ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΕΛΛΑΣ ΑΝΑΣΤΑ

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΝΑ ΣΜΥΡΝΑΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ. - 4 Μαΐ 2021 - 9:12
Loading...
Υποστηρίξτε το triklopodia με μια δωρεά για ανεξάρτητη ενημέρωση

Μαρία – ΄Αννα Σμυρναίου – Αργυροπούλου

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ 

ΑΛΗΘΩΣ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ 

   Το ΄Αγιο Φως από τον Τάφο του Αναστάντος Σωτήρος Ιησού Χριστού ήλθε και φέτος στη χώρα μας. Μας  τίμησε και φέτος ο Κύριος του Σύμπαντος  Ιησούς Χριστός με το να επιτρέψει να βιώσουμε τη Θεία Ενέργειά Του, την Αφή του Ανεσπέρου Φωτός της Αναστάσεώς Του, που έρχεται κάθε χρόνο για να μας θυμίσει την Νίκη της; Ζωής επί του θανάτου. Το αξιοπερίεργο είναι, πράγμα που έχει καταπλήξει δυσάρεστα τον Ελληνορθόδοξο λαό απανταχού της γης ότι για πρώτη φορά δεν έγινε η υποδοχή του Αγίου Φωτός με τιμές αρχηγού κράτος, όπως είθισται. Ας γνωρίζουν «οι προσωρινώς κρατούντες» ότι δεν έχει ανάγκη ο Θεός την επίγεια τιμή και δόξα που Του προσφέρεται, αλλά οι άνθρωποι σαν φθαρτά, πεπερασμένα και με ημερομηνία λήξης όντα έχουν ανάγκη να αγγίξουν, να μετάσχουν, να ψηλαφίσουν κάτι από τη Θεία και αιώνια Δοξα Του. 

      Σαν αστραπή, λοιπόν, πέρασε ο Κύριός μας από τον άδη και ελευθέρωσε τις  παγιδευμένες ψυχές.. Ο άδης παγιδεύτηκε θεώρησε ότι θα προστεθεί άλλη μία ύπαρξη θνητή και φθαρτή το βασίλειό του και ήλθε αντιμέτωπος με την Θεότητα, με τον Θεό και Δημιουργό των  πάντων, την Πηγή της αφθαρσίας και της αιωνιότητας και πολύ επικράνθη και ακαριαία κατηργήθη. ΄Ολες οι ψυχές θα αναστηθούν κατά την κοινή Ανάσταση, κατά την Δευτέρα ένδοξη Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι στολισμένες ψυχές με ενάρετες πράξεις,  ενδεδυμένες με ένα ένδυμα αθανασίας  θα μετέχουν της Ουρανίας Βασιλείας Του αιωνίως, θα βιώνουν την πρόσωπο με Πρόσωπο Κοινωνία με το Θεό, θα χαίρονται και θα ευτυχούν αιωνίως, οι δε τα φαύλα ποιήσαντες  και μη μεταννοούντες θα περιέλθουν  σε μία μόνιμη κατάσταση έλλειψης κοινωνίας με το Θεό, σε μία μόνιμη κατάσταση δυστυχίας. 

     Η ημέρα του Κυρίου μας, η αναστάσιμη ημέρα είναι η Κυριακή και δεν θα βγει ποτέ από την λατρευτική ζωή του πιστού Ορθόδοξου λαού, καθόσον η καθαρή συνείδηση του αμιγώς Ορθόδοξου λαού δεν θα επιτρέψει καμία έκπτωση στην πίστη του. Οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στον Τάφο του Χριστού τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής  και αντίκρυσαν το Κενό μνημείο με το σουδάριο και τα οθώνια να κείνται μόνα χωρίς να περιβάλλουν το Σώμα του Αναστάντος Χριστού. 

