Του Pepe Escobar, δημοσιογράφου-αναλυτή (RT, Asia Times/Hong Kong, TomDispatch).
Το νέο μεγάλο παιχνίδι στην Ευρασία δεν παύει ποτέ να ενθουσιάζει, με ακραίες ανατροπές. Οι «μεγάλοι τρεις» παίκτες παραμένουν οι ίδιοι: οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα. Ο διάβολος, όμως, βρίσκεται στις ομόκεντρες υποπλοκές.
Στην Ουάσιγκτον, το βαθύ κράτος «της πολιτικής» της Ρωσίας αποκαλύφθηκε ότι είναι κυρώσεις, κυρώσεις, κυρώσεις. Λόγω της Κριμαίας, λόγω της υποστήριξης για τους φεντεραλιστές στην Ανατολική Ουκρανία, λόγω της τραγωδίας της MH17.
Οι κυρώσεις στοχεύουν την ενέργεια της Ρωσίας, την άμυνα και τη χρηματοδότηση -και οδεύουν ολοταχώς προς τον ολομέτωπο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος από μόνος του είναι μια κήρυξη πολέμου. Όπως και με την Κούβα. Όπως και με το Ιράκ (μέχρι που υπήρξε αλλαγή καθεστώτος). Όπως με το Ιράν (μέχρι να υπάρξει μια πυρηνική συμφωνία και ακόμα και αυτό είναι ένα σημαντικό «αν»).
Προσοχή στην οργή της Αυτοκρατορίας του Χάους. Η συνταγή είναι πάντα η ίδια. Κυρώσεις. Δεν έχει καταγραφεί γεωοικονομικοπολιτικός πόλεμος. Η εσωτερική ανατροπή (NED, διάφορες ΜΚΟ). Και ασταμάτητο… βιτριόλι μαριναρισμένο σε ύβρη.
Στη Μόσχα, δεν υπάρχουν αυταπάτες. Ασχέτως του τι κάνει το Κρεμλίνο στην Ουκρανία, δεν θα υπάρξει καμία «επανεκκίνηση». Η υστερία κυρώσεων της Ουάσιγκτον – η οποία έχει ξεπεράσει κατά πολύ το επίπεδο του περιορισμού – θεωρείται ακόμα ως ένα μέσο για (τι άλλο;) αλλαγή του καθεστώτος, παρά την τεράστια δημοτικότητα του Πούτιν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αμερικανική δεξαμενή σκέψης, Think Tankland, κάνει σαν… να της τρέχουν τα σάλια γι “αυτό.
Χοντρικά, στις ρωσικές σφαίρες της εξουσίας, ένα ατλαντικό – νεοφιλελεύθερο – σχολείο, που καθησυχάζει την Αυτοκρατορία του Χάους, είναι αντίθετο με τους Ευρασιάτες, οι οποίοι προσπαθούν να θεωρούνται από τις ΗΠΑ ως ίσοι. Η Αυτοκρατορία του Χάους, από κατασκευής, δεν δέχεται τους ίσους. Απλά χρειάζεται κανείς να συμβουλευτεί το δόγμα του Πενταγώνου για Κυριαρχία Ευρέως Φάσματος.
Οι καλύτεροι και οι πιο λαμπροί στη Ρωσία, γνωρίζουν καλά ότι δεν μπορείς να κερδίσεις, όταν η παραπαίουσα οικονομική δύναμη της Αυτοκρατορίας του Χάους – ακόμα και βυθισμένη στην παρακμή – και οι υποτελείς της είναι εναντίον σου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Μόσχα θα μαζευτεί θα παραιτηθεί για να «απομονωθεί», όπως το πολύ ασθενέστερο Ιράν πολέμησε κατά της «απομόνωσής του» για χρόνια.
