Γράφει ο Ιταλός Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Ένας λαμπερός Τραμπ. Χαρούμενος, σχεδόν αστειευόμενος. Με ένα έξυπνο αστείο στα χείλη του. Που είναι εύκολο να το καταλάβεις.
Έτσι παρουσιάστηκε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αμέσως μετά τις συναντήσεις του με τους Ευρωπαίους «συμμάχους» του, ειδικά με τον Ουκρανό Ζελένσκι.
Ο οποίος, στην τελική συνέντευξη Τύπου, παραλίγο να τραυλίσει. Για πρώτη φορά, φορούσε κοστούμι και γραβάτα, κατόπιν αιτήματος του Τραμπ, ο οποίος δεν ήθελε έναν άξεστο χαχόλο με πουκάμισο στρατιωτικής παραλλαγής στο τραπέζι του.
Αλλά ο Ζελένσκι έτρεμε. Και ήταν ολοφάνερο πώς είχε εξοργιστεί μπροστά στον Τραμπ. Ο οποίος χαμογελούσε σαν την γάτα που μόλις είχε φάει ένα ποντίκι. Ή σαν κάποια γάτα που ετοιμαζόταν να καταβροχθίσει μια ολόκληρη φυλή ποντικιών αναπαραγωγής.
Ναι, επειδή ο Τραμπ πέτυχε το αποτέλεσμα που είχε θέσει ως στόχο. Επαναφέροντας τους Ευρωπαίους στην τάξη, καθιστώντας σαφές ποιος είναι ο πραγματικά υπεύθυνος. Μόνο η Ουάσινγκτον. Και τα υπόλοιπα είναι απλώς άνευ νοήματος φλυαρίες, πομφόλυγες & φληναφήματα. Χάσιμο χρόνου.
Ο μεγιστάνας δεν χρειάστηκε καν να καταβάλει προσπάθεια. Ο διακηρυγμένος πολεμικός ζήλος, η πολεμοχαρής στάση των Στάρμερ, Μακρόν, Μερτς, Ρούτε και Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν αποκαλύφθηκε αμέσως για αυτό που πραγματικά ήταν: απλώς κενά λόγια. Στερούμενη οποιασδήποτε πραγματικής ουσίας.
Και η δική μας, η Μελόνι μας… απλά δεν ήταν καν εκεί.
Χωρίς τις ΗΠΑ, το υπόλοιπο ΝΑΤΟ είναι μια άνευ νοήματος φάρσα. Ένα κούφιο & άσκοπο χάος. Κατάλληλο μόνο για μερικές παραστάσεις τσίρκου. Αλλά όχι για έναν πόλεμο με τη Ρωσία.
Ο Τραμπ το γνώριζε αυτό και ενήργησε αναλόγως.
Το παράδοξο είναι ότι δεν κέρδισε τίποτα από τις φιλικές του συνομιλίες με τον Πούτιν στην Αλάσκα. Καμία ειρήνη στην Ουκρανία. Ούτε καν μια προσωρινή εκεχειρία.
Ο Τσάρος διαπραγματεύεται μόνο με την Ουάσινγκτον. Εξήγησε ότι με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο, δεν θα υπήρχε ανάγκη για την περίφημη «Ειδική Επιχείρηση». Όλα θα είχαν λυθεί με την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ. Οι οποίες δεν τηρήθηκαν.
Αυτό πιθανότατα ισχύει. Αλλά εξίσου αλήθεια είναι ότι αυτές οι συμφωνίες είναι πλέον ξεπερασμένες. Αποτελούν παρελθόν. Η Ρωσία έχει κερδίσει στρατιωτικά. Και σκοπεύει να μεγιστοποιήσει το αποτέλεσμα, επιφέροντας την κατάρρευση του καθεστώτος του Κιέβου. Και τουλάχιστον, να εξουδετερώσει την Ουκρανία του μέλλοντος, και της απειλής που προέρχεται από αυτή. Αν όχι να την σβήσει εντελώς από τον πολιτικό χάρτη.
Όπως και να ’χει όμως, σε κάθε περίπτωση, η καμπάνα του θανάτου χτυπάει πένθιμα για τον Ζελένσκι, ο οποίος τραυλίζει φορώντας κοστούμι και γραβάτα.
Το θέαμα των Ευρωπαίων βέβαια ήταν αναξιοπρεπές & επαίσχυντο. Μετά από τόσες πολλές διακηρύξεις, τόσες πολλές αντιπαραθέσεις, τόσες πολλές απειλές, διαγκωνίζονταν μεταξύ τους, για το ποιος θα κερδίσει την εύνοια του Τραμπ. Ένα θέαμα που θα είχε αηδιάσει ακόμη και τις πόρνες που προσφέρονταν στους πελάτες τους.
Ο Τραμπ χαχανίζε σιγανά (κάτι που δεν το κάνει) και γελούσε κάτω από τα μουστάκια του (κάτι βέβαια που δεν έχει) και έπαιζε και αστειευόταν σαν τον ιδιοκτήτη ενός τσίρκου που πρόκειται να βγάλει σε δημοπρασία και να πουλήσει για σφαγή τα καημένα τα ζώα που τώρα έχουν αποβλακωθεί κλεισμένα μέσα στα κλουβιά.
Ένα δείπνο χλευασμού, για ανόητους. Με μόνο μία στιγμή αλήθειας. Όταν ο Πρόεδρος δήλωσε, ανοιχτά, ότι ήταν πολύ ικανοποιημένος με αυτές τις συναντήσεις. Και ότι … θα μιλούσε γι’ αυτό το υπέροχο δείπνο στο τηλέφωνο με τον Πούτιν. Αμέσως μετά.
Τέλος λοιπόν στα παιχνίδια. Τέλος στα αστεία. Η διεθνής πολιτική είναι μια σοβαρή υπόθεση. Ένα ζήτημα που αφορά τους μεγάλους παίκτες, όχι τους νάνους.
Οι Ευρωπαίοι πρέπει να σιωπήσουν, να προσαρμοστούν και να ακολουθήσουν τη γραμμή
