Η δολοφονία ενός ανθρώπου – James Foley – έχει τη δύναμη να αλλάξει τη βρετανική και αμερικανική εξωτερική πολιτική με απλά… κατακλυσμικό τρόπο. Ω, η αστάθεια της ανθρωπότητας και της ιστορίας!
Τέτοια εποχή πέρυσι, το βρετανικό κοινοβούλιο κλήθηκε από τον πρωθυπουργό, ο οποίος εμφανίστηκε βέβαιος ότι θα λάβει την εντολή να συμμετάσχει με τις ΗΠΑ στις αεροπορικές επιδρομές στη Συρία. Φυσικά, «εμείς» είχαμε λίγες αυταπάτες είτε για την ενότητα, ή την ηθική αυτών των ανταρτών, αλλά το επιχείρημα ήταν ότι υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι με τους οποίους θα μπορούσαμε να κάνουμε δουλειά και το καθεστώς Άσαντ ήταν το μεγαλύτερο κακό.
Τρέχοντας μπροστά έναν χρόνο με τις λέξεις να πετούν από τον Ατλαντικό και το Πεντάγωνο – με τη μορφή της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον πρόεδρο των επικεφαλής του προσωπικού και του γραμματέα άμυνας, ούτε λίγο ούτε πολύ, ειπώθηκε- ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η πρόοδος του ισλαμικού κράτους (Isis) στο βόρειο Ιράκ, είναι να βομβαρδίσουν τη… Συρία. Αλλά αυτή τη φορά όχι τις δυνάμεις – επίσημες και ανεπίσημες – του Άσαντ, αλλά τη Συρία από τους εχθρούς του. Επειδή, hey, έχουμε αναθεωρήσει την άποψή μας για το μικρότερο κακό.
Η φιλοσοφική μεταστροφή δεν απεικονίζεται πιο γραφικά παρά στη συνέντευξη που έδωσε στο BBC Radio 4 ο πρώην επικεφαλής του βρετανικού στρατού, Λόρδος Dannatt. Μπορεί να υπάρχουν αμφιβολίες για τον Dannatt ως ιδιαίτερα ετοιμόλογου παγανιστή, που ασπάστηκε την υπέργηρη στρατιωτική σκέψη, αλλά οι δηλώσεις του φέρουν κύρος. Και αυτό που είπε στην ουσία ήταν ότι «εμείς» θα πρέπει να είχαμε καλύτερη ενημέρωση σχετικά με την ιστορία και γεωπολιτική της Συρίας πριν από ένα χρόνο και αν το είχαμε πληροφορηθεί, θα είχαμε περισσότερο χρόνο για τον Assad. Τώρα, φανερά ή κρυφά, θα πρέπει να του μιλάμε, γιατί ο εχθρός του εχθρού μας πρέπει να είναι, στην πιο βασική πρακτική άποψη, ο φίλος μας. Αυτό που δεν είπε, αλλά θα μπορούσε να προκαλέσει ένα γέλιο ή δύο στη Μόσχα, ήταν ότι πριν από ένα χρόνο, οι Ρώσοι (οι άλλοι νέοι εχθροί «μας») είχαν δίκιο.
Τι άλλαξε; Η πρόοδος της ISIS. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ανάπτυξη της ISIS, με τη βίαιη εκδίωξη των χριστιανών και των Yazidis, από μόνη της δεν είναι αρκετή, είτε για την ανάκληση του κοινοβουλίου, ή να αντιστρέψει την περσινή ψήφο κατά της παρέμβασης.
Όχι, αυτό που προκάλεσε την αλλαγή σε όλα τα μέτωπα ήταν ένα γεγονός: ο αποκεφαλισμός ενός δημοσιογράφου των ΗΠΑ από – κατά πάσα πιθανότητα – έναν βρετανό Τζιχάντ. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι αυτό αντανακλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ ότι ένα ανθρώπινο πρόσωπο – ή δύο, αν συμπεριλάβουμε και το μασκοφόρο δολοφόνο – έχει τη δύναμη να επηρεάσει την υψηλή πολιτική με τέτοιο κατακλυσμικό τρόπο. Πράγματι, αυτό μπορεί να φαίνεται αντίθετο με μερικά από ό,τι η ύπατη αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Navi Pillay, είπε στην αποχαιρετιστήρια ομιλία της χθες σχετικά με αδιαφορία και αδράνεια στο φάσμα του κινδύνου της ανθρώπινης ζωής.
Αλλά κάτι άλλο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη παράλληλα με αυτό. Αν οι αναφορές είναι σωστές, οι απαγωγείς του James Foley απαίτησαν λύτρα και η τιμή θεωρήθηκε πολύ υψηλή. Τώρα που αυτός είναι νεκρός, μιλάμε για την εφαρμογή της πλήρους δύναμης των δυτικών όπλων για να εκδικηθούν το θάνατό του και να προλάβουν τα χειρότερα. Αλλά μετά, όμως, συναλλασόμαστε σε αρχές, όχι σε χρυσό;
Ίσως η δολοφονία του Foley μπορεί να θεωρείται ως κάτι περισσότερο από ένα κρυπτογράφημα που περνάει για παγκόσμια απειλή τζιχάντ, τη διάλυση της Μέσης Ανατολής όπως την ξέρουμε και το λυκόφως της Δύσης.
Αλλά τότε θα δεχτούμε ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για μια σύγκρουση πολιτισμών. Αν αυτό είναι πραγματικά ό,τι νομίζουν οι πολιτικοί ηγέτες, πρέπει να το πουν.
Mary Dejevsky, theguardian
Πηγή: Hellasforce
