«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Η΄

Τα προηγούμενα μέρη ΕΔΩ 

ΜΕΡΟΣ Η΄ 

Στο ημερολόγιό του (Βόλος, Τρίτη 3 Ιουνίου 1969) ο άγιος Ιεράρχης Ηλίας, έγραψε: 

«Από καιρό ακούω δια την δράσιν της εν Βόλω Στοάς και δια τας διαθέσεις αυτής έναντι εμού. Τούτο δεν είναι μία απλή υπόθεσις∙ υπάρχουν τόσα περιστατικά που το αποδεικνύουν. 

Σήμερον όμως ήλθεν η πλέον αδιάσειστος απόδειξις. Με επεσκέφθη εις το γραφείον μου καλός φίλος και ειλικρινά αφοσιωμένος εις εμέ. Αυτός εδέχθη πρότασιν επίσημον εκ μέρους προσώπου υψηλά ισταμένου να προσέλθη εις την Στοάν. Του υπεσχέθη θέσεις και αξιώματα. Τον υπέμνησε την ισχύν, την οποίαν έχει εις την σημερινήν κυβέρνησιν. Του υπογράμμισε το ότι τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της πόλεως ευρίσκονται εις χείρας των. Δια να τον ελκύση του είπεν ότι ο Χρύσανθος, ο Δαμασκηνός (Αντιβασιλεύς), ο Γεώργιος ο Β΄ ως και ο πρώην ήσαν μέλη της Στοάς κ.λ.π. 

Ακόμη προσέθεσεν ότι οι περισσότεροι επιστήμονες του Βόλου είναι τέκτονες. Αυτό ίσως είναι λίγο υπερβολικόν. Πάντως δεν έχουν αφήσει κανέναν. Εκείνο που ενδιαφέρει εμένα είναι ότι επροκάλεσεν ο εν λόγω αξιωματούχος συζήτησιν και δια το πρόσωπόν μου. Είπεν απεριφράστως ότι θα τον αποκαταστήσουν τον πρώην Επίσκοπον Βόλου (εννοεί τον Δαμασκηνό Χατζόπουλο, της περιόδου 1957-1968). 

Έχουν την δύναμιν να το κάνουν. Εγώ, είπεν, ότι  δεν τους κάνω.  

Κατόπιν αυτού ο αγαπητός φίλος μού είπε με καταφανή την συγκίνησιν να προσέχω.  

Τα έχουν μαζί μου προσωπικώς. Όχι εναντίον της Εκκλησίας, αλλά προσωπικώς εναντίον μου. 

Εδώ έχει εφαρμογήν το Γραφικόν: «Δύσχρηστος ημίν και βλέπόμενος». Αυτό επαυξάνει την ευθύνην μου, επιβάλλεται να είμαι περισσότερον προσεκτικός.  

Προσοχή εις τας ενεργείας μου. 

Προσοχή εις τας αποφάσεις μου. 

Προσοχή εις την όλην συμπεριφοράν μου. 

Είμαι αποφασισμένος να υποστώ τα πάντα και να αρχίσω πόλεμον κατά μέτωπον, όταν επιστή η κατάλληλος στιγμή. 

Είναι ανάγκη η Εκκλησία μας να λάβη σαφή θέσιν έναντι της Στοάς και να ανανεωθή η απόφασις αυτής του 1933. 

Φαίνεται ότι πολλά πρόσωπα υψηλά ιστάμενα ανήκουν εις τους τέκτονας. Πολλά φήμαι κυκλοφορούν περί τούτου. 

Ίσως από άγνοιαν. Ίσως όμως και εσκεμμένως για να τύχουν της υποστηρίξεως και συμπαραστάσεως της Διεθνούς Στοάς». 

1ος Σχόλιο: Σε θεολογική – ιστορική προοπτική, είναι αναμφισβήτητο ότι οι δύο αυτοί Επίσκοποι κατανόησαν βαθειά την εχθρική μορφή εξουσίας της Μασονίας έναντι της Εκκλησίας∙ παράλληλα οι Μασόνοι δεν είχαν καταλάβει (ακόμη και σήμερα) την σωτηριώδη αγάπη της Εκκλησίας για τον άνθρωπο, ότι δηλ. ο ιδεώδης χώρος της ανθρώπινης σωτηρίας (αυτο-επιβεβαίωσης) είναι η Ορθοδοξία και όχι οι Μασονικές πλάνες – διδασκαλίες. 

Να υπογραμμίσουμε, ότι οι περισσότεροι «τοπικοί άρχοντες Μασόνοι» λειτουργούσαν ως «άρχοντες», όχι ως συνέπεια οικονομικής ισχύος αλλά, αντίθετα, στον άξονα άντλησης οικονομικών απολαβών. 

Ο Στρατιωτικός αστισμός της δικτατορίας τους είχε μετατρέψει σε επαρχιακούς προύχοντες, «πρόκριτους», «κοτζαμπάσηδες» (τέλος σχολίου). 

2ο Σχόλιο: Ο μακαριστός (άγιος) Θεολόγος Λαρίσης καταχωρήθηκε κρατικά (τότε), ως ο πλέον επικίνδυνος έναντι της Μασονίας. 

