Μερικοί από τους πλέον γνωστούς πολέμους της σύγχρονης ιστορίας, έχουν διεξαχθεί εκεί. Ο πόλεμος των έξι ημερών και ο Περσικός Πόλεμος για παράδειγμα. Ο Περσικός πόλεμος είναι κάτι που όσοι τον ζήσαμε μέσα από τις τηλεοράσεις μας, θα τον θυμόμαστε για πάντα. Το 1990 το CNN είχε μπει για τα καλά στη ζωή μας και όλοι μας μέναμε με ανοιχτό το στόμα όταν παρακολουθούσαμε τις επιχειρήσεις των Αμερικανών σε πράσινο φόντο. Τότε, τα night visions δεν είχαν γίνει ευρέως γνωστά και πολύς κόσμος δεν ήξερε τι να υποθέσει. Οι Αμερικανοί τελικά αποδείχτηκε πως τα φορούσαν για να έχουν καλή ορατότητα τη νύχτα και να αιφνιδιάζουν τους άντρες του Σαντάμ Χουσεΐν. Για αυτό και οι εικόνες που μας μετάφεραν, θύμιζαν πολεμικό παιχνίδι σε οθόνη Amstrad (για όσους δεν ξέρουν είχε πράσινο φόντο μόνιμα, δεν ήταν έγχρωμη).
Ας επανέλθουμε όμως στη Μέση Ανατολή και το τι γίνεται στις μέρες μας εκεί, κλείνοντας εδώ την παρένθεση «Πόλεμος του Περσικού». Η Μέση Ανατολή είναι ένα περίεργο κομμάτι της Γης. Είναι η γεωγραφική τοποθεσία στην οποία συνυπάρχουν Άραβες, Ισραηλινοί και κάποιοι λαοί με επιρροές από την Ινδία. Διαφορετικές θρησκείες, κουλτούρες και πολλά συμφέροντα συνθέτουν το σκηνικό εκεί όπου το πετρέλαιο (και το χρήμα) μιλάνε.
Η Αραβική Άνοιξη και ο Πόλεμος της Συρίας
Η Συρία ήταν η πρώτη χώρα που ένιωσε για τα καλά τα αποτελέσματα της Αραβικής Άνοιξης. Όλα ξεκίνησαν όταν η αντιπολίτευση ξεκίνησε εμφύλιο κατά του καθεστώτος του Ασάντ, ωστόσο σύντομα φάνηκε πως το σκηνικό ανατρεπόταν μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είχε ενεργό ρόλο προμηθεύοντας τους «αντάρτες» που πολεμούσαν την κυβέρνηση με όπλα, ενώ από αυτήν κατέφθαναν ολοένα και περισσότεροι τζιχαντιστές προκειμένου να βοηθήσουν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης.
Έπειτα από τρία χρόνια σφοδρών συγκρούσεων, έχουμε φτάσει στο σημείο να μην παραβλέπουμε το γεγονός πως ο πόλεμος αυτός δεν είναι μια μάχη κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, αλλά ένας αγώνας του Συριακού καθεστώτος απέναντι στις δυνάμεις της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε, οργάνωση που θεωρείται τρομοκρατική για τις χώρες της Δύσης.
Φυσικά, υπάρχουν και οι συνομωσιολόγοι οι οποίοι υποστηρίζουν πως οι χώρες της Δύσης, με πρώτη και καλύτερη τις Η.Π.Α., προσπαθούν να έχουν σε στενό κλοιό το Ιράν που αποτελεί πολεμική υπερδύναμη. Κατάφεραν να εισβάλλουν στο Ιράκ με το οποίο συνορεύει και να το έχουν υπό τον έλεγχό τους, τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως έχουν και τον πλήρη έλεγχο του Αφγανιστάν, ενώ με τη στάση τους απέναντι στον Συριακό πόλεμο φαίνεται πως το Ιράν περιτριγυρίζεται από χώρες φιλικά προσκείμενες στις Η.Π.Α.
Το μόνο που απομένει πλέον είναι να δούμε ποιοι κερδίζουν από αυτόν τον πόλεμο και να βγάλουμε τα ασφαλή συμπεράσματά μας.
Ιράκ: Θρησκευτικός πόλεμος ή εκδίκηση;
Για τον πόλεμο του Περσικού, είπαμε κάποια πράγματα. Πλέον, βλέπουμε μπροστά μας και τις συνέπειές του. Το Ιράκ έχει διασπαστεί μετά την Αμερικανική κυριαρχία, γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο στους πολλούς και στις περισσότερες περιπτώσεις φανατισμένους κατοίκους του. Το 2011 φεύγουν από την περιοχή οι τελευταίοι αμερικανοί στρατιώτες και τότε το πεδίο ανοίγει για τους φανατικούς ισλαμιστές οι οποίοι θεωρούν πως διεξάγουν έναν «ιερό πόλεμο» απέναντι στους Κούρδους Γιαζιντίτες και πως πλέον έχει φτάσει η στιγμή τους να πάρουν εκδίκηση για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, του οποίου υπήρξαν υποστηρικτές.
Σφαγές σε χωριά αναγκάζουν τη μειονότητα να καταφύγει στις άγονες πλαγιές του όρους Σιντζάρ, την ώρα που οι χώρες της Δύσης παρακολουθούν τις εξελίξεις και προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια με το σταγονόμετρο. Το θέμα είναι πως ήδη οι Μουσουλμάνοι νιώθουν πανίσχυροι εκεί, αφού κατάφεραν να καταλάβουν τη Μοσούλη και πολλές άλλες περιοχές ενώ το μεγάλο παιχνίδι αναμένεται να γίνει στην πόλη Κιρκούκ η οποία κρύβει το πολύ πετρέλαιο.
Το Ιράκ ανέκαθεν είχε πρόβλημα, μόνο και μόνο επειδή εκεί διαμένουν τρεις διαφορετικές ταυτότητες λαών. Οθωμανοί, Άραβες σουνίτες και σιίτες πρέπει να συνυπάρξουν και κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο. Μια αναζήτηση στις ειδήσεις, θα σας πείσει…
Ισραήλ – Παλαιστίνη: Για την κυριαρχία και τη Γη
Η Λωρίδα της Γάζας είναι το πιο βασανισμένο μέρος της Μέσης Ανατολής. Οι Παλαιστίνιοι είχαν και έχουν την ατυχία να έχουν για γείτονες το Ισραήλ, τον πιο πολεμοχαρή ίσως λαό της Γης.
Μετά το 1967, όταν και διεξήχθη ο πόλεμος των έξι ημερών ανάμεσα στο Ισραήλ και τις χώρες της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας, η κατοχή της περιοχής πέρασε στους Ισραηλινούς οι οποίοι η αλήθεια είναι πως είχαν κάνει επίδειξη δύναμης, κυρίως χάρη στις ικανότητες της αεροπορίας του, η οποία είχε ισοπεδώσει τον Αιγυπτιακό –κυρίως- στρατό.
Η Παλαιστίνη από τότε συνεχώς συρρικνώνεται. Το Ισραήλ κάθε τόσο πραγματοποιεί επιδρομές απέναντι στις δυνάμεις της Χαμάς, η οποία ωστόσο δε χάνει την όποια δυναμική της. Αντίθετα, οι άμαχοι Παλαιστίνιοι συνεχώς μειώνονται σε πληθυσμό, ενώ η κυριαρχία και ο χάρτης του Ισραήλ συνεχώς μεγαλώνει…
