1974 ,ο χρόνος έπαψε να κυλά στην Κύπρο έγραφε κάποιος σε ένα άρθρο.
Είναι όμως έτσι ή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο;
1974 ,20 Ιουλίου ,ημέρα Σάββατο, εισβολή και κατοχή της νήσου.
2013 ,20 Ιουλίου ,ημέρα Σάββατο, 39 ολόκληρα χρόνια μετά.
Ο χρόνος ,όχι μόνο δε σταμάτησε να κυλά, αλλά τρέχει αμείλικτα σε βάρος της νήσου, των εθνικών συμφερόντων.
Οι ανακοινώσεις του τύπου δεν ξεχνώ στα περί λύσεως του Κυπριακού, βάσει
του διεθνούς δικαίου, μέσα στα πλαίσια του ΟΗΕ, είναι λόγια του αέρα ,ψεύτικα , γεμάτα υποκρισία από τους χθεσινούς-σημερινούς πολιτικούς νενέκους ,οι οποίοι συνεχίζουν την παράδοση των πολιτικών τους μεντόρων, της προδοσίας ,της απατεωνιάς, του εμπαιγμού ενός ολόκληρου έθνους.
Από αρχαιοτάτων χρόνων έως και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει στα ισχύοντα περί δικαίου. Συνοδεύει μόνιμα τον ισχυρότερο ,τον πιο αποφασιστικό, αυτόν που έχει διάθεση για αγώνα.
39 έτη και μια κροτίδα δεν έχει πέσει στα κατεχόμενα, μια πράξη αντίστασης, ένα δείγμα διάθεσης για απελευθερωτικό αγώνα, όμοιο με αυτόν των ηρώων της ΕΟΚΑ το 1955.
Μια αναλαμπή, μια αχτίδα ήταν αυτή των Ισαάκ και Σολωμού το 1996, που έγκαιρα φρόντισαν οι γονυπετείς να σβήσουν, πιστοί στα κελεύσματα των ισχυρών που καθορίζουν τις τύχες των λαών.
Και να μην ξεχνιόμαστε, όσο εδάφη χάνονται με πόλεμο, μόνο με πόλεμο ξανακερδίζονται.
Αιωνία η μνήμη των πεσόντων αγωνιστών και η Ερινύα να κατατρώγει αυτούς που άνοιξαν την κερκόπορτα.
