Γράφει ο Φρανκ Μπέργκμαν
Ένας βετεράνος Βρετανός γιατρός κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι το 2026 θα μείνει στην ιστορία ως το έτος που οι δυτικές κυβερνήσεις θα νομιμοποιήσουν ανοιχτά αυτό που ο ίδιος αποκαλεί απερίφραστα «μαζική σφαγή των ατόμων με αναπηρία, των φτωχών, των εξαθλιωμένων, των ευάλωτων, των ηλικιωμένων, των ανέργων και των ανεπιθύμητων».
Ο Δρ. Βέρνον Κόλμαν (Dr. Vernon Coleman), μακροχρόνιος επικριτής των παγκόσμιων γραφειοκρατιών στον τομέα της υγείας και της υπερβολικής κυβερνητικής επιρροής, υποστηρίζει ότι η λεγόμενη «υποβοηθούμενη ευθανασία» και η «Ιατρική Βοήθεια που Διευκολύνει τον Θάνατο» (MAiD) έχουν ήδη ξεπεράσει τα όρια σε χώρες όπως είναι ο Καναδάς και η Ολλανδία.
Υποστηρίζει ότι και άλλα δυτικά έθνη θα ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμά τους και προειδοποιεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο οδηγείται τώρα στον ίδιο μονοπάτι υπό το λάβαρο της «συμπόνιας».
Σύμφωνα με τον Δρ. Κόλμαν, δεν πρόκειται για μια επιλογή ή για ένα αξιοπρεπή θάνατο.
Πρόκειται για τη κατασκευή ενός φρικαλέου κρατικού μηχανισμού που αποσκοπεί στην αθόρυβη εξάλειψη όλων όσων το σύστημα θεωρεί βάρος.
Ο Δρ. Κόλμαν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου σε ένα νέο άρθρο του στο οποίο προειδοποιεί για την άνοδο της ευθανασίας και την ολίσθηση προς την εφαρμογή της ολοκληρωτικής ευγονικής.
Η προειδοποίησή του είναι κατηγορηματική & ξεκάθαρη: Αν οι άνθρωποι, αν οι λαοί & τα έθνη το κοινό, δεν ξεσηκωθεί και την σταματήσει τώρα, η ευθανασία δεν θα παραμείνει μια «σπάνια, προσεκτικά ρυθμιζόμενη έσχατη εναλλακτική λύση».
Θα γίνει μια ρουτίνα για όλες τις κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου, ώστε να εξαλείψουν το βάρος όσων είναι ηλικιωμένοι, άρρωστοι, ανάπηροι, ανήμποροι, φτωχοί, αβοήθητοι, μοναχικοί ή απλά ενοχλητικοί & ανεπιθύμητοι.
Νομοσχέδιο της Βρετανίας για τον «Θάνατο από χέρι Γιατρού»: Από την «Συμπόνια» σε μια Μηχανή Νομοθετημένου Θανάτου;
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, Δρ. Κόλμαν επισημαίνει τη νομοθεσία για την «υποβοηθούμενη ευθανασία» που προωθείται με ταχύτατες διαδικασίες στο Κοινοβούλιο ως το επόμενο σημαντικό μέτωπο.
Σημειώνει ότι οι βουλευτές της Βουλής των Κοινοτήτων ψήφισαν «με μικρή πλειοψηφία», «οριακά» το σχετικό με την ευθανασία νομοσχέδιο.
Ωστόσο, υποστηρίζει ότι πολλοί νομοθέτες «δεν είχαν ιδέα για το τι πραγματικά ψήφισαν» για το τι εγκρίνανε στην πραγματικότητα.
Ωστόσο, το νομοσχέδιο βρίσκεται τώρα στη Βουλή των Λόρδων η οποία πιέζεται πολιτικά να το υποστηρίξουν.
Ο Δρ. Κόλμαν χαρακτηρίζει το νομοσχέδιο ως ένα από τα πιο επικίνδυνα και παραπλανητικά νομοθετήματα που έχουν εισαχθεί ποτέ στο Γουέστμινστερ*. [σ.μ.* την πολυσύχναστη περιοχή όπου στεγάζεται το κοινοβούλιο και βρίσκεται κοντά στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.]
Στα χαρτιά, παρουσιάζεται ως μια αυστηρά ελεγχόμενη επιλογή για έναν μικρό αριθμό ασθενών που υποφέρουν από αβάστακτους πόνους οι οποίοι απεγνωσμένα επιθυμούν και αναζητούν να τερματίσουν τη ζωή τους.
