– Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε ανθρώπους σαν τον κύριο Mori ως αρχηγέτες;
Δεν καταπιάνομαι συνήθως με θέματα σχετικά με την πολιτική ή με παγκόσμια γεγονότα στο blog μου διότι η πολιτική είναι εξουθενωτική.
Η προσπάθεια να διατηρούμε την »βολική» πεποίθηση οτι οι αρχηγέτες μας δεν είναι φρικτοί άνθρωποι διαρκεί για λίγο, έως ότου η πεποίθηση αυτή έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με το γεγονός οτι αυτοί οι αρχηγέτες κάνουν κάτι φρικτό. Αυτό ακολουθείται από προπαγάνδα, η οποία επίσης ακολουθείται από δικαιολόγηση των πράξεών τους, η οποία ύστερα έχει επίσης ως επακόλουθο την δημιουργία της πεποίθησης ότι ένα φρικτό συμβάν ήταν απαραίτητο να συμβεί και ότι οι αρχηγέτες δεν είναι και τόσο φρικτά πρόσωπα. Αυτό αποτελεί το εξαντλητικό, πνευματικό μονοπάτι της σύγχρονης πολιτικής.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι εξουσιαστές του κόσμου δεν είναι οι κλέφτες, τα αρπακτικά, οι ψυχοπαθείς δολοφόνοι των οποίων οι πράξεις επιδεικνύουν να είναι, αλλά ότι στην πραγματικότητα είναι ευσυνείδητοι, σοφοί και απλά πραγματιστές ,όπως υποκρίνονται ότι είναι.Αλλά ολόκληρος ο φαύλος κύκλος από την χαρούμενη πολιτική αυταπάτη στην θλιβερή πολιτική πραγματικότητα είναι εξουθενωτική μακροπρόθεσμα, και είναι μια κατάσταση που πρέπει καλύτερα να αφεθεί στα χέρια των νέων.
Προτιμώ να γράφω σχετικά με τη ζωή και αστεία συμβάντα της Ιαπωνίας(ή και οποιασδήποτε άλλης χώρας), σχετικά με τα ζώα που γνωρίζω και τους ανθρώπους που συναντώ σε αυτή την περιοχή που είναι το μακρινότερο σημείο της Άπω Ανατολής. Και τώρα είναι Αύγουστος, αλλά ανέκαθεν υπήρχαν δυο Αύγουστοι στην Ιαπωνία: Είναι ο Αύγουστος του τώρα, όταν με τη μέρα οι ζεστές καλοκαιρινές αύρες αναβλύζουν χαρούμενα μαζί σου και τα ολοκάθαρα άσπρα σύννεφα επικρατούν ψηλά στον ατέλειωτο μπλέ ουρανό, όταν τη νύχτα ο αέρας σε αγκαλιάζει σφιχτά και ζεστά, με απαλά χέρια στα μάγουλά σου, αφήνοντας τα εκεί όσο ακούς το μονότονο τραγούδι των γιγαντιαίων τζιτζικιών. Και μετά ακολουθεί ο Αύγουστος των μελαγχολικών αναμνήσεων : όταν ο ειρηνικός πόλεμος έλαβε τέλος ανάμεσα στους διπλά ατομικούς βομβαρδισμούς και τις μαζικές επιδρομές πυρκαγιών στο Τόκιο.