Η Μόσχα κατέχει σχεδόν 500 δισεκατομμύρια δολάρια σε συναλλαγματικά αποθέματα. Αυτό και τα εγχώρια κεφάλαια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση του ρουβλίου και τις επενδύσεις στη ρωσική βιομηχανία. Η πόρτα είναι ανοικτή για τη διαφοροποίηση της ρωσικής οικονομίας από εξαγωγέα των εμπορευμάτων, προς τη μετα-μοντέρνα δομή και για την απελευθέρωση χιλιάδων επιχειρηματικών ευκαιριών για τις ρωσικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Και τώρα το κεφάλαιο της ΕΕ
Εισάγετε μια εύθραυστη Ευρώπη. Η Ρωσία είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κορυφαίες οικονομίες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία είναι πολύ συνδεδεμένες με τη ρωσική οικονομία.
Ένα βασικό στοιχείο της στρατηγικής της Ουάσιγκτον είναι να αποσυνδεθεί η Ευρώπη από τη Ρωσία, μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου σχεδίου εμποδίζοντας με όλα τα μέσα το εμπόριο και την εμπορική/ οικονομική ολοκλήρωση της οικονομικής ανάπτυξης της Ευρασίας. Όλα εξαρτώνται από τη Γερμανία.
Αυτό είναι το κλειδί της συζήτησης στο Βερολίνο αυτές τις μέρες. Οι γερμανικές επιχειρήσεις -ακόμη και οι συντηρητικοί πολιτικοί- φτάνουν σε ένα έντονο συμπέρασμα. Δεν θέλουν μια βαριά δυσλειτουργική σχέση με τη Ρωσία. Η κοινή γνώμη, σε ποοστό 57%, θέλει μια εξωτερική πολιτική πιο ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ. Οι εισβολές του αμερικανικού Οργουελικού/Πανοπτικού συγκροτήματος στη Γερμανία, ήταν και είναι καθοριστικές ως μέσο αλλαγής του παιχνιδιού.
Η αμερικανική πίεση στην ΕΕ όσον αφορά την τραγωδία της MH17 είναι αμείλικτη. Η Μόσχα παρουσίασε ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία στην ΕΕ. Η Ουάσιγκτον δεν το έκανε – και δεν θα το κάνει, γιατί δεν τα έχει, εκτός από το Facebook, το Twitter και το YouTube.
Ενώ η Μόσχα επιμένει από την αρχή για μια αμερόληπτη, ανεξάρτητη και διεθνή έρευνα, η Ουάσιγκτον διατάζει την ΕΕ να «αγνοήσει» και «να μην σχολιάσει» τα ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία της Μόσχας. Ακόμη και αν η γερμανική αντικατασκοπεία επιβεβαίωσε ότι η ασταθής αμερικανική αντικατασκοπεία ήταν «χειραγωγημένη».
Ωστόσο, είναι δύσκολο να υποτιμήσουμε την ικανότητα μιας εξαιρετικά διαιρεμένης ΕΕ να πυροβολήσει τον εαυτό της πισώπλατα. Πάρτε τις προτεινόμενες κυρώσεις της ΕΕ σχετικά με τον αγωγό αερίου South Stream της Gazprom κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα, ο οποίος θα παρέχει τελικά το 15 τοις εκατό της ζήτησης στην Ευρώπη – καθώς και ένα πακέτο κυρώσεων με στόχο την πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίου, την άμυνα, τα αγαθά διπλής χρήσης και την ευαίσθητη τεχνολογία.
Οι κορυφαίοι συνεργάτες της Gazprom στο South Stream είναι η ιταλική ΕΝΙ, η γαλλική EDF, η Αυστριακή OMV και η γερμανική Wintershall, θυγατρική της BASF. Η κατασκευή του South Stream εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία.
Αν ο πλήρης κατάλογος κυρώσεων τελικά επιβληθεί από την ΕΕ (και αυτό περιλαμβάνει τον ρωσικό περιορισμό σε σωληνώσεις, γεωτρήσεις, πλωτές ή βυθιζόμενες εξέδρες γεώτρησης, και πλωτούς γερανούς), αυτό θα καθυστερούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τα έργα καθώς και την ανάπτυξη στην Ευρώπη του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) της αγοράς. Η ΕΕ χρειάζεται τον South Stream πολύ περισσότερο από τη Ρωσία – η οποία μπορεί να πουλήσει πάντα περισσότερο φυσικό αέριο στην Ασία ούτως ή άλλως.