Στην πράξη όμως ─ όπως υποστηρίζει ο Δρ. Κόλμαν ─ τα πράγματα δεν σταματούν ποτέ εκεί.
Προειδοποιεί ότι το παγκοσμιοποιημένο πολιτικό σενάριο είναι πλέον γνωστό:
1) Ψηφίστε έναν αυστηρά διατυπωμένο νόμο.
2) Διαβεβαιώστε στο λαό ότι θα χρησιμοποιείται «σε σπάνιες περιπτώσεις ανίατων περιπτώσεων» και μόνο σε «εξαιρετικές» περιστάσεις.
3) Στη συνέχεια, αφού ψηφιστεί, θα επεκτείνετε ήσυχα & αθόρυβα τα κριτήρια, θα αποδυναμώστε τις δικλείδες ασφαλείας & προϋποθέσεις καιθα νομιμοποιείστε αυτή την πρακτική μέχρι να γίνει απλώς μια ακόμη εναλλακτική «θεραπευτική επιλογή».
Κατά την άποψή του, αυτό δεν αποτελεί μια εικασία.
Είναι ακριβώς αυτό που έχει ήδη συμβεί & εξακολουθεί να συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.
Καναδάς: «Θάνατος από χέρι Γιατρού» ως πρότυπο για την Αποστολή Creep (Mission Creep)
Ο Δρ. Κόλμαν υποστηρίζει ότι ο Καναδάς αποτελεί την πιο ξεκάθαρη προειδοποίηση για το πού οδηγούν αναπόφευκτα τα καθεστώτα «υποβοηθούμενης θανάτωσης» μόλις ανοίξει η πόρτα αυτού του φρενοκομείου. Δηλαδή, μόλις ψηφιστεί ο νόμος που επιτρέπει την «ευθανασία»
Ο Καναδάς νομιμοποίησε την MAiD (τον νόμο που επιτρέπει την ευθανασία) το 2016 με μια βασική προϋπόθεση: Ο φυσικός θάνατος του ασθενούς θα έπρεπε να είναι «εύλογα προβλέψιμος».
Αυτή η νομική φράση παρουσιάστηκε αρχικά ως μια αυστηρή εγγύηση, ως μία νομική διασφάλιση.
Μέσα σε λίγα χρόνια ─ όπως σημειώνει ο Κόλμαν ─ οι δικλείδες ασφαλείας, οι διασφαλίσεις αυτές, διαβρώθηκαν σταδιακά και εξουδετερώθηκαν:
■ Η απαίτηση, η προϋπόθεση του «εύλογα προβλέψιμου θανάτου» καταργήθηκε.
■ Η επιλεξιμότητα για MAiD (ευθανασία) επεκτάθηκε σε άτομα με «σοβαρές και μη θεραπεύσιμες» ιατρικές παθήσεις — μια ευρεία κατηγορία με υποκειμενικές εκτιμήσεις.
■ Στη συνέχεια, το πρόγραμμα της ευθανασίας επεκτάθηκε και σε μη τελικού σταδίου αναπηρίες, σε χρόνιες ασθένειες και σε ανήμπορους να αυτοεξυπηρετηθούν.
Ο Καναδάς ετοιμάζεται τώρα να επεκτείνει το MAiD και σε άτομα των οποίων η κύρια πάθηση είναι η ψυχική ασθένεια, και οι συζητήσεις έχουν ήδη συμπεριλάβει και τους ανηλίκους.
Από εκεί και πέρα, υποστηρίζει ο Δρ. Κόλμαν, αυτή η λογική επεκτάθηκε περαιτέρω σε αυτούς που πάσχουν από: την φτώχεια, την απομόνωση και την έλλειψη υποστήριξης. Όλοι αυτοί έχουν γίνει de facto λόγοι για να θανατωθεί κανείς μέσω της υποβοηθούμενης ευθανασίας.
Παρακάτω αναφέρει περιπτώσεις που έχουν αναφερθεί σε MM ενημέρωσης του Καναδά αλλά και σε δημόσιες καταθέσεις, όπου:
■ Σύμφωνα με πληροφορίες, σε ανάπηρους βετεράνους πολεμικών συγκρούσεων προσφέρθηκε ευθανασία αντί για ανθρωπιστική υποστήριξη ή υποβοηθητικό εξοπλισμό.
■ Σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές ή μακροχρόνιες ψυχιατρικές παθήσεις ειπώθηκε ότι μπορούσαν να επιλέξουν την MAiD (την υποβοηθούμενη ευθανασία) ως μια εναλλακτική «επιλογή» αντί να λαμβάνουν συνεχή πολυδάπανη θεραπεία.
■ Άτομα που δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν επαρκή και κατάλληλη στέγαση ή υποστήριξη για την αναπηρία τους σκέφτηκαν την υποβοηθούμενη θανάτωση επειδή δεν μπορούσαν πλέον να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια.
Ο βασικός ισχυρισμός του Δρ. Κόλμαν είναι ξεκάθαρος: αυτό που ξεκίνησε ως μια υποτιθέμενη «σπάνια και ρυθμιζόμενη» έσχατη εναλλακτική λύση έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα που συνεχώς επεκτείνεται όπου το κράτος, η ιατρική γραφειοκρατία και οι οικονομικά αδύναμες υπηρεσίες υγείας αντιμετωπίζουν τον πρόωρο θάνατο ως μέτρο εξοικονόμησης κόστους.
Σημειώνει ότι τα επίσημα στοιχεία του Καναδά δείχνουν ότι ήδη λάβει χώρα δεκάδες χιλιάδες θανάτους μέσω της MaiD (ευθανασίας) και υποστηρίζει ότι οι πραγματικοί αριθμοί ενδέχεται να είναι πολύ υψηλότεροι λόγω του τρόπου καταγραφής των αιτιών του θανάτου.
Αναφέρει περιπτώσεις στις οποίες οποίες υπάρχουν στοιχεία:
Αντί τύχουν Φροντίδας & Περίθαλψης Οδηγούνται στην Εξόντωση: Όταν οι Ευάλωτοι Άνθρωποι Οδηγούνται στην Αυτοκτονία
Ο Δρ. Κόλμαν τονίζει ότι η πιο ανησυχητική τάση δεν είναι μόνο ποιος πληροί τις προϋποθέσεις στα χαρτιά, αλλά και το πώς οι ευάλωτοι άνθρωποι ωθούνται στην ευθανασία στην πράξη.
Αναφέρει περιπτώσεις στις οποίες:
■ Ένας παράλυτος βετεράνος που ζήτησε ράμπα για το αναπηρικό αμαξίδιο φέρεται να του προσφέρθηκε εναλλακτικά η ευθανασία.
■ Μια γυναίκα που αναζητούσε βοήθεια για κατάθλιψη της ρωτήθηκε αν είχε σκεφτεί να υποβληθεί σε MAiD, με το προσωπικό να αναφέρει ότι ένας θάνατος που θα τον διαχειριζόταν το ίδιο το κράτος θα ήταν «πιο άνετος & πιο ασφαλής» από μια απόπειρα αυτοκτονίας.
■ Μέλη της οικογένειας του ασθενούς ισχυρίζονται ότι το προσωπικό του νοσοκομείου τους πίεζε ψυχολογικά & επίμονα να υπογράψουν εντολές «Μη Αναζωογόνησης» (DNR) ή να συμφωνήσουν στην «υποβοηθούμενη ευθανασία» για τους ηλικιωμένους συγγενείς.
Το επιχείρημα του Δρ. Κόλμαν είναι ότι μόλις ένας πολιτισμός και ένα νομικό σύστημα νομιμοποιήσουν την ιδέα ότι ο θάνατος είναι μια ιατρικά διαχειριζόμενη λύση για την αντιμετώπιση του πόνου, οι οικονομικές πιέσεις, οι ιδεολογικές ατζέντες και η γραφειοκρατική ευκολία αρχίζουν να κάνουν όλα τα υπόλοιπα.
Προειδοποιεί ότι οι φτωχοί, οι ανάπηροι, οι ανήμποροι, οι μακροχρόνιοι ασθενείς, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές και οι ηλικιωμένοι γίνονται οι πρώτοι υποψήφιοι για τον «θάνατο που προσφέρεται από χέρι γιατρού» όταν η θεραπεία θεωρείται πολύ δαπανηρή, οι νοσοκομιακές κλίνες είναι πολύ λίγες ή η ζωή τους πολύ «χαμηλής ποιότητας» στα μάτια του συστήματος.