Διαβάζοντας γι αυτά τα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας στην τάξη του γυμνασίου, γνώριζα τουλάχιστον πνευματικά ότι επρόκειτο για βαρυσήμαντα γεγονότα. Ο ατομικός βομβαρδισμός της Χιροσίμα στις 08.15 π.μ. στις 6 Αυγούστου 1945, ο βομβαρδισμός του Ναγκασάκι στις 11:01 π.μ. στις 9 Αυγούστου και οι συνεχείς επιδρομές πυρκαγιών στο Τόκιο, όπου ακόμη και μια ενιαία, μεγάλη επιδρομή θα μπορούσε να σκοτώσει 100.000 ανθρώπους. Μάθαμε ακόμη και τα ονόματα των ατομικών βομβών: Little Boy και Fat Man. Αλλά κανένα από αυτά δεν ήταν πολύ αληθινά για μένα! εν μέρει επειδή τίποτα από όσα συνέβησαν πέραν της προηγούμενης εβδομάδας δεν ήταν αληθινό για έναν έφηβο και αφετέρου επειδή ποτέ δεν είχα γνωρίσει κανέναν που να είχε εμπλακεί σε αυτά τα μεγάλα, κατακλυσμικά γεγονότα. Πράγματι, πώς θα μπορούσε ποτέ να συναντήσετε κάποιον που ήταν εκεί στο βομβαρδισμό; Είναι όλοι νεκροί, σωστά; Ανατινάχθηκε. Μπέρδεμα.
Εκτός απ΄ το ότι τα τελευταία 12 χρόνια τραγουδούσα και πηγαίνα εκκλησία μαζί με κάποιον που ήταν στο κέντρο του Ναγκασάκι στις 11:01 π.μ. στις 9 Αυγούστου, το 1945.
Δεν πέθανε στη βομβιστική επίθεση, προφανώς, και τραγουδούσε τον ψαλμό κάθε τρίτη Κυριακή ή κάθε φορά που εμφανιζόταν το όνομά του στην λίστα των τραγουδιών. Ήταν ένας τενόρος. Τελικά πέθανε, αλλά αυτό συνέβη μόλις τον περασμένο μήνα, κι έτσι έμαθα
γι “αυτόν και την ατομική βόμβα, εξαιτίας αυτών που έλεγαν οι άνθρωποι γι” αυτόν στην κηδεία του. Τα πράγματα που ποτέ δεν είπε για τον εαυτό του και τη ζωή του.
Ο κύριος Hiroshi Mori γεννήθηκε σε μια παλιά καθολική οικογένεια στο Ναγκασάκι το 1933. Όταν οι παππούδες του ήταν νέοι ,ήταν κυβερνητική πολιτική που σκότωναν όλους τους χριστιανούς καθολικά, και αυτή η διήρκεσε περίπου δυόμιση αιώνες.
Τι χαρά ήταν για τους χριστιανούς του Ναγκασάκι, όταν, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, είχαν το δικαίωμα να λατρεύουν ανοιχτά και να πηγαίνουν στην εκκλησία τις Κυριακές. Τι προνόμιο θεωρήθηκε να είναι, όπως ο μικρότερος αδελφός του κύριου Mori μας διηγήθηκε όταν μίλησε στην κηδεία και θυμήθηκε μέρες που προ πολλού είχαν περάσει.
«Φύγαμε από το Ναγκασάκι χθες το απόγευμα για να έρθουμε στην κηδεία εδώ. Όταν συνάντησα τον ιερέα χθες με ρώτησε αν θα μπορούσα να πω κάτι σήμερα στην υπηρεσία για τον αδελφό μου. Ξέρω πως δεν μπορείς να αρνηθείς ένα τέτοιο αίτημα από έναν ιερέα, αλλά ήμουν τόσο κουρασμένος και προβληματισμένος χθες που δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τι θα έπρεπε να πω σήμερα. Το κεφάλι μου ήταν απλά άδειο, και στο τέλος, απλά κοιμήθηκα χθες το βράδυ. Λυπάμαι.
Αλλά, ξέρετε, σήμερα το πρωί θυμήθηκα κάτι: Ο αδελφός μου και εγώ μεγαλώσαμε σε αυτή τη γειτονιά, αυτή την οικογένεια, όπου πάντα πήγαινες στην εκκλησία την Κυριακή. Δεν το έχανες. Και αυτό προήλθε από τους παππούδες μας, και τον τρόπο που ο Θεός μας αγαπά και μας επιστρέφει την αγάπη πηγαίνοντας στην εκκλησία την Κυριακή.
