Έλεγε ένας αγιορείτης Γέροντας, φωτισμένος άνθρωπος, ταπεινός, αληθινά ήσυχος: «Όσο φωτίζει το λυχνάρι μας με το κοντό φυτίλι του, αυτό μόνο βλέπουμε». Τα υπόλοιπα, ενδεχομένως θα συμφωνήσεις μαζί μου, ενδεχομένως εμπεριέχονται στη φαντασιακή σφαίρα, στην πλεξίδα των συνωμοσιολογιών ενός εκάστου. Αλλά, ας είναι! Ο μεγάλος Arthur Schopenhauer (Αρθούρος Σοπενλαουερ, 1788-1860), γνωστός για τον αθεϊστικό πεσιμισμό του, στο σημαντικότερο έργο του «ο Κόσμος ως βούληση και ως παράσταση», τονίζει ότι οι συναισθηματικές, ψυχολογικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν πραγματικά». Επομένως, όσο φωτίζει το λυχνάρι μας…!
Για να φθάσει, όμως, κάποιος να περιοριστεί στο φως του λυχναριού του, πρώτιστα, πρέπει να κατέχει την αρετή της εγκρατείας, δηλαδή, να απέχει από κάθε ακρασία στο βίο του. Αυτή δε η ακρασία, κλιμακωτά, επιφέρει σκοτασμό του νου, πόρωση καρδίας και την απώτερη και τελική αναισθησία της ψυχής, οπότε και τότε, ναι, εκεί χάνεις όχι μόνο το φως του λυχναριού αλλά και το ίδιο το λυχνάρι!
Ο μεγάλος και παγκόσμιος Leon Tolstoi (Λέων Τολστόι, 1828-1910), στη νεότητά του, πριν παντρευτεί στα 1862 και αποκτήσει 13 παιδιά (!), υποστήριζε πως η φιλοδοξία είναι αρετή και πως σκοπός του ανθρώπου είναι η ηθική του τελειοποίηση! Ήρθε η Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας για να τον αφορίσει στα 1901, ο ίδιος, όμως, φαίνεται πως είχε αρχίσει να αποκηρύττει τις πρώιμες ιδεές του. Έλεγε λίγο πριν το θάνατό του: «Δεν υπάρχει παρά ένα μέσο διά να σταματήσει το κακό. Και αυτό είναι να αποδίδει κανείς καλό αντί κακού, άνευ διακρίσεως προσώπων».
Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αυτός ο μέγαλος ποιητής του ορθοδόξου Αγιολογίου, σημειώνει:
«Καθαρθήναι δεί πρώτον, είτα καθάραι,
Σοφισθήναι, καί είτα σοφίσαι,
Γενέσθαι φως και φωτίσαι.
Εγγίσαι Θεώ και προσαγαγείν άλλους.
Αγιασθήναι και αγιάσαι»
(Λόγος 2, 71, PG35. 480Β).
Κριτήριο πνευματικό; Η αγάπη. Πάντοτε με διάκριση, αλλά, άνευ αγάπης, ουδέν επράξαμεν. Το τονίζει υπέροχα ο αββάς Θεόδωρος: «Αγάπη θα πει να φθάσει ο άνθρωπος στο σημείο που να μη θέλει να μπει στον Παράδεισο μόνος του» (Διονυσίου Τάτση, Πρεσβ., Αποδημία σε Μοναστήρι, σελ. 38)
«Όσο φωτίζει το λυχνάρι μας με το κοντό φυτίλι του, αυτό μόνο βλέπουμε» Κατάλαβες τώρα ποιο είναι το λυχνάρι και το φυτίλι του; Αν ναι, βρήκες και την οδό δια βίου που καλείται ¨αγαπητική¨ και εστιάζει αποκλειστικά σε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!
