… χρησιμοποιούμε την μια και μοναδική γλώσσα που γνωρίζουμε, την Προσευχή.
Ειλικρινά έχω εκπλαγεί…δύναται πότε ο Χριστός ο οποίος είναι τρισυπόστατος που δεν διαιρείται ως προς τη φύση, τη βουλή, τη δόξα, τη δύναμη, την ενέργεια και έχει όλα τα γνωρίσματα της Θεότητος να μπαίνει σε “καλούπια??”. Το ένα μέρος αυτού που ονομάζουμε ΥΙΟ, προϋπήρχε της αιωνιότητας ως μέρος μιας ενιαίας και αδιαίρετης Τριάδας, που ονομάζουμε εμείς οι Χριστιανοί «Αγία Τρίαδα».
Επομένως, ο Υιός που ενανθρωπίστηκε, προέρχεται από ΠΝΕΥΜΑ ΘΕΟΥ, δηλαδή του Άλλου Μέρους του Εαυτού Του και έλαβε σάρκα και οστά, μέσω μιας αγνής και αμόλυντης κοπέλας, ονόματι Μαριάμ ή ελληνιστί/λατινιστί «Μαρία».
Κατά τον Άγιο Αμβρόσιο, Επίσκοπο Μεδιολάνων, το όνομα «Μαρία» σημαίνει «πέλαγος» και λατινικά Maria σημαίνει «θάλασσα». Και τούτο είναι συμβολικό, διότι, όπως η θάλασσα περιέχει το σύνολο των υδάτων και όλοι οι ποταμοί χύνονται σε αυτή, έτσι και η πάναγνος κόρη της Ναζαρέτ ονομάσθηκε Μαρία, διότι αναδείχθηκε ταμείο των χαρισμάτων του Θεού και χώρεσε όλους τους ποταμούς των δωρεών του Θεού. Η Παναγία μας έλαβε τον Λόγο του Θεού δια μέσου του Αρχαγγέλου και κυοφόρησε τον Υιον του Θεού.
Το κοντάκιο των Χριστουγέννων λέει ” Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει” Τίκτει σημαίνει γεννά φέρει στον κόσμο, ο Θεός λοιπόν είναι ο Δημιουργός και η Παρθένος είναι το Μέσον – η οδός- με το οποίο ο Κύριος ενανθρωπίζεται. Λαμβάνει σάρκα και οστά και κατεβαίνει στην γη για να άρει τις αμαρτίες του κόσμου.Είναι κρίμα να συμβαίνει όλο αυτό.
Προχτές ως ΧρισΠα είχα αναφερθεί στο γενεαλογικό Δένδρο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την πλευρά της μητέρας του της Υπεραγίας Θεοτόκου μας. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά αναφέρεται ρητά, ότι καταγόταν «εξ οίκου Δαβίδ», δηλαδή από την φυλή του Ιούδα ενώ μέχρι και σήμερα ακόμα στους Εβραίους η μητέρα είναι αυτή που ορίζει την καταγωγή και ο πατέρας το όνομα. Οι γονείς της Παναγία μας Ιωακείμ και Άννα ειχαν Εβραϊκά ονόματα. Εξαδέλφη της ήταν η Ελισάβετ, μητέρα του Προδρόμου, καθαρά Εβραία «εξ οίκου Ααρών», ο Ιωσήφ όπου αναφέρεται ως σύζυγος της Παναγίας μας, ως πιστός Ιουδαίος («εξ οίκου Δαβίδ»/Ιούδα) δεν μπορούσε να μνηστευθεί εθνική γυναίκα, άρα Ελληνίδα, αν ήταν δηλαδή η Παναγία Ελληνίδα. Ενώ η ραβινική φιλολογία (το Ταλμούδ), δέχεται την Μαρία ως Εβραία…
Ο Θεός, κατά τον θεολόγο και ιστορικό Norman Geisler, («Philosophy of Religion, 1988) παρουσιάστηκε στους Εβραίους ως Σωτήρ και Μεσσίας με τη μορφή του Ιησού διότι ως Παντοδύναμο Ον με τη μορφή που υφίσταται, ήταν αδύνατο να παρουσιαστεί οπουδήποτε σε γήινο επίπεδο….ο Θεός επικοινωνούσε ηχητικά μόνο, με όσους ήθελε να Τον ακούσουν και να ακολουθήσουν τις οδηγίες Του (Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Μωϋσής, Ηλίας, Ενώχ) με εξαίρεση την λαμπερή ημέρα της βαπτίσεως του Υιού από τον προφήτη Ιωάννη Βαπτιστή, όπου η φράση του «Ιδού ο Υιός μου ο αγαπητός εν ώ ευδόκησα» ακούστηκε τη στιγμή της βαπτίσεως και ακολούθησε η εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος ως λευκή περιστέρα εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι του Υιού.