Η «Ολισθηρή Πλαγιά» δεν είναι πλέον Θεωρητική
Οι υποστηρικτές της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας συχνά απορρίπτουν τις ανησυχίες σχετικά με μια ολισθηρή πλαγιά ως υποκίνηση φόβου & κινδυνολογία.
Ο Δρ. Κόλμαν απαντά αντιμετωπίζοντας την «Ολισθηρή Πλαγιά», την επικίνδυνη «κλίση» ως ένα τεκμηριωμένο ιστορικό μοτίβο.
Αναφέρει διεθνή παραδείγματα όπου:
■ Στην Ολλανδία και το Βέλγιο, η ευθανασία έχει επεκταθεί σε ανηλίκους, σε άτομα με αυτισμό, σε άτομα με μαθησιακές δυσκολίες και ψυχιατρικές διαταραχές.
■ Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναφέρεται ότι οι γονείς ή οι συγγενείς ενέκριναν την ευθανασία για ασθενείς με άνοια ή ανικανότητα που δεν μπορούσαν πλέον να δώσουν ουσιαστική συγκατάθεση.
■ Με την πάροδο του χρόνου, οι «σπάνιες & εξαιρετικές» κατηγορίες γίνονται σιωπηλά ρουτίνα.
Ο Δρ. Κόλμαν προειδοποιεί ότι οι νόμοι αυτοί που νομιμοποιούν τον θάνατο για την «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» δεν θα διαφέρουν σε κανένα άλλο δυτικό έθνος που θα θεσπίσει παρόμοιους νόμους.
Υποστηρίζει ότι μόλις θεσπιστεί σαν νόμος η ευθανασία και οι γιατροί εξουσιοδοτηθούν να χορηγούν θανατηφόρες ενέσεις, η πίεση για επέκταση, εξορθολογισμό, βελτιστοποίηση και νομιμοποίηση της πρακτικής θα είναι αμείλικτη.
Ο Μύθος της «Ειρηνικής, Ανώδυνης» Ευθανασίας
Ένα από τα πιο ισχυρά σημεία του επιχειρήματος του Δρ. Κόλμαν είναι η άμεση επίθεσή του σε αυτό που αποκαλεί «βολικό μύθο» ότι η ευθανασία είναι ήπια, ειρηνική και ανώδυνη.
Αναφέρει ιατρικές αναφορές και μελέτες περιπτώσεων από χώρες που έχουν καθιερωμένα καθεστώτα ευθανασίας και από τα πρωτόκολλα της θανατικής ποινής, όπως συμβαίνει με τους καταδικασμένους σε θάνατο των ΗΠΑ:
■ Αποτυχημένες θανατηφόρες ενέσεις, όπου οι ασθενείς χρειάστηκαν ώρες ή ημέρες για να πεθάνουν.
■ Περιπτώσεις εμέτου, λαχανιάσματος, σπασμών και εμφανούς δυσφορίας & αγωνίας μετά τη χορήγηση του «κοκτέιλ» των θανατηφόρων ενέσεων.
■ Περιπτώσεις στις οποίες ασθενείς φέρεται να ξύπνησαν μετά την κατάποση των λεγόμενων «θανατηφόρων δόσεων», δημιουργώντας σύγχυση σχετικά με το τι θα πρέπει να κάνουν οι δήμιοι στη συνέχεια.
■ Αποδεικτικά στοιχεία από νεκροψίες εκτελεσθέντων που δείχνουν συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες, η οποία συνάδει με την αίσθηση πνιγμού ή ασφυξίας.
- Αποτυχημένες θανατηφόρες ενέσεις, όπου οι ασθενείς χρειάζονταν ώρες ή ημέρες για να πεθάνουν.
Ο Δρ. Κόλμαν υποστηρίζει ότι:
■ Δεν υπάρχουν τυποποιημένα πρωτόκολλα που να εγγυώνται έναν γρήγορο & ανώδυνο θάνατο.
■ Η παρακολούθηση κατά την ευθανασία είναι ελάχιστη και δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε επακριβώς το τι βιώνει ο ασθενής φυσιολογικά στις τελευταίες στιγμές της ζωής του.
■ Η γαλήνια εικόνα που πλασάρεται προπαγανδιστικά στο κοινό, για μια ήσυχη και γαλήνια βύθιση στον αιώνιο ύπνο, είναι συχνά μάρκετινγκ, αλλά όχι τεκμηριωμένη ιατρική.
