Υπουργούς Παιδείας του παρελθόντος, κάποιοι εκ των οποίων συνέδεσαν το όνομά τους με «μαύρες σελίδες» στα εκπαιδευτικά –και όχι μόνο- πράγματα της χώρας, προσκαλεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, για να λύσουν από κοινού τα προβλήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Πρόκειται για πρωτοβουλία του κ. Λοβέρδου για τη δημιουργία Συνόδου διατελεσάντων υπουργών Παιδείας, η οποία προκαλεί τουλάχιστον έκπληξη και απορία. Στόχος της κίνησης, σύμφωνα με το υπουργείο, είναι να υπάρξει «συνέχεια στην εκπαιδευτική πολιτική, να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που υιοθετούνται και να περιοριστεί το φαινόμενο των διαρκών αλλαγών πολιτικής στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας».
Σύμφωνα με τη νυν ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, η Σύνοδος θα συνέρχεται μία φορά την εβδομάδα, ξεκινώντας μάλιστα από την ερχόμενη, ενώ θα λάβει και θεσμική μορφή με την ψήφιση σχετικής ρύθμισης από τη Βουλή.
Η ρύθμιση αναμένεται να ενταχθεί στο σχέδιο νόμου που αφορά στην οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί από τη Βουλή μέσα στο καλοκαίρι.
Στη Σύνοδο, στην οποία θα προεδρεύει ο νυν υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος, θα κληθούν να συμμετάσχουν οι διατελέσαντες υπουργοί Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης, Γιώργος Παπανδρέου, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Σουφλιάς, Δημήτριος Φατούρος, Γεράσιμος Αρσένης, Πέτρος Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Άρης Σπηλιωτόπουλος, Άννα Διαμαντοπούλου, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Αγγελική-Ευφροσύνη Κιάου και Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.
Σύμφωνα πάντα με την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, την ερχόμενη εβδομάδα όλοι οι πρώην υπουργοί θα λάβουν τηλεφωνική πρόσκληση για να επισκεφθούν το υπουργείο και να ανταλλάξουν απόψεις για τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης.
Ο κ. Λοβέρδος, δηλαδή, λέει στον ελληνικό λαό ότι ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου, που οδήγησαν τη χώρα στα «βράχια» με τις πολιτικές τους ως πρωθυπουργοί, ή ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, η θητεία του οποίου πυροδότησε ένα από τα μεγαλύτερα κύματα καταλήψεων σε σχολεία και πανεπιστήμια στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με απεργίες διαρκείας των εκπαιδευτικών και τραγική κατάληξη τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, θα δώσουν λύση στα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας.
Αντί να ακούσει τι έχουν να πουν για την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια λόγω ελλείψεων και υποχρηματοδότησης, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, όπως είναι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το διδακτικό επιστημονικό προσωπικό των ανώτατων ιδρυμάτων, οι φορείς γονέων ή ακόμα και οι εκπρόσωποι μαθητικών και φοιτητικών συλλόγων, φέρνει στο προσκήνιο πρόσωπα του παρελθόντος, οι πολιτικές των οποίων έχουν καταδικαστεί από τον ελληνικό λαό.
Πιο πολύ χαρακτήρα «γκαλά» ονομάτων που έχουν βάλει στο περιθώριο οι πολίτες –τουλάχιστον κάποιους από όσους έχουν προσκληθεί- μοιάζει να έχει η Σύνοδος Λοβέρδου, η οποία μάλλον έρχεται να εξυπηρετήσει τις μελλοντικές, αρχηγικές στην κεντροαριστερά, βλέψεις του νυν υπουργού Παιδείας.
Άλλωστε και ο ίδιος δεν φημίζεται για τις κοινωνικά ευαίσθητες πολιτικές του, καθώς ως υπουργός Εργασίας έδωσε καίρια πλήγματα στα εργασιακά δικαιώματα, ενώ ως υπουργός Υγείας, ευθυγραμμιζόμενος με τις απαιτήσεις της τρόικας, έβαλε τη δημόσια υγεία σε δρόμο διάλυσης χωρίς –τουλάχιστον μέχρι σήμερα- επιστροφή.
