Άν κάνεις μία επίσκεψη σέ διάφορες πόλεις τής χώρας, θά διαπιστώσεις ότι στή Θεσσαλονίκη υπάρχουν πολλά σκυλιά!
Πολλοί κάτοικοι μέ σκύλο (αναλογικά μέ τόν πληθυσμό τών πόλεων).
Άν ο Λευκός Πύργος είναι τό γνωστό σύμβολο τής πόλεως, μάλλον, θά έπρεπε νά αντικατασταθεί μέ κάτι πού
απεικονίζει έναν σκύλο για νά αποδίδει τήν σημερινή εικόνα.
Παραλία γεμάτη σκύλους, πολλά μπαλκόνια μέ σκύλο, παρέες μέ αιτία τά σκυλιά, πολλά αυτοκίνητα μέ επιβάτη σκύλο, διαμερίσματα – πεζοδρόμια μέ σκυλιά παντού γενικά.
Επομένως, γιατί εκπλήσσει η υποδοχή πρωθυπουργού μέ ρομποτικό σκύλο?
Η εξουσία διαχειρίζεται τά τοπικά δεδομένα.
Άν υπήρχαν πολλές καμήλες, ίσως, θά γινόταν υποδοχή μέ ρομποτική καμήλα.
Όμως, η εξουσία δέν μένει στή διαπίστωση.
Άμεσα περνά στήν εκμετάλλευση πού στό πιό αποκαλυπτικό όριο αποκαλεί διαχείριση καί όχι εκμετάλλευση.
Καμήλες έχετε ?
Καμήλες ρομποτικές θά σάς δώσουμε.
Σκυλιά έχετε ?
Σκυλιά ρομποτικά θά σάς δώσουμε!.
“Θά σάς κάνουμε καί ποτάμια!”, ακούμε σέ μιά παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία..
Ο έλεγχος τού κράτους θά βρίσκει πάντα τήν κατάλληλη τοπική προσαρμογή.
Έτσι, ο ντόπιος μουζίκος θά αισθάνεται ότι επιβάλλει τό δικό του, ότι κάνει κουμάντο αυτός, μπορεί καί
συμμετέχει στίς αποφάσεις, η διοίκηση σέβεται καί αναγνωρίζει τίς επιλογές του.
Η εξουσία τόν αφήνει νά νομίζει ότι είναι αλήθεια ολ’ αυτά καί εύκολα τόν ξεγελά.
Είναι τό καλόπιασμα, τό παζάρι, τά προσχήματα, η γενική αθωότητα τών αποφάσεων σέ όλα τά επίπεδα τού
κοινωνικού κουκλοθέατρου, ο θίασος σκιών μέ τόν Καραγκιόζη, η Σουβλίτσα, ο Κλούβιος καί ο μπαρμπα-Μυτούσης στήν ρομποτική έκδοση!
Όμως, ταυτόχρονα μέ τόν ζωώδη σκυλόμορφο φετιχισμό θά έπρεπε νά απορείς μέ τήν ίδια τήν κοινωνική
αποδοχή.
Οι γονείς συνεχίζουν τήν επιπολαιότητα νά δέχονται τίς ρομποτικές χειροπέδες ως παιχνίδια για παιδιά.
Δέν έχουν καταλάβει τίποτα ?
Χάντζος Φίλιππος