Αν μη τι άλλο, όλα αυτά υποδηλώνουν, ότι μια σφαίρα από ένα ντουφέκι θα ήταν πιθανώς μια ταχύτερη και πιο αξιόπιστη μέθοδος εκτέλεσης.
Το γεγονός ότι οι δυτικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν τέτοιες ωμές, αιματηρές μεθόδους, υπονοεί, δεν έχει να κάνει με την ευσπλαχνία & το έλεος, αλλά με την εικόνα.
Από τον «Υποβοηθούμενο Θάνατο» στην Αποπληθυσμό & την Αφαίρεση Οργάνων
Ο Δρ. Κόλμαν πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα από τους περισσότερους άλλους επικριτές της ευθανασίας, συνδέοντας την ευθανασία με μια ευρύτερη παγκόσμια ατζέντα.
Κατά την άποψή του, η παγκόσμια προώθηση του «θανάτου από χέρι γιατρού» δεν είναι απλώς μια λανθασμένη πολιτική, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο χαρακτηριστικό ενός σχεδίου αποπληθυσμού και ευγονικής που στοχεύει στη διαχείριση του «πλεονάζοντος» ανθρώπινου πληθυσμού.
Σημειώνει αρκετές συγκλίνουσες τάσεις:
■ Η παρηγορητική φροντίδα και τα κέντρα φροντίδας ασθενών που βρίσκονται στο τελικό στάδιο ή υποχρηματοδοτούνται ή κλείνουν σκόπιμα.
■ Τα συστήματα υγείας περιορίζουν τη θεραπεία και αφήνουν τους ασθενείς σε λίστες αναμονής, όπου πολλοί πεθαίνουν πριν καν τους εξετάσουν.
■ Οι ηλικιωμένοι ασθενείς υποβάλλονται σε εντολές & προτροπές «Μην κάνετε αναζωογόνηση» ή διακόπτουν την χορήγηση τροφής και υγρών χωρίς την κατάλληλη συγκατάθεση του ιδίου του ασθενούς ή των συγγενών του.
■ Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ευθανασία πλασάρεται ως μια εναλλακτική «επιλογή» συμπόνιας, ακόμη και όταν η πρόσβαση σε γνήσια φροντίδα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Ο Δρ. Κόλμαν θίγει επίσης ένα πολύ δυσάρεστο ζήτημα, ότι δηλαδή αφαιρούνται όργανα από ανθρώπους που έχουν υποβληθεί σε ευθανασία από τις κυβερνήσεις τους.
Προειδοποιεί ότι:
■ Τα πιο βιώσιμα όργανα προέρχονται από άτομα που πεθαίνουν σε ελεγχόμενες, ιατρικά διαχειριζόμενες συνθήκες, και όχι από τυχαία ατυχήματα ή φυσικό θάνατο σε προχωρημένο στάδιο.
■ Η ευθανασία παρέχει ακριβώς αυτό: έναν προβλέψιμο, ελεγχόμενο θάνατο σε νοσοκομειακό περιβάλλον, με όργανα που εξακολουθούν να είναι σε κατάσταση κατάλληλη για αφαίρεση & μεταμόσχευση.
■ Καθώς τα συστήματα δωρεάς οργάνων μετατοπίζονται ολοένα και περισσότερο από την προαιρετική συμμετοχή στην τεκμαιρόμενη συγκατάθεση, η ευθανασία θα μπορούσε αθόρυβα να μετατραπεί σε πηγή οργάνων υψηλής ποιότητας.
Κατά την άποψή του, αυτό δημιουργεί μια διεστραμμένη δομή κινήτρων όπου:
■ Το ίδιο σύστημα που ενθαρρύνει τους ευάλωτους ασθενείς να ευθανατωθούν μπορεί να αλλάξει στάση και να κρατήσει τα όργανα τους για να πωληθούν στην πολιτική και οικονομική ελίτ.
Ο Δρ. Κόλμαν απεικονίζει την ευθανασία ως την απόλυτη αντιστροφή: Όσοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας οδηγούνται σε πρόωρο θάνατο, ενώ τα σώματά τους εξορύσσονται για την αφαίρεση οργάνων.
Η Μεταστροφή της Πολιτιστικής Κληρονομιάς: Από την Προστασία της Ζωής στη Διαχείριση του Θανάτου
Πέρα από τους μηχανισμούς πολιτικής και τις φρικιαστικές ιστορίες, Δρ. Κόλμαν ανησυχεί περισσότερο για την πολιτισμική και ηθική αλλαγή.
