Πρόσφατα άκουσα σ’ ένα βίντεο τον ορισμό του θαρραλέου ανθρώπου και μου άρεσε : «θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, θαρραλέος είναι αυτός που ενεργεί, αν και φοβάται». Δυστυχώς εγώ στα νεανικά μου χρόνια φοβόμουν και δεν ενεργούσα, άρα δεν ήμουν θαρραλέος.
Γιατί ξεκίνησα το άρθρο με τον ορισμό του θαρραλέου ; Επειδή σήμερα σε πολλά τμήματα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια χρειάζεται να είναι θαρραλέος ο εκπαιδευτικός για να τολμήσει να πάει να κάνει μάθημα. Πριν λίγο καιρό πήρα σ’ αυτό και την επιβεβαίωση από έναν καλό Σύμβουλο : «Αυτά σας τα λέω για να μπορέσετε να επιβιώσετε μέσα στην τάξη». Δηλαδή δεν μιλάμε για το πως θα κάνουμε καλό μάθημα, αλλά για το πως θα επιβιώσουμε !
Σήμερα οι μαθητές είναι τόσο μπερδεμένοι και φουσκωμένοι από εγωισμό ώστε είναι άχρηστη κάθε τιμωρία. Πιάνεται σε παγίδα ο εκπαιδευτικός που κάμνει παρατηρήσεις σε συγκεκριμένους μαθητές, που αποβάλλει μαθητές από την αίθουσα, που τους αλλάζει θέση, που διαπληκτίζεται μαζί τους, που τους κάμνει κήρυγμα για το τι σημαίνει να είναι μαθητές … Κάτι τέτοια όχι μόνο είναι άχρηστα αλλά κάμνουν και το μάθημα ακόμα χειρότερο. Όταν ο Διευθυντής τούς τιμωρεί κι αυτοί γελάνε, έχουν καμιά σημασία οι τιμωρίες ;
Οι μαθητές θεωρούν κέρδος οτιδήποτε λιγοστεύει τον χρόνο της διδασκαλίας, οτιδήποτε τους σπάει την μονοτονία του μαθήματος, οτιδήποτε αποτελεί δικαιολογία στο να μη μάθουν τίποτα. Ειδικά οι διαπληκτισμοί με τον καθηγητή τούς είναι απόλαυση, επειδή τους ανεβάζει στα μάτια των συμμαθητών τους. Πολλοί μαθητές νοιάζονται περισσότερο στο τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά γι αυτά που διδάσκει ο Καθηγητής. Στα διαγωνίσματα και τα τεστ αν καταφέρουν να βοηθήσουν τους άλλους να κλέψουν θεωρούνται εθνικοί ευεργέτες. Συμβουλές όπως «γράψτε τίμια ότι ξέρετε» τούς είναι ακατανόητες.
Και γιατί να σέβονται οι μαθητές τους Καθηγητές ; Επειδή θα κερδίσουν από το σχολείο το «ευ ζειν» που έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος ; Να είναι καλά το τελευταίας τεχνολογίας Smartphone που έχουν στη τσέπη που τους παρουσιάζει όλη την αλήθεια. Να είναι καλά τα φροντιστήρια που θα τρέχουν μέχρι το βράδυ για να τους μάθουν αυτά που πραγματικά χρειάζονται. Βλέπετε το να έχουν μια ολοκληρωμένη μόρφωση οι μαθητές δεν το εκτιμάμε σήμερα στην Ελλάδα, μάς αρκεί μόνο να έχουν μια δουλειά.
Πάντως εγώ για πρώτη φορά φέτος που είναι η 31η χρονιά που διδάσκω Χημεία σε Λύκειο, σε κάθε μάθημα (εκτός της Γ΄ τάξης) τούς βάζω ολιγόλεπτο τεστ στο μάθημα της ημέρας, μήπως και ο νους τους μπορέσει λίγο να στραφεί προς το μάθημα. Και παρακαλώ τον αγαπημένο μου άγιο Πορφύριο να με βοηθάει να ξεφεύγω από τις παγίδες στο μάθημα για να μην χάνεται με «τιμωρίες» τζάμπα χρόνος από την διδασκαλία.