Ήταν η πρώτη φορά και η τελευταία, στην οποία εμφανίστηκε η Αγία Τριάδα με τρείς διαφορετικούς και…γήινους τρόπους. Ηχητική (Πατήρ), Ανθρώπινη (Ιησούς-Υιός) και Άγιο Πνεύμα (Περιστέρι-Πτηνό).
Ας τελειώνουμε πλέον με αυτό πια δεν ωφελεί κανέναν μας στις δύσκολες ώρες που διανύει και βάλλεται η Χώρα μας και η ορθοδοξία μας να μπαίνουμε σε τέτοιες διαδικασίες.Όσο αγαπά ο συμπαθέστατος κατά τ΄ άλλα Gewkwn το Χριστό άλλο τόσο τον αγαπούμε κι όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Μην μπερδεύουμε την αρχαία Ελληνική γλώσσα η οποία όντως είναι μια ζωντανή, ουράνια, συμπαντική γλώσσα που πάλλεται και δονείται. Η Αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι όντως η δυναμικότερη και συγχρόνως η πνευματικότερη όλων των υπολοίπων. Εκείνο που εκφράζει είναι ενώπιον μας. Από τη λέξη φτάνουμε αμέσως στην ουσία του ίδιου του όντος κι όχι πρώτα μπροστά σε μια απλή ρηματική σημασία.Η μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας διευρύνει και ξεκλειδώνει τους πνευματικούς μας ορίζοντες.Έχει αποδειχθεί ότι προάγει καθαρή σκέψη, βοηθά στο να ομιλούμε σωστά. Με την αρχαία ελληνική γλώσσα ο ανθρώπινος εγκέφαλος αιχμαλωτίζει το σύμπαν.
Μέσα στις φόρμες των λέξεων γεννιούνται οι σκέψεις, τα συναισθήματα, και εν τέλει η ίδια η ζωή. Για τον Πυθαγόρα π.χ. η μουσική και τα μαθηματικά γίνονται άσκηση με σκοπό την υπέρβαση των σωματικών περιορισμών και την κάθαρση της ψυχής, για να μπορέσει η τελευταία να απελευθερωθεί από τον κύκλο της μετενσάρκωσης για να φτάσει τελικά στη θεότητα από την οποία προέρχεται.Πόσο όμορφα τα έχουν διατυπώσει οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;Αλλά αυτό δεν έχει καμμιά μα καμμια σχέση με την Ουσία και την Φύση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Ο Θεός ως Υπέρτατο Ον δεν ομιλεί καμμία κοινή γλώσσα, εμείς όμως για να επικοινωνήσουμε με Αυτόν ως μόνη γλώσσα και κώδικα επικοινωνίας μας χρησιμοποιούμε την μια και μοναδική γλώσσα που γνωρίζουμε, την Προσευχή. Η προσευχή είναι ο τρόπος να αναζητήσουμε τη σχέση με το Θεό, να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε την άποψή Του, για τα ζητήματα που προβληματίζουν τη ζωή μας. Που μας προξενούν αμηχανία, απορία και στενοχώρια. Η Γλώσσα του Θεού είναι η Σιωπή.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μεγάλος αυτός Ιεραπόστολος, σ’ ένα κήρυγμά του λέει: “Είναι και άλλος τρόπος να καταλάβετε διά την Παναγίαν Τριάδα. Πώς; Να εξομολογηθείτε παστρικά και καλά, να μεταλάβετε τα άχραντα μυστήρια με φόβον και με ευλάβειαν και τότες να σας φωτίσει ο χάρις του Παναγίου Πνεύματος να καταλάβετε, διατί με διδασκαλίαν δεν ημπορείτε να καταλάβετε”! Είναι αλήθεια. Η σιωπή του Θεού είναι ένα μυστήριο. Το μυστήριο είναι αδύνατο να κατανοηθεί με μόνο του νου, με μόνο λόγια. Δύναται να βιωθεί στη σιγή, τη σιωπή, την ησυχία, πολύ καλύτερα και ωραιότερα.”