Οι BRICS στο προσκήνιο
Ο πραγματικός, χωρίς ταμπού λόγος για τον εμμονικό οικονομικό πόλεμο της Αυτοκρατορίας του Χάους προς τη Ρωσία είναι ότι η Μόσχα, ως μέλος των BRICS, δίπλα ιδίως στην Κίνα και τη Βραζιλία, βρίσκεται στην αιχμή των αναδυόμενων δυνάμεων αμφισβήτησης της παγκόσμιας οικονομικής/πολιτικής τάξης, που κυλιέται στο βούρκο του καζίνο καπιταλισμού- που υπαγορεύεται από την Αυτοκρατορία του Χάους.
Και αυτό γίνεται όλο και πιο περίεργο, επειδή η επίδραση των υστερικων κυρώσεων ήταν να συσσωρεύσει ακόμα μεγαλύτερη συμπάθεια από τον αναπτυσσόμενο κόσμο προς τη Ρωσία. Το τυπικό… γουργουρητό της Ουάσιγκτον ως προς το «ο κόσμος» ενωμένος για να «απομονώσει» τη Ρωσία – σε μια επανάληψη της υπόθεσης του Ιράν – ισχύει μόνο για το ΝΑΤΟ.
Έχω παρακολουθήσει από κοντά τα τελευταία κεφάλαια στην ενοποίηση της Ευρασίας, από τη «συμφωνία του αιώνα» για το αέριο Ρωσίας-Κίνας στη Σαγκάη, ως το Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια τη στενότερη ενοποίηση Ευρασίας-Νότιας Αμερικής κατά τη σύνοδο κορυφής των BRICS στη Βραζιλία, η οποία δημιούργησε τη νέα Τράπεζα Ανάπτυξης και ώθησε τις χώρες BRICS να αναπτύξουν τα δικά τους παράλληλα παγκόσμια ιδρύματα.
Ο Πρόεδρος Πούτιν πρότεινε ακόμη και μια ενεργειακή συμμαχία των BRICS, ολοκληρωμένη, με πυρηνικές συμφωνίες και τη δική τους «αποθεματική τράπεζα καυσίμων και ενός ινστιτούτου ενεργειακής πολιτικής». Η Μόσχα -όπως και το Πεκίνο – ενισχύει ενεργά τις ενεργειακές συμφωνίες σε όλη τη Νότια Αμερική, όπως την υπογραφή της Rosatom με Αργεντινή και Βραζιλία για την κατασκευή πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Η ενοποίηση της Ευρασίας, στο ασιατικό μέτωπο, προχωρά με αμείωτη ένταση. Η Ρωσία θα πουλήσει περισσότερο αέριο σε χαμηλότερες τιμές, όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και στο εγγύς μέλλον, στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα επίσης. Το Πεκίνο, εν τω μεταξύ, προχωρά προσεκτικά τα χρηματοπιστωτικά, οικονομικά και γεωπολιτικά κομμάτια του στη σκακιέρα και τώρα σε πλήρη κόκκινο συναγερμό όσον αφορά την υστερία με τις κυρώσεις.
Η συλλογική ηγεσία γνωρίζει πολύ καλά ότι ο στόχος μια μέρα μπορεί να είναι η Ρωσία, λόγω της Ουκρανίας, αλλά την επόμενη μέρα μπορεί να είναι η Κίνα, λόγω της Νότιας Θάλασσας της Κίνας, ή ακόμη και ένα Χονγκ Κονγκ που οδηγείται σε αδιέξοδο. Θα πρέπει οι υποψήφιοι διευθύνοντες σύμβουλοι του Χονγκ Κονγκ να εκλεγούν από άμεση δημοκρατία, ή από από επιτροπή, όπως προτιμά το Πεκίνο;
Το σημείο-κλειδί είναι να ξεχάσουμε την επαναφορά ΗΠΑ-Ρωσίας. Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας θα ενισχύθεί. Η Κίνα προετοιμάζεται για τη σειρά της σε αυτό το υστερικό σόου κυρώσεων. Και για το άμεσο μέλλον, το νέο παιχνίδι στην σκακιέρα είναι Ψυχρός Πολέμος 2.0.
Πηγή: Hellasforce
