Ίσως πολλοί να αισθάνονται υπερήφανοι για τον σημερινό πολιτισμό μας και ειδικότερα για τη δημοκρατία μας, για τους νόμους μας και γενικότερα το νομικό μας σύστημα. Κάνουν όμως λάθος. Τίποτα από αυτά δεν είναι ελληνικό. Είναι όλα εισαγόμενα.
Κατ’ αρχήν ο υπέρτατος νόμος του κράτους, δηλαδή…
το Σύνταγμα είναι ξενόφερτο. Αντιγράφει το αγγλοσαξωνικό ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα. Εισάγει την αντιπροσωπευτική ολιγαρχική δημοκρατία που λειτουργεί στην ουσία μόνο μεταξύ των κομματικών ελίτ. Το σύστημα αυτό είναι παντελώς άσχετο και ακατάλληλο για την ελληνική φιλελεύθερη νοοτροπία και τον πόθο για δημοκρατική συμμετοχή των Ελλήνων στη λήψη αποφάσεων. Το ισχύον Σύνταγμα είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της κλειστής κάστας του πολιτικού προσωπικού και δεν αφορά τον λαό, ο οποίος όμως υφίσταται τις συνέπειες. Ο λαός δεν συμμετείχε στην κατάρτισή του, ούτε μπορεί να προκαλέσει ή να συμμετάσχει στην αναθεώρησή του.
Έπειτα ο βασικότερος νόμος μας, ο Αστικός Κώδικας που ρυθμίζει τις ιδιωτικές σχέσεις μεταξύ των πολιτών είναι στην ουσία ο Γερμανικός. Ο εμπορικός Νόμος επίσης είναι ο Γαλλικός. Ο ποινικός κώδικας στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ο Γερμανικός. Ως σύστημα Δημόσιας Διοίκησης έχει εισαχθεί το Γαλλικό διοικητικό σύστημα. Είναι πολυάριθμοι οι εισαγόμενοι νόμοι που ρυθμίζουν τη ζωή μας και δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περαιτέρω. Ολόκληρο αυτό το εισαχθέν σύστημα δικαίου έχει ως στόχο την αυτονομία από την κοινωνία, την απόλυτη προστασία και ατιμωρησία της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, ενώ τις συνέπειες τις πληρώνουν πάντα οι απλοί πολίτες.
Τι λέμε λοιπόν τώρα; Είμαστε υπερήφανοι για τον σημερινό ελληνικό πολιτισμό μας και κυρίως τον νομικό μας πολιτισμό; Είναι δικός μας πολιτισμός αυτός;
