Ρευστότητα, απαξίωση του «πολιτικού» σκηνικού, αδιέξοδη οργή. Εισπράττουμε πια στο έπακρο την παράκρουση, τον παραλογισμό ενός καθεστώτος, που ζει τον επιθανάτιο ρόγχο του. Η κοινωνία φοβική, απελπισμένη, σε σύγχυση δεν έχει από πού να κρατηθεί. Θέλει να πιαστεί από το «αριστερό» υποτελές ψέμα, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι ο εχθρός είναι όλο το κομματικό –αποικιακό καθεστώς, που δίνει την τελευταία του παράσταση για να «σωθεί και να σώσει «τα «αφεντικά»-ντόπια και ξένα -κι ας αφήνει πίσω του ως ερείπια ΕΜΑΣ.
Είμαστε ο πιο κακοποιημένος, ηττοπαθής και υποταγμένος λαός από το δωσιλογικό καθεστώς χρόνια τώρα. «Κουβαλάμε» το τραύμα της προδοσίας, της προσφυγιάς, του θανάτου από τους παππούδες μας. Τα παλιά μας τραύματα ανατροφοδοτούνται από το σημερινό τελειωτικό τραύμα, κι ως θύματα αγκιστρωνόμαστε από το θύτη(σύνδρομο της Στοκχόλμης),για να «σώσουμε» το «εγώ» μέσα από μια ναρκισσιστική εμμονή στα σπαράγματα ενός παρελθόντος, που τελείωσε ανεπιστρεπτί .
Φοβόμαστε την ελευθερία, την αποδόμηση του ξεπερασμένου πια κοσμοειδώλου του ανθρώπου-καταναλωτή, που μας κατατρέχει. Φοβόμαστε την αλλαγή, όχι γιατί δεν έχουμε ερείσματα ,σταθερές ζωής, αξίες, αρκετό αυτοσεβασμό ,αλλά γιατί ποτέ δε μάθαμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στους άλλους. Μάθαμε να ζούμε μοναχικά-χωρίς κοινή γλώσσα-βιασμένοι ηθικά και πνευματικά, καταπιεσμένοι, φοβισμένοι, άβουλοι και δειλοί, βάζοντας πάντα όρια στους πόθους και στα «θέλω», στη χαρά και στο όνειρο. Κι ο εθισμός στην εξάρτηση από το καθεστώς της υποτέλειας κρατάει χρόνια…
Μοιάζουμε με τον άπιστο Θωμά ,που δεν πιστεύει, αν δεν αγγίξει τους τύπους των ήλων. Πραγματικά με τόση ανασφάλεια, τρομοκρατία και φόβο, δεν είναι εύκολη η εσωτερική απελευθέρωση από τα σύνδρομα, τις πεποιθήσεις, που το καθεστώς μας «κληρονόμησε», αλλά όμως είναι τόσο αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε για την ίδια την επιβίωσή μας.
Η ίδια η πράξη της ζωής το δείχνει πως δε χωράνε πια μεσοβέζικες λύσεις στο αδιέξοδο που ζούμε, αλλά μόνο ριζοσπαστικές κι ανατρεπτικές . Θέλει τόλμη κι αρετή το εγχείρημα της απελευθέρωσης, πίστη στις δυνάμεις μας μέσω της γνώσης και της συνειδητοποίησης του ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε και πού πάμε. Το γνωρίζουμε πια πως ,αν δεν πάψουμε να είμαστε ιδιώτες –με την αρχαιοελληνική έννοια-δε θα τελειώσει ο εφιάλτης .
Όλοι οι αγώνες που δώσαμε στην ιστορία μας στόχευαν στη λαική κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στην κοινωνική απελευθέρωση, στη δημοκρατία. Ποτέ όμως δεν ήπιαμε από την «πηγή» της ελευθερίας. Τώρα τα πάντα «φωνάζουν» και πάλι το παλιό σύνθημα του ’21,το ελευθερία ή θάνατος. Είναι η μοναδική ιστορική ευκαιρία-πρόκληση ,ώστε εμείς οι ίδιοι να βγούμε μπροστά ως πολίτες για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα, να ορίζουμε εμείς τη ζωή και τη χώρα μας κι όχι οι Εφιάλτες.
