«Προσωπικὰ ἔχω τὴν ἀνάγκη τῆς Θείας Κοινωνίας ὅπως κάποιος ἄλλος χρειάζεται τὸ φαγητό, πεινάω πνευματικά», λέει χαρακτηριστικὰ ὁ ἠθοποιὸς
Μετὰ τοὺς Νίκο Οικονομόπουλο, Μαρία Σολωμοῦ, Στράτο Τζώρτζογλου καὶ Νίκο Αναδιώτη ποὺ ἐξέφρασαν δημόσια τὴν απόψή τους γιὰ τὴ Θεία Κοινωνία λέγοντας πὼς ἔχουν τὴν ἀνάγκη νὰ κοινωνοῦν παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῶν ἐπιστημόνων πὼς κολλάει μὲ τὸ σάλιο καὶ ὁ Ἄρης Σερβετάλης παίρνει θέση σχετικὰ μὲ τὸ θέμα. Ὁ ἠθοποιὸς ὑποστηρίζει πὼς ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει μιὰ πνευματικὴ διάσταση σὲ αὐτὸ τὸ μυστήριο καὶ ὑποστηρίζει ὅτι προσωπικὰ «ἔχω τὴν ἀνάγκη τῆς Θείας Κοινωνίας ὅπως κάποιος ἄλλος χρειάζεται τὸ φαγητό, πεινάω πνευματικά».
Τὴν ἐπιστροφὴ στὴν κανονικότητα πόσο «κανονική» τη θεωρεῖτε;
«Ποιὰ εἶναι ἡ κανονικότητα; Τὸ μποτιλιάρισμα ἢ τὸ ὅτι δουλεύουμε 14 ὧρες τὴ μέρα; Δὲν καταλαβαίνω πῶς τὴν ὁρίζουμε. Ολη ἡ ζωή μας ἔχει στηθεῖ μὲ βάση το πῶς θὰ καλλιεργηθεῖ ἡ ἀνάγκη γιὰ…κατανάλωση, αὐτὸ τὸ ὀνομάζουμε κανονικότητα, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ ἕναν κατήφορο, μιὰ κατρακύλα πρὸς τὸν ἀπόλυτο καταναλωτισμό: ὅλο κάτι ἐπιθυμοῦμε καὶ πρέπει νὰ παράγονιαι προϊόντα ποὺ ἱκανοποιοῦν τὰ ὁλοένα καὶ περισσότερα θέλω μας. Κανονικότητα θὰ ἦταν νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε τί πραγματικὰ ἔχουμε ἀνάγκη καὶ νὰ γίνει μιὰ ἐπανεκκίνηση. Τώρα, γιὰ παράδειγμα, ποὺ μιλᾶμε τόσο γιὰ τὶς ἀποστάσεις, μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία γιὰ μιὰ ἀποκέντρωση. Γιατί πρέπει ὅλα νὰ γίνονται στὴν Ἀθήνα; Θὰ μποροῦσαν νὰ δημιουργηθοῦν οἱ συνθῆκες γιὰ μιὰ καλὴ ζωὴ ἐκτὸς τῶν μεγάλων ἀστικῶν κέντρων».
Γιὰ νὰ εἴμαστε καὶ πιὸ κοντὰ στὴ φύση;
«Τώρα ποὺ τὸ ἀναφέρετε, αὐτὴ τὴν παύση πρέπει νὰ τὴν ἀπόλαυσε ἡ φύση. Δὲν εἴδαμε καὶ εἰκόνες μὲ δελφίνια στὸν Θερμαϊκό, ὅπου λέμε χαριτολογῶντας πὼς ἂν πέσεις ἐκεῖ μέσα το λιγότερο ποὺ θὰ πάθεις εἶναι μολυσματικὴ τέρμινθο; Πάντως, ναί, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ἐπιδιώκω τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴ φύση. Ἡ φύση σὲ διδάσκει, σὲ βάζει σὲ μιὰ διαδικασία νὰ ζήσεις πιὸ ἁπλά,ἁπλᾶ».
Μοῦ ἀναφέρατε πρὶν τὸν Θεό. Πολὺς λόγος γίνεται πάλι γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ Θεία Κοινωνία. Σᾶς ἐνοχλεῖ ποὺ κάτι τόσο προσωπικό, ὅπως ἡ πίστη, ἀντιμετωπίζεται μὲ ἐλαφρότητα – ἔνθεν καὶ ἔνθεν – στὴ δημόσια συζήτηση;
«Καταλαβαίνω ὅτι ζοῦμε σὲ μιὰ περίοδο στὴν ὁποία ἔχει ἐπικρατήσει ἡ ὀρθολογικὴ στάση ζωῆς καὶ νοοτροπία.,νοοτροπίᾳ. Ἡ πίστη εἶναι πέραν τῆς λογικῆς. Ἐκεῖ ποὺ σταματάει ἡ λογικὴ ξεκινάει ἡ πίστη, τὸ θαῦμα ποὺ εἶναι ὑπαρκτὸ καὶ συμβαίνει καθημερινὰ δὲν ἐξηγεῖται. Ὁ Θεὸς δὲν ἀνακαλύπτεται, ἀποκαλύπτεται. Πολὺ λογικὰ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν πιστεύει θὰ πεῖ ὅτι μὲ τὴ Θεία Κοινωνία μεταδίδεται ὁ κοροναϊός. Ἐγώ, ἐπειδὴ πιστεύω, θεωρῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει πιθανότητα νὰ κολλήσεις κοινωνῶντας, χωρὶς νὰ θέλω νὰ μπῶ σὲ κάποια ἀντιπαράθεση. Δὲν μπορῶ νὰ ἐπιβάλλω σὲ κανέναν αὐτὴ τὴν πεποίθησή μου, θὰ ἤθελα ὡστόσο νὰ γίνεται σεβαστή. Αὐτὰ λείπουν σήμερα συχνὰ ἀπὸ τὶς διαφωνίες μας: ἡ κατανόηση καὶ ὁ σεβασμός».
Οἱ ἐπιστήμονες πάντως λένε ὅτι ἐφόσον κολλάει μὲ τὸ σάλιο καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀποφεύγουμε νὰ μοιραζόμαστε τὰ ἴδια σκεύη. Θὰ σᾶς ἐνοχλοῦσε τὸ νὰ κοινωνήσετε μὲ πλαστικὰ κουτάλια μιᾶς χρήσης;
«Ἄν ἦταν νὰ κοινωνῶ μὲ πλαστικὰ κουταλάκια, θὰ ἔπαιρνα μαζί μου καὶ Θεία Κοινωνία νὰ τὴ βάλω στὴν κατάψυξη. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει μιὰ πνευματικὴ διάσταση σὲ αὐτὸ τὸ μυστήριο ποὺ ὑπερβαίνει τὸν φυσικὸ κόσμο. Προσωπικὰ ἔχω τὴν ἀνάγκη τῆς Θείας Κοινωνίας ὅπως κάποιος ἄλλος χρειάζεται τὸ φαγητό, πεινάω πνευματικά. Μὲ στηρίζει, εἶναι ἡ πνευματικὴ τροφή μου. Καταλαβαίνω ὅτι δὲν μποροῦν νὰ τὸ κατανοήσουν ὅλοι αὐτό, ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ τὸ σέβονται.
Πάντως ὁ ἠθοποιὸς καὶ στὸ παρελθὸν σὲ συνεντεύξεις του ἔχει πεῖ πὼς πιστεύει βαθιὰ στὸ Θεό.
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/05/blog-post_104.html
