τη φάση και προχωρήσαμε σε μια άλλη. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο τα συμπεράσματα της συγγραφέως Λέρμαν δεν έχουν φτάσει ακόμη στην πολιτισμένη κοινωνία, πόσο μάλλον στα κυρίαρχα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης. Άραγε θα φτάσουμε ποτέ μέχρι εκεί; Ίσως. Αυτό το βιβλίο μπορεί να βοηθήσει ─ τουλάχιστον τώρα είναι διαθέσιμο σε όποιον είναι αρκετά γενναίος για να αντιμετωπίσει κατάματα τα γεγονότα. Θα βρείτε εδώ την καλύτερα τεκμηριωμένη και συνεκτική παρουσίαση των απαντήσεων στα βασικά ερωτήματα (τι, πώς, & γιατί) που όλοι μας αναρωτιόμασταν από τότε που μας συνέβη για πρώτη φορά αυτή η κόλαση.
Πηγή: https://dissident.one/de-deep-state-gaat-viraal
Πηγή: https://synergon-info.blogspot.com/2025/05/der-tiefe-staat-geht-viral.html