Ζούμε τον πιο ειδεχθή ναζισμό στην ιστορία μας. Όταν σε πεθαίνουν ,τι φοβάσαι, αφού ήδη πεθαίνεις; Μήπως μάθαμε να ζούμε με ομοιώματα, φαντασιώσεις και «νομίσματα»; Νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι ,ενώ είμαστε σκλάβοι του ολοκληρωτικού καθεστώτος, των εύκολων «λύσεων», των ιδεολογημάτων και κυρίως του πιο κακού μας εαυτού, των
εμμονών, των αγκυλώσεων και τόσων στερεότυπων -κυρίως του βολέματος-έστω κι αν αυτό σημαίνει δουλοπρέπεια, μικρότητα και μιζέρια. Αυτές οι «λογικές» ζωής μόνο το ίδιο το καθεστώς βολεύουν ,ενώ εμάς μας ξιπάζουν και μας αδρανοποιούν.
Νομίζουμε ότι έχουμε κράτος, δημοκρατία, ασφάλεια και σταθερότητα μέσα στο καθεστώς της κομματοκρατίας, ενώ έχουμε μόνο καταστολή ,κλεψιά, ψέμα κι απάτη. Νομίζουμε ότι κάποιοι άλλοι θα μας «σώσουν» διά της αναθέσεως της ζωής μας, ενώ μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε εμάς.
Νομίζουμε ότι υπηρετούμε το καλό των παιδιών μας, ενώ τα κάναμε δυστυχισμένα και ανίκανα να νιώσουν κάτι πηγαίο κι αληθινό, αφού τα μάθαμε να λειτουργούν χρησιμοθηρικά, όπως το ίδιο το καθεστώς μας «υπέδειξε». Ευνουχίσαμε τις δημιουργικές τους δυνάμεις, για να πάρουν ένα πτυχίο χωρίς αντίκρισμα. Για την «ασφάλεια» και το «βόλεμα» θυσιάσαμε ό,τι όμορφο κι αληθινό. Θυσιάσαμε την ίδια την ελευθερία, την ελπίδα, τη χαρά, την αξιοπρέπεια, την ίδια την ψυχή μας-κι η ειρωνεία είναι ότι χάσαμε και την ασφάλεια και το βόλεμα. Τα ψεύτικα «νομίσματα» ψεύτισαν τις ζωές μας, τις ανθρώπινες αξίες, ενώ αφήσαμε τις αυταπάτες και τους φόβους να μας καταδυναστεύουν. Κι οι ψεύτικες ζωές είναι ήδη υποκριτικές, νεκρές ζωές, που εστιάζουν τη σκέψη και την εσωτερική τους δύναμη στην «εικόνα» κι όχι για την ψυχή τους, στην ουσία της ύπαρξης.
Παραδώσαμε τη δύναμή μας στην εικονική πραγματικότητά τους, γίναμε υποκριτές κι εθιστήκαμε να ζούμε μέσω της φαντασίωσης, γιατί η πραγματική ζωή μας τρομάζει; Πού πήγε ο Λόγος ,η Ιδέα, το Όραμα, που αυτός ο τόπος τόσες φορές «δίδαξε»;
Αν δεν αποφασίσουμε τα στεγανά του χθες να σπάσουμε, να απελευθερωθούμε από τα «νομίσματα», από τις πεποιθήσεις, που μας εξαχρειώνουν και μας καθιστούν αναξιοπρεπείς και σκλάβους ,κι αν δεν δράσουμε συλλογικά, πώς θα γλιτώσουμε; Νομίζουμε ότι μόνο αυτό το καθεστώς της σήψης ,της αναξιοπρέπειας, της καταισχύνης μας αξίζει, κι αδυνατούμε να ονειρευτούμε την κατάκτηση ενός αληθινά δημοκρατικού, αξιοκρατικού και δίκαιου πολιτεύματος, με Σύνταγμα πρωτογενώς εκφρασμένο από εμάς τους ίδιους, με εθνική ανεξαρτησία, λαική κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη; Όποιος όμως δεν ονειρεύεται ,δεν πιστεύει στο όνειρο, δεν δρα κιόλας. Είναι πια ζωντανός –νεκρός.
Κι όμως η ανάγκη για την επιβίωσή μας και η δυναμική των γεγονότων μας καλούν να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση, ή θα σώσουμε τα παιδιά μας, τον κόπο, την πατρίδα ή θα αφεθούμε στα χέρια των δοτών «σωτήρων» και ξένων επικυρίαρχων ως δούλοι. Η ίδια η ανάγκη για επιβίωση μας καλεί στον κοινό αγώνα της ανατροπής όλων των σαθρών «νομισμάτων», στην εσωτερική αναμόρφωση και την αναγέννηση μας .
Η ΓΝΏΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ,ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Έλλη Διαμαντοπούλου, μέλος ενιαίου παλλαικού μετώπου(Ε.Πα.Μ)
