Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Το Παρίσι βρίσκεται σε κατάσταση χάους. Δεν υπάρχει πλέον κυβέρνηση. Ο Μπαϊρού προσπάθησε να παίξει το τελευταίο του χαρτί, την ψηφοφορία στη Βουλή. Αν και γνώριζε πολύ καλά, με σαφήνεια, ότι υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες να σώσει την κυβέρνησή του.
Η ετυμηγορία ήταν ανελέητη. Πάνω από τριακόσιες αρνητικές ψήφοι κατά. Μια άνευ προηγουμένου καταστροφή.
Η Γαλλία, επομένως, δεν έχει πλέον κυβέρνηση. Ένα κενό που σύντομα θα γίνει αισθητό.
Βέβαια, το Γαλλικό σύστημα είναι αυστηρά προεδρικό. Και ο Μακρόν εξακολουθεί να κατοικεί στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Ωστόσο, μόνο ένας τυφλός – και στην Ιταλία, δυστυχώς, υπάρχουν επίσης πολλοί – δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η ήττα της κυβέρνησης είναι μια άνευ προηγουμένου καταστροφή για τον Πρόεδρο.
Ο οποίος, αν είχε έστω και ένα ελάχιστο αίσθημα αξιοπρέπειας, θα έπρεπε να βγάλει τα συμπεράσματά του. Και να παραιτηθεί. Ανοίγοντας το δρόμο για εκλογές.
Αλλά ο Μακρόν δεν ξέρει καν τι είναι η αξιοπρέπεια. Και έτσι θα προσπαθήσει, με κάθε τρόπο, πάση θυσία, να παραμείνει στο Μέγαρο των Ηλυσίων, στο Ελιζέ. Κολλημένος σε μια καρέκλα που έχει πλέον χάσει κάθε αξιοπιστία.
Υποχρεώνοντας τον Μπαϊρού να πληρώσει για λάθη & τις αμαρτίες του Μακρόν, που αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν είναι δικές του, αλλά μάλλον του Ελιζέ. Και του τελείως ανίκανου και υποτακτικού ενοίκου τους.
Ναι, του υποτακτικού Μακρόν. Γιατί ο Μακρόν έχει αποδείξει, και συνεχίζει να αποδεικνύει με κάθε του πράξη, ότι δεν υπηρετεί τη Γαλλία, αλλά τα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών και ένα κερδοσκοπικό σύστημα που ωθεί τη χώρα του – ή μάλλον, τη χώρα που θα έπρεπε να είναι δική του – προς μια άνευ προηγουμένου κρίση.
Μια εσωτερική κρίση. Με τα περιβόητα προάστια του Παρισιού πλέον εκτός ελέγχου. Τα οποία συχνά κυβερνώνται από μαφιόζικες, εγκληματικές συμμορίες, ή, ακόμα χειρότερα, από τους τους Alfieri (τους σημαιοφόρους του νόμου) της Σαρίας. Και όπου η Γαλλική αστυνομία φαίνεται ότι τώρα να έχει εγκαταλείψει κάθε είδους παρέμβαση.
Παράλληλα, η Γαλλία βρίσκεται πλέον σε εξέγερση. Από τα προάστια έως το Παρίσι, οι Γάλλοι εκφράζουν με διάφορους τρόπους την οργή τους.
Πράγματι, είναι έξαλλοι & εξοργισμένοι εναντίον ενός Προέδρου τον οποίο θεωρούν, δικαίως, ξένο, αλλότριο. Μάλιστα, τον θεωρούν ότι εξυπηρετεί ξένα και εχθρικά συμφέροντα προς την Γαλλία.
Και τα πράγματα δεν είναι καλύτερα σε διεθνές επίπεδο.
Ο Μακρόν προσπάθησε να διατηρήσει τον έλεγχο της Γαλλικής Αφρικής (Françafrique). Το νεοαποικιακό σύστημα που εκμεταλλεύεται εδώ και πολλές δεκαετίες. Και απέτυχε παταγωδώς. Η Μπουρκίνα Φάσο ξεκίνησε την εξέγερση, ακολουθούμενη γρήγορα και από άλλες υποσαχάριες χώρες.
Φυσικά, το Παρίσι προσπαθεί να ανακτήσει ό,τι έχει χάσει. Αξιοποιώντας τις αφρικανικές χώρες που, που μόλις και μετά βίας ελέγχει. Και, πάνω απ’ όλα, χρησιμοποιώντας μισθοφόρους, συμπεριλαμβανομένων και Ιταλών.
Ωστόσο, η άφιξη των Ρώσων και η Κινεζική υποστήριξη στον Τραορέ αφήνουν πολύ λίγα περιθώρια ελιγμών. Και ακόμα λιγότερες ελπίδες στον Μακρόν.
Έπειτα, υπάρχει το Ουκρανικό ζήτημα, που φλέγεται.
Ο Μακρόν έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα υποστηρίζοντας το καθεστώς του Ζελένσκι. Πάρα πολύ, υπερβολικά. Και συνεχίζει να το κάνει. Χωρίς καμία, συγκεκριμένη, ελπίδα. Και, επιπλέον, χωρίς να έχει ούτε την υποστήριξη των Γάλλων ούτε, το πιο σημαντικό, τα μέσα για να υποστηρίξει τον πόλεμο εκεί.
Και εδώ, επίσης, βυθίζεται προοδευτικά σε μια μαύρη τρύπα, χωρίς διέξοδο.
Λόγω της προφανούς προσωπικής του ανικανότητας.
Και για να ικανοποιήσει τους αφέντες του, στους οποίους είναι υποτακτικός. Οι οποίοι, εξάλλου, θα είναι οι πρώτοι που θα τον πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων, όταν καταστεί εντελώς άχρηστος.
Σύντομα. Πολύ σύντομα.