Η ποιμαντική του Λαρίσης Θεολόγου και της δυναμικής του πληρώματος της Εκκλησίας της Λάρισας, έχουν καταγραφεί στην ιστορία ως δυνάμεις ασύμβατες με τις απειλητικές – αντορθόδοξες εξουσίες, εκκλησιαστικές και πολιτικές. Να θυμηθούμε (επιλεκτικά): 

α) Την δίωξη του Θεολόγου Βασ. Παπανικολάου από τον (τότε) υφυπουργό Εσωτερικών – Περιφερειακής Διοίκησης Θεσσαλίας Ιωαν. Λαδά.  

Ο μαχητικός καθηγητής Θεολογίας Βασ. Παπανικολάου πήρε μετάθεση από την Λάρισα στην Κάλυμνο. 

β) Την τιμωρία του Αρχιμ. Ευμενίδη από τον Θεολόγο, διότι κοινώνησε τον Λαρισαίο (Μασόνο) δήμαρχο Θ. Μεσσήνη. 

γ) Τις διώξεις – τιμωρίες του μακαριστού Θεολόγου από το Σεραφειμικό καθεστώς.  

Την εποχή του Χριστόδουλου στην Ι. Μ. Δημητριάδος, κάτω από το συμπαγές πέπλο σιωπής που κάλυπτε (γενικά) τους «Γέροντες» του Μητροπολιτικού κλίματος, ακούγονταν οι φωνές: i) οι Λαρισαίοι δημιουργούν αναταραχές στην Εκκλησία, ii) φταίει ο π. Αθαν. Μυτιληναίος κ.λ.π. 

Συνθήματα και απόψεις δηλ. που περιβάλλουν την ψυχολογία των συμβιβασμένων! (τέλος σχολίου) 

Εντύπωση προκαλεί η άγνοια (;) του κληρικού – λογίου της Ι. Μ. Δημητριάδος, ο οποίος έγραψε σε βιβλίο του για τον Ηλία: «Τον Δαμασκηνό (εννοεί τον Δαμασκηνό Χατζόπουλο – πρώην Δημητριάδος που παραιτήθηκε) διαδέχθηκε ο Μητροπολίτης Ηλίας Τσακογιάννης, ο οποίος εποίμανε την Μητρόπολη Δημητριάδος από το 1968 έως το 1974, όταν κηρύχθηκε έκπτωτος και υποχρεώθηκε να χωρισθεί του ποιμνίου του.  

Ο αποχωρισμός, όμως, δεν ήταν εύκολος. Ο Μητροπολίτης Ηλίας αρνούνταν πεισματικά να υπακούσει στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, διακηρύσσοντας, σε όλους τους τόνους, ότι ήταν ο Κανονικός Ποιμενάρχης. 

Παράλληλα, ο προκάτοχός του Δαμασκηνός θεωρούσε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για την αποκατάσταση και επάνοδό του στο θρόνο της Δημητριάδος». 

3ο Σχόλιο: Ήτο θέμα προσωπικής ευθύνης η παραίτηση του Μητροπολίτου Δαμασκηνοί από το θρόνο της Ι. Μ. Δημητριάδος. 

Στο βιβλίο του λόγιου κληρικού, γράφεται: 

«Ο Δαμασκηνός Χατζόπουλος, αρχιεράτευσε στην Εκκλησία της Δημητριάδος από το 1957 έως το 1968, όταν “η εκδίωξή του από τη Χούντα των Συνταγματαρχών και τη συνεργαζόμενη μετ’ αυτών αριστίνδην Σύνοδο, δεν επέτρεψαν εις εκείνον να ολοκληρώσει το έργο του”». 

Κανείς καθαρός – έντιμος και ορθόδοξα σκεπτόμενος Μητροπολίτης δεν παραιτείται, έστω και αν απειλείται η ζωή του.  

Εάν δεχθούμε, ότι η Χούντα των Συνταγματαρχών εκδίωξε τον προκάτοχο του Ηλία, τον Δαμασκηνό, τότε αβίαστα μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι η Χούντα του Ιωαννίδη, τηρώντας πάντα αναλλοίωτη τακτική (σε ό,τι αφορά τη διατήρηση – ενίσχυση της δικτατορίας), έφερε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον Σεραφείμ! (τέλος σχολίου) 

Δίκαια ο Μητροπολίτης Ηλίας τόνιζε, ότι ήτο ο κανονικός Μητροπολίτης, υπογραμμίζοντας (έτσι) ότι είχε αρχίσει να λειτουργεί ο νόμος των αντιφάσεων, των παραβάσεων των Ι. Κανόνων, στην «ποιμαντική» του Σεραφειμικού καθεστώτος. 

Είχε αρχίσει η μεγάλη τραγωδία, έστω και αν προσπάθησε το καθεστώς να φανεί ότι δίδει καινούργια πνοή στην Εκκλησία.  

«Η εξάρτησις του Σεραφείμ εκ της δικτατορίας υπήρξεν απόλυτος και τουτ’ αυτό δουλική» (Κων. Δωρ. Μουρατίδης – Καθηγητής Κανονικού Δικαίου). (Συνεχίζεται) 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