    Αστραπιαία έρχεται στο μυαλό μου «η ταφή» της Ελλάδας μας από κάποιους που πολλαπλώς ευεργετήθηκαν από την Ελλάδα και αναμένοντας να οριστικοποιήσουν την παντελή εξαφάνισή της από τον πλανήτη γη, με έκπληξη μία μέρα που θα είναι σύντομη, θα αντικρύσουν ΚΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ το «σουδάριο» και «τα οθώνια» που περιτύλιξαν το δήθεν «νεκρό» σώμα της, γιατί η Ελλάδα Αναστημένη θα μεγαλουργήσει. Σταυραναστάσιμη η επίγεια πορεία του Κυρίου μας, Σταυραναστάσιμη και αυτή της Ελλάδας μας, της Ελλάδας Του. Μετά από λίγο καιρό από την ζωηφόρο Ανάστασή Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αναλήφθηκε στους Ουρανούς και μέχρι τα Ουράνια θα εξυψώσει ο Κύριος την Ελλάδα, γιατί όπως είπε: «Η Ελλάς ανθρωπογονεί…» 

    Ακούσαμε αυτές τις μέρες της Λαμπρής και της Ανάστασης το μήνυμα πολλών Ιεραρχών και Ποιμένων του Χριστεπώνυμου Πληρώματος. Εκείνη την ώρα που άκουγα τα λόγια τους, μου φάνηκαν λόγοι ωραίοι, με ορθή σύνταξη και μέσα στο πνεύμα των ημερών. Με κάθε ειλικρίνεια λέω ότι δεν έχει μείνει κάτι από τους λόγους αυτούς μέσα στη μνήμη μου. Τυχαία έπεσε το μάτι μου σε ένα κήρυγμα ενός μεγάλου Ιεράρχη της Μακεδονίας μας και όχι μόνο, ενός  Γίγαντα της Ορθοδοξίας και ενός φλογερού πατριώτη, ενός επιστήθιου φίλου του Ιησού Χριστού, του πατρός Αυγουστίνου  Καντιώτη. Το κήρυγμά του μιλάει για την Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού και άγγιξε την ψυχή και την καρδιά μου γιαυτό και θα το παραθέσω, για την πνευματική ωφέλεια ψυχών διψασμένων για Χριστό, Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Το κήρυγμα λοιπόν έχει ως εξής: 

 Επανω σε ολους τους ταφους γραφεται «ενθαδε κειται», μονο στον ταφο του Χριστου γραφεται εκεινο που ειπε ο αγγελος «ουκ εστιν ωδε». Στην Αναστασι του Κυριου στηριζονται οι μεγαλες ἀληθειες της πιστεως π.χ.· η αγιοτης & αναμαρτησια του Κυριου, η αποτελεσματικοτης της θυσιας του, η ελπιδα των πενθουντων, η αισιοδοξια για τη νικη της αρετης & της αληθειας, η παρηγορια καθε αμαρτωλου· ο Αναστας εκ νεκρων ειναι «ο τοις πεσουσι παρεχων αναστασιν» 

   Ανετειλε ο Ηλιος! 

«Καὶ λίαν πρωὶ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου» (Μᾶρκ. 16,2) 

