Για να είμαστε ακριβείς και να μην χανόμαστε σε αποπροσανατολιστικές συζητήσεις, για το αν «ο κάθε πρόεδρος της δημοκρατίας» έχει δικαίωμα να πιστεύει, για το αν η πίστη του είναι δικό του θέμα ή όχι, για το αν με την επίδειξη της πίστεώς του δημόσια προσβάλει τους μισούς που δεν πιστεύουν, επειδή δήθεν πρέπει να είναι ουδέτερος, για να τους εκπροσωπεί όλους κλπ κλπ κλπ, να πούμε ότι το πρόβλημα του αγαπητού Πάκη δεν είναι αυτό και κακώς οι κουβέντες παίρνουν τέτοιο δρόμο.
Το πρόβλημα του Πάκη είναι ότι δεν τον πιστεύει κάποιος, ό,τι και αν κάνει και σχεδόν ουδείς τον εκτιμά. Ότι ακόμη και οι πιο θετικά διακείμενοι σε αυτόν τον θεωρούν υποκριτή, γλοιώδη, αναξιόπιστο και γυρολόγο φθηνής δημοσιότητας. Όλα τα άλλα είναι εκτός ύλης και το μόνο που κάνουν είναι να γυρνούν την κουβέντα σε θέματα άσχετα με το ζητούμενο. Το πρόβλημα του Πάκη είναι πρόβλημα γενικής νομιμοποήσεως.
Έβαλα πιο επάνω το «ο κάθε πρόεδρος της δημοκρατίας» σε εισαγωγικά, για να τονίσω την διαφορά του Πάκη με τον κάθε πρόεδρο… Και για να φανεί πόσο άστοχες είναι οι συζητήσεις που αφορούν στο πρόσωπό του και διεξάγονται σε γενικευμένο πλαίσιο. Δυστυχώς οι συζητήσεις που αφορούν στα πολιτικά πράγματα στην χώρα μας μπορούν να γίνουν μόνον εξατομικευμένα. Το αντίθετο, το σωστό και ιδανικό δηλαδή, απαιτεί την ύπαρξη ενός μπούσουλα, που υπάρχει και διέπει την δημόσια ζωή. Στην πολιτική αυτόν τον μπούσουλα τον λέμε θεσμούς. Και εδώ είναι το πρόβλημα, όχι μόνο του Πάκη, αλλά της χώρας ολόκληρης. Το απελπιστικό έλλειμμα θεσμών. Η απουσία μιας σταθεράς που να ορίζει όσα γίνονται στην δημόσια σφαίρα. Όλα τα άλλα είναι για να έχουμε να λέμε.
Ο «κάθε Πάκης» είναι η βιτρίνα της τραγωδίας μας. Και η τραγωδία είναι ότι δεν υπάρχει ένα πρότυπο για τον κάθε πρόεδρο, τον κάθε πρωθυπουργό, τον κάθε δημόσιο λειτουργό και τελικά τον κάθε έναν από εμάς. Το «κάθε» πρέπει κάθε φορά να μπαίνει σε εισαγωγικά.
