Μεταξύ άλλων, εκτιμά ότι πιθανόν η μέχρι τώρα διστακτικότητα της Κύπρου στην αντιμετώπιση του προβλήματος, οφείλεται στην επιλογή της ΕΕ «να μη θυμώνει» την Τουρκία –η οποία επανειλημμένα έχει «απειλήσει» πως θα προσαρτήσει το κατεχόμενο βόρειο τμήμα– και στον φόβο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που χωρίς σαφή διεθνή στήριξη δεν αισθάνεται αρκετά ισχυρή για μια κατά μέτωπο αντιπαράθεση.
Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι ενώ η τουρκική πολιτική ηγεσία δεν φαίνεται να δίνει καμιά σημασία στους διεθνείς νόμους ή στις απόψεις του ICC, εν τούτοις δεν έχει υπάρξει καμία διεθνής αντίδραση ή διαμαρτυρία για τις κινήσεις εποικισμού της –σε αντίθεση με τις συντονισμένες και ηχηρές διεθνείς αντιδράσεις πολλών διεθνών οργανώσεων για τις αντίστοιχες κινήσεις του Ισραήλ.
Εξάλλου αναφέρεται ο περίεργος και ύπουλος ρόλος της Αγγλίας στην Κύπρο –όπου αν και «εγγυήτρια δύναμη» της ανεξαρτησίας της χώρας και κατοχή του 3% του κυπριακού εδάφους για τη στρατιωτική βάση που συντηρεί, ποτέ δεν πήρε οποιαδήποτε θέση για τους Τούρκους εποίκους που εξακολουθούν να συρρέουν. Και υπογραμμίζεται σχετικά ότι η Αγγλία δεν έκανε το παραμικρό για να εμποδίσει την τουρκική στρατιωτική εισβολή στις 14 Αυγούστου 1974, καθιστώντας έτσι την έννοια της εγγυήτριας δύναμης, που επιφυλάσσει για τον εαυτό της, κυριολεκτικά ένα «ανέκδοτο».
philenews
Πηγή: Hellasforce