Ἂς πᾶμε, ἀγαπητοί μου, νοερὰ στὸ Γολγοθᾶ, ἐκεῖ ποὺ ἔγινε τὸ φρικτότερο ἔγκλημα. Μέσα στὸ ἔκτακτο τρίωρο σκοτάδι ἀκούγεται ἡ συγκλονιστικὴ φωνὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου «Ἠλὶ ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί; …Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46) καὶ τὸ «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Σχίζεται τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ, ἀνοίγουν τάφοι, ἀνασταίνονται νεκροί, σείεται ἡ γῆ. Κι αὐτοὶ οἱ ἀτρόμητοι ῾Ρωμαῖοι τρομάζουν. Ὁ ἑκατόνταρχος ὁμολογεῖ· «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος» (Ματθ. 27,54). Ὁ Ἰησοῦς νεκρὸς στὸ σταυρό. Ὁ Ἰωσὴφ ἀποκαθηλώνει τὸ σῶμα καὶ μὲ τὸ Νικόδημο τὸ ἐνταφιάζουν, ἐνῷ ὁ ἥλιος δύει.
Τώρα οἱ ἐχθροὶ θριαμβολογοῦν. Ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι, σεῖς ποὺ πρωτοστατήσατε στὸ ἔγκλημα καὶ βάλατε τὸ λαὸ νὰ φωνάζῃ «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. 19,15), τώρα ποὺ ἔφυγε ὁ φοβερὸς ἀντίπαλός σας, ἄντε στὰ σπίτια σας νὰ γιορτάσετε πάσχα. Ποιός μπορεῖ νὰ φανταστῇ τὴ χαρά τους! Τὸ θέμα τους θὰ εἶνε «ἐκεῖνος ὁ πλάνος» (Ματθ. 27,63). Δὲν θὰ ξαναπῇ «Οὐαί…» (ἔ.ἀ. 23,13 κ.ἑ.) καὶ μὲ τὸ φραγγέλλιο «Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου» (Ἰω. 2,16). Ἔχουν ὅμως κι᾽ ἕνα φόβο μήπως ἀναστηθῇ, ὅπως εἶπε· ζητοῦν ἀπ᾽ τὸν Πιλᾶτο νὰ σφραγίσῃ τὸν τάφο, κι ἀναλαμβάνει τὴ φρούρησι κουστωδία. Ὁ τάφος τώρα ἀπλησίαστος.
Καὶ οἱ μαθηταὶ τί κάνουν; Κρύβονται. Μπορεῖτε νὰ φανταστῆτε τὴν ψυχολογική τους κατάστασι; Εἶχαν ἀνταποκριθῆ στὴν πρόσκλησι τοῦ Ἰησοῦ «Ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 8,22· 9,9 κ.ἀ.) κι ἄφησαν τὰ πάντα μὲ τὴν ἐλπίδα «ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ» (Λουκ. 24,21).  

Τώρα νιώθουν ἀπογοήτευσι, εἶνε κοπάδι ποὺ ὁ τσοπᾶνος του σκοτώθηκε. Ὅλες οἱ ἐλπίδες τους ἔχουν διαψευσθῆ, κι αὐτοὶ περίτρομοι ἔχουν ἐξαφανιστῆ. Θά ᾽θελαν νὰ λησμονηθοῦν, νὰ περάσῃ τοῦτος ὁ ἀνεμοστρόβιλος γύρω ἀπ᾽ τὸ πρόσωπο τοῦ Διδασκάλου τους. Κ᾽ ἔπειτα; Ποῦ θὰ πήγαιναν; Νὰ γυρίσουν στὰ χωριά τους; Μὰ ἦταν εὔκολο; Ξέρουμε μὲ τί ντροπὴ γυρίζει στὸ χωριό του ἐκεῖνος ποὺ ἀπέτυχε στὰ σχέδιά του, τί εἰρωνεῖες καὶ σχόλια ἀκούει. Ἦταν ὅμως ἀναγκασμένοι νὰ γυρίσουν στὶς παλιὲς ἀσχολίες τους. Θὰ ζοῦσαν μὲ τὴν ἀνάμνησι τοῦ Διδασκάλου – αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ σβήσῃ, ἡ μελαγχολία πάντως θὰ δέσποζε στὴ ζωή τους· γιατὶ ἡ μάχη τοῦ Ἰησοῦ κατὰ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων εἶχε καταλήξει σὲ ἧττα… 