Με την ευκαιρία, γνωρίζεται τι είναι τα “dormice” ; Είναι χαριτωμένα, μικρά πράγματα που μπορείτε να τα βρείτε στους λόφους γύρω από Ναγκασάκι.
Μια μέρα ένας φίλος μου από τη γειτονιά μας, μου είπε: «Ας πάμε στο βουνό να μαζέψουμε “dormice”. Ήταν νεότερος από τον αδελφό μου, αλλά μεγαλύτερow από μένα, και όπως και να είχε, ήμουν ενθουσιασμένος. Ήξερα ότι ήταν Κυριακή, αλλά πήγαμε στο βουνό ούτως ή άλλως. Ψάξαμε γύρω γύρω, αλλά δεν είδαμε κανένα σημάδι από αυτά.Πραγματικά απογοητευμένος, πήγα πίσω στο σπίτι, και όταν έφτασα, είπα στον αδελφό μου:«Αδερφέ, περπατήσαμε πολύ, αλλά δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποιο από αυτά. Είμαι τόσο απογοητευμένος. «
Την επόμενη στιγμή είδα την γροθιά του και με χτύπησε στο πρόσωπο.
«Μικρέ ανόητε», είπε, «η Κυριακή είναι για να πηγαίνουμε στην εκκλησία να δείξουμε την αγάπη μας στον Θεό!»
Εγώ έτρεξα στη μητέρα μου και είπα: «Ο Hiroshi με χτύπησε στο πρόσωπο!»
«Γιατί δεν τον χτύπησες κι εσύ ;» ήταν το μόνο που μου είπε.
Αργότερα ο αδελφός μου ήρθε σε μένα και μου είπε: «Λυπάμαι που σε χτύπησα. Δεν έπρεπε να σε χτυπήσω για την αγάπη του Θεού. «
Ήταν αυτό το είδος του ατόμου! δεν θα δίσταζε να ζητήσει συγγνώμη αν πίστευε ότι είχε κάνει κάτι λάθος. Και θα ωθούσε να κάνουμε ό,τι ήταν σωστό, και να ηγηθεί ο ίδιος, όπως όταν ξεκίνησε εκκλησιαστική χορωδία μας. Όταν ήμασταν παιδιά δεν είχαμε χορωδία, αλλά ο Hiroshi πήγε στο μοναστήρι για να μάθει να τραγουδά ύμνους. Στη συνέχεια, όταν το μοναστήρι μεταφέρθηκε, ο αδελφός μου παρενέβη και έκανε τα πάντα για να χτίσει την χορωδία στην εκκλησία μας, κι επιπλέον ηταν μια καλή χορωδία.
Αυτό είναι το είδος του ανθρώπου που ήταν: θα ήταν ο ηγέτης που θα πρέσβευε το τι ήταν σωστό, και θα το προσπαθούσε κι ο ίδιος μόνος του περισσότερο απ το να συμβουλεύει τους άλλους, και αν ποτέ έκανε κάτι λανθασμένα ή έπαιρνε λάθος απόφαση ,ζητούσε ανοιχτά συγγνώμη και έκανε το καλύτερό για να το ρυθμίσει σωστά. Αυτός ήταν ο αδελφός μου. «
Ένας παλιός φίλος του κυρίου Mori μίλησε στη συνέχεια:
«Δουλέψαμε μαζί στον Ερυθρό Σταυρό μετά τον πόλεμο. Τα πάντα ήταν χάλια τότε. Η χώρα ήταν επίπεδη και δεν υπήρχαν πολλές ελπίδες για το μέλλον εκείνο τον καιρό. Υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες για το παρόν και πολλές συζητήσεις για το παρελθόν .Ο Hiroshi δεν ήταν ένας παραπονιάρης ή ένας πολυλογάς. Θυμάμαι ότι, για κάποιο λόγο, άκουσα ότι είχε πάει εκεί, όταν το Ναγκασάκι χτυπήθηκε. Ποτέ δεν είχε μιλήσει για αυτό ή δεν είχε πει τι είχε συμβεί ή πώς είχε επιζήσει, αλλά το έμαθα απ τον ίδιο μια ημέρα.
