Εκτενές αφιέρωμα στην οικογένεια Παπανδρέου και την εξουσία που άσκησε ο καθένας από τους τρεις κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του έκανε η «Irish Times».
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα, και οι τρεις που κυβέρνησαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία της χώρας, για διαφορετικό λόγο ο καθένας. Από τον Γέρο της Δημοκρατίας, τον οποίο εκθειάζει, και τον «πατερναλιστή» Ανδρέα, μέχρι τον Γιώργο, που τον χαρακτηρίζει ανιαρό, αδύναμο και χωρίς ηγετικές ικανότητες, ο αρθρογράφος δίνει τη δική του εκδοχή για την οικογένεια Παπανδρέου.
Για τον Γεώργιο Παπανδρέου αναφέρει ότι ήταν κατά μία έννοια ο σωτήρας της σύγχρονης
Ελλάδας. Διέδωσε τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού που είχαν ως βάση το τρίπτυχο έθνος-ελευθερία-κοινωνική δικαιοσύνη. Το γεγονός ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό από τη χούντα και η κηδεία του μετατράπηκε σε λαϊκό προσκύνημα αυτομάτως έντυσε την οικογένεια με μια χροιά αγιοσύνης. Τούτο, όμως, επικάλυψε πολλά από τα σφάλματα του Γεωργίου Παπανδρέου. «Θύματα» της Ιστορίας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο εγγονός Γιώργος Παπανδρέου, καθώς αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα λόγω της δικτατορίας.
Όσον αφορά τον Ανδρέα, ο αρθρογράφος τον παρουσιάζει με δύο πρόσωπα: Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είχε θέσει ως στόχους να επουλωθούν οι πληγές που προκλήθηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο και τη χούντα, και να βελτιώσει τα πρότυπα και τις συνθήκες διαβίωσης, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές. Όπως τονίζεται, ο Ανδρέας μίλησε για συμβόλαιο με τον λαό, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε ένα πατερναλιστικό, πελατειακό κράτος, παράλληλα με τον κοινωνικό μετασχηματισμό και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε σε αυτές τις λαϊκές ψήφους, ενθάρρυνε την εξάρτηση από το σύστημα, ανέσυρε το σύνθημα «προνόμια για όλους», αλλά την ίδια στιγμή τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η ψεύτικη ευημερία εξασφάλιζαν ειρήνη φτιαγμένη από… φοροδιαφυγή, νεποτισμό και έναν υπέρογκο δημόσιο τομέα.
Τα χειρότερα πάντως ο συντάκτης τα κρατούσε για τον Γιώργο: όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, είχε αδυναμίες, δεν διέθετε τις ηγετικές αρετές σε τόσο δύσκολη περίοδο, η ηγεσία του ήταν ανιαρή, του άρεσε να διαβουλεύεται και να επηρεάζεται από τις απόψεις της Μέρκελ, και στην τελική δεν είχε το ένστικτο του δολοφόνου που πρέπει να έχει κάθε πολιτικός σε τέτοιες δύσκολες συνθήκες.