* * * 

Σὲ ἧττα; Ὄχι, ἀδελφοί μου! Αὐτὸ ποὺ φαινόταν ἧττα μεταβλήθηκε σὲ θρίαμβο, θρίαμβο μοναδικό, αἰώνιο. Μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἀπογοητεύσεως, ποὺ ζοῦσαν οἱ μαθηταί, πέφτει φωτοβολίδα, ἀνάβει μιὰ ἐλπίδα. Ὑπῆρχε στοὺς ἰουδαίους συνήθεια, οἱ οἰκεῖοι τοῦ νεκροῦ τὶς πρῶτες τρεῖς ἡμέρες νὰ πηγαίνουν στὸν τάφο του. Ὁ τάφος τοῦ Ἰησοῦ θά ᾽πρεπε νὰ ἑλκύῃ πλήθη εὐεργετημένων, μὲ πρώτους τοὺς μαθητάς του· ἀλλὰ ὁ φόβος καὶ τὰ ἔκτακτα μέτρα τοὺς ἀπομάκρυναν. Ὅ,τι ὅμως δὲν τόλμησαν οἱ ἄντρες, τὸ τολμοῦν οἱ γυναῖκες, οἱ μυροφόρες. Τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς ἀγοράζουν ἀρώματα, τὸ Σάββατο περιμένουν, καὶ τὴν ἑπομένη τὸ πρωί, ποὺ γιὰ μᾶς εἶνε ἡ Κυριακή, πολὺ νωρὶς στὸν ὄρθρο ξεκινοῦν γιὰ τὸ Γολγοθᾶ. Τίποτα δὲν τὶς φοβίζει· τὸ μόνο ποὺ τὶς ἀπασχολεῖ εἶνε πῶς θὰ μετακινηθῇ ἡ βαρειὰ πέτρα στὸν τάφο. Ἀλλ᾽ ὅταν φτάνουν ἐκεῖ, τί ἔκπληξι, ἡ πέτρα ἔχει μετακινηθῆ, ὁ τάφος εἶνε ἀνοιχτός! Τολμοῦν καὶ μπαίνουν, μὰ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου λείπει! Ποῦ εἶνε; ποιός τὸ πῆρε; τί συνέβη; Ἡ σκέψι γιὰ ἀνάστασι δὲν περνάει ἀπ᾽ τὸ νοῦ τους. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ κατάπληκτες ἀποροῦν, νά δύο ἄγγελοι σὰν ἄντρες μὲ στολὲς ποὺ ἀστράφτουν ἀπὸ φῶς, ἐμφανίζονται καὶ τοὺς λένε· «Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ᾽ ἠγέρθη…» (Λουκ. 24,5-6 κ.ἑ.). Αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη». Γυναῖκες τ᾽ ἄκουσαν κι αὐτὲς πρῶτες τὸ μετέδωσαν, ἔγιναν «εὐαγγελίστριαι »(στιχηρ. Πάσχ.). Μεγάλη τιμὴ γι᾽ αὐτές.