Υποστηρίζει ότι:
■ Μόλις το κράτος και το ιατρικό επάγγελμα επανατοποθετηθούν όχι μόνο ως θεραπευτές αλλά και ως εξουσιοδοτημένοι δολοφόνοι εκτελεστές, αλλάζει ολόκληρη η νομική βάση της ιατρικής.
■ Πολλοί γιατροί δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με την ευθανασία, αλλά ένα ιατρονοσηλευτικό σύστημα που βρίσκεται υπό οικονομική πίεση πάντα θα βρήσκει αρκετούς πρόθυμους γιατρούς για να συμμετέχουν σε αυτές τις φρικαλεότητες.
■ Η ίδια πολιτική τάξη που χειρίστηκε τόσο λανθασμένα και καταστροφικά την πανδημία, προώθησε πειραματικές εντολές & μέτρα και συγκέντρωσε περισσότερη εξουσία στην καθημερινή ζωή, τώρα αποφασίζει ποιος μπορεί να σκοτωθεί νόμιμα και την εκτέλεση αυτή την ονομάζει ευθανασία.
Προειδοποιεί επίσης για νέους περιορισμούς λόγου και «επιρροής» σχετικά με την ευθανασία, επικαλούμενος προτάσεις σε άλλα μέρη όπως είναι η Σκωτία, που θα ποινικοποιούσαν τις προσπάθειες να να αποτρέψουν κάποιον από την υποβοηθούμενη ευθανασία.
Με άλλα λόγια, για πρώτη φορά το ίδιο το κράτος αλλάζει την θέση του από το να επιτρέπει την ευθανασία, στο να την ενθαρρύνει αυτό το ίδιο και προχωρά ακόμη περισσότερα στο να τιμωρεί όσους αντιστέκονται σε αυτήν.
«Φώναξε & Διαμαρτυρήσου Τώρα ή θα το Μετανιώσεις Αργότερα»
Το συμπέρασμα του Δρ. Κόλμαν δεν είναι διακριτικό. λεπτό.
Επιμένει ότι:
- Τα νομοσχέδια για την ευθανασία δεν αποτελούν ουδέτερες πολιτικές υγείας. Είναι εργαλεία για την επιτάχυνση της μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού, τη μείωση του κόστους και την εξάλειψη όλων εκείνων που θεωρούνται «άχρηστοι χαραμοφάηδες».
■ Οι διασφαλίσεις δεν θα ισχύσουν, δεν αποτελούν εγγύηση. Δεν σε προστατεύουν από τις καταχρηστικές συμπεριφορές.
■ Μόλις κατασκευαστεί ο μηχανισμός της ευθανασίας, δεν θα περιοριστεί μόνο στις πιο ακραίες ανίατες περιπτώσεις — θα νομοποιηθεί, θα επεκταθεί και θα υπερασπίσει την ύπαρξη της ως «πρόοδο».
Προειδοποιεί ότι πολλοί άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν πλήρως τη φρίκη που συνεπάγεται η ευθανασία μόνο όταν θα είναι ήδη πολύ αργά. Όταν ένας γονέας πιέζεται να «επιλέξει» τον θάνατο, όταν ένα άτομο με αναπηρία οδηγείται στην ευθανασία, δηλαδή στην εκτέλεση, αντί να τύχει φροντίδας και περιποίησης ή όταν ένας συγγενής που πάσχει με κατάθλιψη εξωθείται πιεστικά σιωπηλά για κάνει την θανατηφόρα ένεση.
Μέχρι τότε, όπως υποστηρίζει ο Δρ. Κόλμαν, η αντίσταση στην ευθανασία θα στιγματίζεται ως μια εγωιστική πράξη, ως «αντι-επιλογή» ή ως αντικοινωνική επιλογή ή ακόμα και εγκληματική.
Σε μια τελευταία προειδοποίηση προς το κοινό, Δρ. Κόλμαν υποστηρίζει ότι, αν παραμείνετε σιωπηλοί τώρα, και δεν αντιδράσετε, δεν φωνάξετε, και δεν διαμαρτυρηθείτε, μπορεί αύριο να μην σας αρέσει αυτός ο κόσμος που τώρα χτίζεται σιωπηλά.
