Ξένες εταιρείες από Ρωσία, Τσεχία και Γερμανία, επισκέπτονται η μία μετά την άλλη, τις εγκαταστάσεις της Άλγη ΑΕΓΕ στη Νιγρίτα Σερρών με στόχο να προμηθευτούν τη περίφημη
σπιρουλίνα από την πρωτοπόρα ελληνική εταιρεία. Ωστόσο, η Άλγη η μόνη εταιρεία που παράγει σπιρουλίνα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα πιστοποιημένη βιολογική, περιμένει εδώ και 17 μήνες να βγει η αξιολόγηση των φακέλων που έχει υποβάλλει στο Πρόγραμμα «Υδατοκαλλιέργεια» για επενδύσεις που θα διπλασιάσουν την περιζήτητη παραγωγή της.
«Τον Ιούλιο του 2012, καταθέσαμε δύο φακέλους για τα μέτρα 2.1 και 2.3 του προγράμματος «Υδατοκαλλιέργεια», στο πλαίσιο του ΕΠ Αλιείας 2007-2013. Συνολικά κατατέθηκαν 200 φάκελοι, 120 στο 2.1 και 80 στο μέτρο 2.3, οι περισσότεροι από τους ίδιους επενδυτές. Περιμένουμε από τότε, όλοι οι υποψήφιοι, τα αποτελέσματα της αξιολόγησης. Εμείς σαν εταιρεία, έχουμε από καιρό στείλει και ότι πρόσθετες διευκρινίσεις ζητήθηκαν. Δεν υπάρχει δυνατότητα στήριξης της ανάπτυξης με τέτοιους ρυθμούς λειτουργίας, εκτός και αν υπάρχει σκοπιμότητα στο να μη προχωρήσουν οι επενδύσεις», δήλωσε στη Voria.gr ο πρόεδρος και δ/νων σύμβουλος της Άλγη ΑΕΓΕ Μιχάλης Ζουλουμίδης και πρόσθεσε:
«Υπάρχουν μεγάλες ξένες εταιρείες, εμπορίας προϊόντων, που θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας. Η παραγωγή μας όμως είναι μικρή. Θα επιδιώξω να συναντήσω τον αρμόδιο υπουργό, τον κ. Τσαυτάρη, όταν θα έρθει στη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχει σε προγραμματισμένη εκδήλωση του Ελληνο- Αμερικανικού Επιμελητηρίου. Έχει χαθεί χρόνος και δυστυχώς, εάν αποφασίσουμε να υποβάλουμε φάκελλο στον αναπτυξιακό, θα πρέπει να περιμένουμε το επόμενο εξάμηνο».
Αυτή είναι η κατάσταση στην πραγματική οικονομία, στον κόσμο των επιχειρήσεων, όταν μάλιστα ο κλάδος των υδατοκαλλιεργειών είναι από τους πιο δυναμικούς, τους πλέον εξωστρεφείς στη χώρα μας. Από τη μια η απορρόφηση κοινοτικών πόρων είναι μόλις στο 27,37% – όπως πριν λίγες ημέρες ενημέρωσε η αρμόδια επίτροπος για την Αλιεία Μαρία Δαμανάκη – και από την άλλη, το υπουργείο και οι μηχανισμοί του καθυστερούν τραγικά τις διαδικασίες αξιολόγησης.
Η Άλγη, στο πλαίσιο του «Υδατοκαλλιέργειες», θέλει να εντάξει επένδυση 1,2 εκατ. ευρώ στο μέτρο 2.1 και επένδυση 400.000 ευρώ στο μέτρο 2.3. Η μεγαλύτερη επένδυση αφορά πρωτογενή παραγωγή και συγκεκριμένα νέες δεξαμενές και θερμοκήπια και, η άλλη επένδυση, αφορά προμήθεια μηχανημάτων και μεταποίηση του προϊόντος.
Με την υλοποίηση των επενδύσεων αυτών, η εταιρεία θα υπερδιπλασιάσει την παραγωγή της από 3,5 τόνους το χρόνο σε περίπου 8 τόνους, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στην τεράστια ζήτηση που υπάρχει από τη διεθνή αγορά για τη σπιρουλίνα, μία από τις αναγνωρισμένες super τροφές.
Η Άλγη ΑΕΓΕ πιστοποιημένη από την TUV-CERT, είναι μία πρωτοπόρα ελληνική επιχείρηση, που αναπτύχθηκε από μία οικογένεια με εμπειρία τριών γενεών στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων. Στην παραγωγή σπιρουλίνας η οικογένεια Ζουλουμίδη μπήκε το 1997, στο πλαίσιο του Leader, προκειμένου να αξιοποιήσει τις εξαιρετικές για την καλλιέργεια του μικροφύκους Αρθροσπείρα (σπιρουλίνα) που υπάρχουν στα Θερμά Νιγρίτας, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο γεωθερμικό πεδίο της χώρας μας.
Σημειώνεται ότι η σπιρουλίνα, ένα φύκος μήκους μόλις μισού χιλιοστού, αποτελεί την πλέον θρεπτική ουσία στη γη, με περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη που φθάνει το 63%, χρησιμοποιείται δε, ως συμπλήρωμα διατροφής κυρίως, αλλά και από τη βιομηχανία παραγωγής καλλυντικών.
Από τότε η Άλγη, προσπαθεί να ξεπεράσει τα αδιανόητα εμπόδια της ελληνικής γραφειοκρατίας αλλά και της αδιαφορίας των αρμοδίων που κινούν τους κρατικούς μηχανισμούς.
«Από το 1998, προσπαθούμε να πείσουμε το υπουργείο Γεωργίας, τότε, Αγροτικής Ανάπτυξης σήμερα, να κάνει τη διαδικασία για να ενταχθεί η σπιρουλίνα, σαν κοινοτικό προϊόν, στο Παράρτημα ‘1’ της ΚΑΠ. Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Τουλάχιστον, μετά τόσα χρόνια, αποκτήσαμε φέτος από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης μία συγκεντρωτική άδεια λειτουργίας, αφού χαρακτηριστήκαμε σαν υδατοκαλλιέργεια. Μέχρι τώρα λειτουργούσαμε με μερικές αδειοδοτήσεις από διάφορα υπουργεία».
Η περίπτωση της Άλγη ΑΕΓΕ λέει πολλά για την ελληνική πραγματικότητα. Και αυτό γιατί πρόκειται για μία εταιρείας κερδοφόρα, δυναμική, που πριν την κρίση είχε πωλήσεις της τάξης του 1 εκατ. ευρώ το χρόνο και σήμερα κοντά στις 600.000 ευρώ και η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να εκτοξευτεί σε τζίρο και κέρδη, αξιοποιώντας τη ζήτηση της διεθνούς αγοράς, αν η γραφειοκρατία δεν παρεμπόδιζε τα σχέδιά της.