Οἱ μυροφόρες τρέχουν καὶ λένε στοὺς μαθητάς, ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Μὰ αὐτοὶ –ἀπὸ θλῖψι; ἀπὸ δυσπιστία; ἀπὸ λησμοσύνη;– θεωροῦν αὐτὰ ποὺ εἶπαν οἱ γυναῖκες φαντασία καὶ φλυαρία. Δύο ὅμως ἀπὸ αὐτούς, ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης, μετὰ ἀπ᾽ ὅσα εἶπε ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ξεκινοῦν γιὰ τὸ μνημεῖο. Ὁ Ἰωάννης, πιὸ νέος, φτάνει πρῶτος, σκύβει, βλέπει τὰ ὀθόνια, ἀλλὰ δὲν μπαίνει. Ὅταν ἔφτασε ὁ Πέτρος, μπῆκε καὶ «θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον» (Ἰω. 20,6-7). Τότε κι ὁ Ἰωάννης μπαίνει, βλέπει, θαυμάζει καὶ πιστεύει. Οἱ δύο ἄντρες γυρίζουν πίσω, ἀλλὰ ἡ Μαγδαληνὴ ποὺ τοὺς εἶχε ἀκολουθήσει μένει κλαίγοντας ἔξω ἀπὸ τὸν τάφο. Σκύβει νὰ δῇ μέσα καὶ βλέπει «δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσὶν ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Αὐτοὶ τῆς λένε· «Γύναι, τί κλαίεις;». Αὐτὴ ἀπαντᾷ· «Ὅτι ἦραν τὸν Κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν». Γυρίζει πίσω, βλέπει κάποιον. Νομίζει ὅτι εἶνε ὁ κηπουρός, ἀλλὰ ἦταν ὁ Ἰησοῦς. Ὅταν ἐκεῖνος τὴ φωνάζει μὲ τ᾽ ὄνομά της «Μαρία», ἀμέσως τὸν ἀναγνωρίζει· «῾Ραββουνί, διδάσκαλε», λέει καὶ πέφτει νὰ τὸν προσκυνήσῃ φιλώντας τὰ πόδια του. Ἐκεῖνος ὅμως τῆς ἀπαγορεύει· «Μή μου ἅπτου». Κι αὐτή, ποὺ ἀξιώθηκε τώρα καὶ νὰ τὸν δῇ, τρέχει στοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς λέει ὅτι «ἑώρακε τὸν Κύριον» (ἔ.ἀ. 20,11-18).
Τὴν ἴδια μέρα τὸ ἀπόγευμα ὁ ἀναστὰς ἐμφανίζεται καὶ σὲ δύο μαθητὰς ποὺ πορεύονται πρὸς Ἐμμαούς (βλ. Λουκ. 24,13-35). Καὶ γύρω στὴ δύσι τοῦ ἥλιου ἐμφανίζεται στοὺς μαθητὰς στὸ ὑπερῷο «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», τοὺς λέει «Εἰρήνη ὑμῖν», τοὺς δείχνει τὰ σημάδια τῶν πληγῶν στὰ χέρια καὶ τὴν πλευρά του καὶ πείθονται ὅτι ἀναστήθηκε. «Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον» (Ἰω. 20,19-20). 

* * * 




Εἴδαμε, ἀγαπητοί μου, σὲ τί ἀπογοήτευσι εἶχαν βυθιστῆ οἱ μαθηταὶ μετὰ τὴ σταύρωσι, τί φόβος καὶ τρόμος τοὺς εἶχε καταλάβει. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἡ ψυχική τους κατάστασι ἀλλάζει· τὴν ἀπογοήτευσι διαδέχεται ἡ ἐλπίδα, τὴ δειλία ἡ ἀνδρεία, τὸν φόβο τὸ θάρρος. Οἱ λαγοὶ ἔγιναν λέοντες, ἀψηφοῦν τὰ πάντα, μπροστὰ σὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες κηρύττουν τὸν ἀναστάντα Ἰησοῦν Χριστόν. Ποιό λοιπὸν ἦταν ἐκεῖνο ποὺ τοὺς μετέβαλε; Ἀναμφιβόλως τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Τὸν εἶδαν τὸν ἄκουσαν, ἔνιωσαν τὴν παρουσία του. Πῆραν τὰ δῶρα του· τὴν εὐλογία, τὴν εἰρήνη, τὴ χαρά. Ἀρχίζοντας τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως στὸ Χριστὸ ἔχουν βάσι ἀκλόνητη, βράχο ἄσειστο, τὴν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου. Χωρὶς τὴν Ἀνάστασι δὲν ἐξηγεῖται ἡ ἀλλαγή τους, ἡ δύναμι ποὺ ἀπέκτησαν. Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι δὲν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, τότε μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ρωτᾶμε κ᾽ ἐμεῖς· Ὅσο ζοῦσε ἐκεῖνος αὐτοὶ ἦταν τόσο δειλοί, κι ὅταν πέθανε ἔγιναν τόσο ἀνδρεῖοι καὶ ἀτρόμητοι; πῶς ἐξηγεῖται αὐτό; (βλ. Migne 61,36). Μεγάλοι ἄνδρες τῆς ἱστορίας, π.χ. ὁ Ναπολέων, ἐνθουσίαζαν τὰ πλήθη ὅσο ζοῦσαν, ἀλλ᾽ ὅταν πέθαιναν ἔπαυε πλέον ἡ ἐπιρροή τους.
Ἡ ἀνάστασι τοῦ Κυρίου εἶνε ἡ μόνη λογικὴ ἐξήγησι τῆς ἀλλοιώσεως τῶν μαθητῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπόδειξι τῆς θείας προελεύσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ. Νά γιατί οἱ ἐχθροὶ τὴν πολεμοῦν μὲ τόση λύσσα. Γύρω ἀπὸ τὸν κενὸ τάφο συνεχίζεται ἡ μάχη τῆς ἀπιστίας κατὰ τῆς πίστεως. Ἡ Ἀνάστασι εἶνε τὸ κέντρο, ἡ καρδιὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅπως λέει ἕνας ξένος συγγραφέας, ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς τάφους γράφεται «ἐνθάδε κεῖται», μόνο στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ γράφεται ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ ἄγγελος «οὐκ ἔστιν ὧδε». Αὐτὸ θὰ κηρύττεται ὡς «σύσσημον εἰς τοὺς αἰῶνας», ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος (Migne 5,708)· εἶνε ἡ ἔνδοξη σημαία τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ Ἀνάστασι εἶνε τὸ κέντρο τοῦ κηρύγματός μας, ἐκεῖ στηρίζονται οἱ μεγάλες ἀλήθειες τῆς πίστεως π.χ. ἡ ἁγιότης καὶ ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου, ἡ ἀποτελεσματικότης τῆς θυσίας του, ἡ ἐλπίδα τῶν πενθούντων, ἡ αἰσιοδοξία γιὰ τὴ νίκη τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀληθείας, ἡ παρηγορία κάθε ἁμαρτωλοῦ· ὁ Ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν εἶνε «ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν» (κοντάκ.-οἶκ. Πάσχ.).
Ἕνας σεβάσμιος ἐργάτης τοῦ εὐαγγελίου συμβουλεύοντας ἕνα νεαρὸ ποὺ μόλις ἔβγαινε στὸ κήρυγμα, τοῦ ὑπενθύμισε τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὸν Τιμόθεο· «Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, …ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν…» (Β΄ Τιμ. 2,8-9). Διῶκτες τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύνης, διώκοντας τὸ Εὐαγγέλιο ἐπιχειρεῖτε νὰ θάψετε πάλι τὸ Χριστό. Παιδί μου, ἔλεγε σεβάσμιος ποιμένας παρηγορώντας νεαρό, ὅλο τὸ χῶμα τῆς γῆς δὲν φτάνει γιὰ νὰ θάψῃ τὴν ἀλήθεια· αὐτὴ σύντομα «ἀναστήσεται τριήμερος» (κοντάκ.-οἶκ. Μ. Σαβ.).
Ὁ Κύριος ἀναστήθηκε, ἀλλὰ ἐμεῖς πῶς νιώθουμε; Μήπως εἴμαστε νεκροί; (βλ. Ἀπ. 3,1). Μὴν ἀπελπιστοῦμε. Ἔχουμε βράχο νὰ πατήσουμε, ἄγκυρα νὰ πιαστοῦμε, φῶς καὶ Ἥλιο ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸν τάφο. Μὴ φοβώμαστε. Δεῦτε προσκυνήσωμεν αὐτῷ τῶν Βασιλεῖ τῶν αἰώνων. 

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος 

― ἀπὸ τὸ βιβλίον το[υ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου «Ἀκολούθει μοι» (1965), Ἀθῆναι 19893, σσ. 307-326
«Κυριακὴ» 2378/2021 Ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος! (Μᾶρκ. 16,2) 

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ






CopyAMP code

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

Loading…