Μια φορά και έναν καιρό,ήταν πέντε ξαδελφάκια.Είχαν βγεί έξω μια βόλτα και συνάντησαν ένα κανόνι που πέταγε φασολοβόμβες.
Περνούσε ένα περιστέρι και το κανόνι έριξε μια φασολοβόμβα και την έφαγε το πουλί.Μετά,όταν ήταν η ώρα για μεσημεριανό το κανόνι
πέταξε φασόλια και όλα τα ξαδελφάκια απόλαυσαν το φαγητό παίζοντας.Το κανόνι είχε μια μεγάλη καρδιά και ήταν πολύ καλό.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ,ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ (ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΣΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ)
Μία φορά κι έναν καιρό
από αιώνες πριν θαρρώ
σε μια γωνίτσα εδώ στη γη,
μια χώρα υπήρχε ζηλευτή.
Το όνομά της είναι Ελλάδα
κι έχει μεγάλη νοστιμάδα !
Πλατιά πολύ η αγκαλιά της,
σα λουκουμάκια τα νησιά της.
Η ομορφούλα η Ελλάδα
πως τρελαινόταν για βαρκάδα !
Στα θαλασσιά τα κύματά της,
ταξίδευαν τα όνειρά της.
Αλλά μια του Οκτώβρη μέρα,
απο μια χώρα παραπέρα
πολέμου άνεμος φυσάει
και την πορτούλα της κτυπάει.
<< Για πες Ελλάδα στα παιδιά σου
ν’ ανοίξουνε τα σύνορά σου,
γιατί έτσι κι άγρια φυσήξω,
γρήγορα θα σε κατακτήσω >>
Αμέσως σύννεφα βαριά,
γκρίζα,γεμάτα συμφορά,
σκεπάσανε τον ουρανό
και σπείρανε τον πανικό.
Μα της Ελλάδας τα παιδιά
έχουν ατρόμητη καρδιά
και στου πολέμου την φοβέρα,
με μια φωνή είπαν < ΑΕΡΑ ! >.
<< Τι πάθατε καλέ γειτόνοι ;
Τι είναι αυτό που σας θυμώνει ;
Θέλετε δάκρυα και πόνο ;
Ο πόλεμος σκοτώνει μόνο ! >>
<< ΟΧΙ >> φωνάξαν οι φαντάροι,
<< ο Ντούτσε δεν θα μας τουμπάρει ! >>
<< ΟΧΙ >>,είπαν μάνες και παιδάκια.
<< ΟΧΙ >>,είπαν και τα γαϊδουράκια !
Όλα αυτά έγιναν πριν χρόνια,
στης Πίνδου τα βουνά,με χιόνια.
Σήμερα Ελλάδα κι Ιταλία
έχουν αγάπη και φιλία.
Η Ειρήνη ,σαν περιστεράκι,
βγαίνει ψηλά στο μπαλκονάκι
κι αντί για σφαίρες και για τρέλες,
κερνάει όλους καραμέλες !
Η Ιστορία δε σταματάει,
σαν ποταμάκι να κυλάει,
μα στο μυαλό πρέπει να μένει
ο,τι εκείνη μας μαθαίνει.
Γι” αυτό σας λέμε φωναχτά,
όλα του κόσμου τα παιδιά .
<< Ποτέ πια πόλεμος στ” αλήθεια,
μα ούτε και στα παραμύθια ! >>.
(Η ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΝΙΣΜΟΙ,ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ )
Ταχτσόγλου Καλλιόπη,ήθοποιός
