Την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων λιτότητας αλλά και το ρόλο της τρόικας στην Ελλάδα αμφισβητεί ανάλυση στην ιστοσελίδα του γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου RTL.
Όπως σχολιάζει ο αρθογράφος: «Η Ελλάδα θεωρείται ευρωπαίος ασθενής, ο γερμανικός λαϊκός Tύπος αρέσκεται στο να σκιαγραφεί την εικόνα του τεμπέλη Έλληνα που αφήνεται να διασωθεί με χρήματα των γερμανών φορολογουμένων κι ενώ ο ίδιος δεν πληρώνει φόρους και αγοράζει ακίνητα στο Βερολίνο.
Βεβαίως: Οι ελληνικές ελίτ συνέβαλαν με τη νοοτροπία τους στη δημιουργία αυτής της εικόνας. Ωστόσο, μια ματιά στα τρέχοντα στοιχεία της οικονομίας και στην κατάσταση των ‘κανονικών’ Ελλήνων δείχνει ότι η επιβαλλόμενη από την τρόικα λιτότητα αποτελεί καταστροφή για τους πολίτες.»
Ο αρθρογράφος ασκεί δριμεία κριτική με αφορμή παλαιότερη δήλωση του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε υπογραμμίσει ότι δεν επιτρέπεται καμία πρόφαση για «να μη ληφθούν οι δυσάρεστες αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν».
Όπως επισημαίνει το σχόλιο: «Ένα είναι σαφές: Στην Ελλάδα πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν έχουν πλέον χρήματα για την επίσκεψη στο γιατρό. Και, ειρήσθω εν παρόδω, το κόμμα του Σόιμπλε αυτοαποκαλείται ‘χριστιανικό’.»
Ο αρθρογράφος εκφράζει την απορία του για την ικανοποίηση που εξέφρασε η τρόικα για την πορεία του ελληνικού προγράμματος κατά την τελευταία της επίσκεψη στην Αθήνα και επισημαίνει: «Η τρόικα είναι απλά ένα εργαλείο για την πλήρη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Δεν υπάρχει χώρος για συναίσθημα, για τους ανθρώπους».
Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι ενδεχόμενη συνέχιση των σκληρών μέτρων λιτότητας θα είναι μοιραία για τη χώρα και υπογραμμίζει: «Όπως η Γερμανία επέβαλε κατά τη διάρκεια της κρίσης μεταξύ 2008 και 2010 ένα πρόγραμμα τόνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, έτσι χρειάζεται τώρα η Ελλάδα ένα πρόγραμμα επενδύσεων προκειμένου να διατηρήσει και να εκσυγχρονίσει τις δημόσιες υποδομές.»
«Η ελληνική ασθένεια»
Ανάλυση με αφορμή τα 40χρονα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα δημοσιεύει η Frankfurter Rundschau. Υπό τον τίτλο «Η ελληνική ασθένεια» ο αρθρογράφος σχολιάζει ότι «οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις που θα χρειαζόταν η Ελλάδα μετά την πτώση των συνταγματαρχών επιβάλλονται μόλις από την κρίση χρέους».
Όπως υπογραμμίζεται, η επέτειος της επιστροφής στη δημοκρατία δεν επιτρέπει ιδιαίτερες εκδηλώσεις χαράς. «Η χώρα βρίσκεται στη βαθύτερη ύφεση από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που είναι με την πρώτη ματιά μια κρίση κρατικού χρέους, αποδεικνύεται τελικά με προσεκτικότερη παρατήρηση ότι είναι μια κρίση του πολιτικού συστήματος. Οι ρίζες της φτάνουν ως τα χρόνια μετά την κυριαρχία των στρατιωτικών».
Ο αρθρογράφος επισημαίνει: «Οι Έλληνες μιλούν μέχρι σήμερα για τη ‘Μεταπολίτευση’, την ‘πολιτική αλλαγή’ Ωστόσο δεν ήταν ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα» υπογραμμίζει το σχόλιο, αναφερόμενο στην πολιτική των κρατικών παρεμβάσεων και των κρατικοποιήσεων που επέφεραν, όπως λέει, «απώλειες δισεκατομμυρίων στους έλληνες φορολογούμενους», ενώ «η πρακτική των απαλλοτριώσεων αποθάρρυνε τη δεκαετία του 1970 τους ξένους επενδυτές που χρειαζόταν επειγόντως η χώρα».