Ήταν στο τρένο, πηγαίνοντας στην πόλη (τα τρένα έτρεχαν ακόμα μερικές φορές). Υπήρξε ένα πρώτο σοκ όταν το τρένο έκανε μια απότομη στάση. Οι άνθρωποι άρχισαν να βγαίνουν από το τρένο και μετά από αυτό δεν θυμάται τίποτα. Ένιωθε σαν το μυαλό του ήταν άδειο εντελώς. Ολοένα και προχωρούσε όταν με κάποιο τρόπο βρέθηκε στον τόπο όπου φυλάσσονται ευλαβικά τα ιερά 26 αγίων. Έχω αναρωτηθεί, αν ίσως το Άγιο Πνεύμα τον οδήγησε εκεί.
Είδε μερικά πολύ κακά πράγματα, τότε, άσχημα πράγματα για ένα αγόρι να δει, αλλά ποτέ δεν τα κουβάλησε μαζί στη ζωή του, σαν ένα βάρος. Ήταν πάντα ένας θετικός άνθρωπος, με ένα έξυπνο και ευγενικό χαμόγελο, και μοίραζε χαρά στη ζωή και ξεσήκωνε τους ανθρώπους γύρω του. Αυτός ήταν ο Hiroshi. «
Τέλος, μια κυρία, παλιό μέλος της εκκλησίας μας μίλησε:
“»Θα θυμόμαστε όλοι τον κύροο Mori ως έναν τόσο μεγάλο τραγουδιστή, πραγματικά τον επικεφαλής των τραγουδιστών των ψαλμών για πολλά χρόνια. Και αγαπούσε να τραγουδά και αφιέρωνε πραγματικά την καρδιά του σε αυτό. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες χαρές του και το έκανε τόσο καλά. Αλλά υπήρχε μια εποχή, ξέρετε, όταν κανένας από εμάς εδώ στην ενορία δεν ήξερε ότι μπορούσε να τραγουδήσει τόσο καλά, ότι είχε ένα τέτοιο δώρο να προσφέρει.
Για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που είχε έρθει εδώ συνήθιζε να κάθεται ήσυχα στην πολύ πίσω σειρά, ποτέ δεν καθόταν μπροστά. Αλλά με την πάροδο του χρόνου , όσοι από εμάς καθόμασταν μπροστά, μπορούσαν να ακούσουν οτί από πίσω υπάρχει μια λεπτή, καλή φωνή τενόρου να βγαίνει όλο και περισσότερο καθώς ο χρόνος περνούσε .Κάποτε ψάχναμε για τραγουδιστές των ψαλμωδιών και τον ρώτησα αν θα μου επέτρεπε να βάλω το όνομά του στον κατάλογο. Από τότε άρχισε να κάθεται συχνότερα στο μπροστινό μέρος της εκκλησίας και τραγουδά τα εγκώμια για μας πολύ τακτικά, μέχρι και τις τελευταίες ημέρες. Δεν θα έθετε τον εαυτό του μπροστά, αλλά πάντα θα βοηθούσε άψογα όταν χρειαζόταν. Αυτό ήταν το είδος του ανθρώπου ηταν ο κύριος Mori.»
Έχω αναρωτηθεί για τον εαυτό μου από τότε που ο κύριος Mori πέθανε: Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε ανθρώπους σαν κι αυτόν ως ηγέτες; Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν ο κόσμος; Σίγουρα η πολιτική ζωή θα ήταν λιγότερο κουραστική.
DAVYDD PRICE (LEWROCKWELL)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΑΠΟΔΟΣΗ HELLASFORCE
Πηγή: Hellasforce
