κίνδυνο του Ισλάμ, ο οποίος διογκώθηκε με ευθύνη Η.Π.Α. και συμμάχων.
Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται να βάλει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. αλλά ακόμα επικεφαλής της χάραξης παγκοσμιοποιητικής εξωτερικής πολιτικής και γνωστός… «φιλέλληνας», Χένρι Κίσινγκερ, σε πρόσφατο μακροσκελές άρθρο του στις Sunday Times με τον χαρακτηριστικό τίτλο «World in flames – Ο πλανήτης στις φλόγες». Αφού αναλύει από την δική του οπτική γωνία την κατάσταση σε χώρες όπως η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Συρία, το Ιράκ, αναφέρει ότι οι Η.Π.Α. πρέπει να επιλέξουν μεταξύ ασφάλειας και ηθικής.
Χάριν της ασφάλειας εν ολίγοις ενδεχόμενα να παρακαμφθεί ο… «δημοκρατικός» προγραμματισμός που αρχικά είχε «σχεδιαστεί» από την Δύση για τα κράτη, στα οποία υπήρξε παρέμβαση και ανατροπή καθεστώτων, προκειμένου μετά να κυριαρχήσει το χάος και να έρθουν ως σωτήρες οι υπαίτιοι, προκαλώντας το πρόβλημα και δίνοντας την λύση, η οποία αντικατοπτρίζει τα πραγματικά σχέδιά τους.
Πιο κάτω στο άρθρο του, ο Κίσινγκερ παραδέχεται λίγο πιο ξεκάθαρα πως η απόφαση που πρέπει να παρθεί από την Ουάσινγκτον, είναι μεταξύ των συμφερόντων ασφάλειας και την σημαντικότητα καθιέρωσης ανθρωπιστικής και νόμιμης κυβέρνησης. Πολύ έξυπνα, άλλωστε αυτό χαρακτηρίζει την τέχνη του Κίσινγκερ, αναφέροντας όλα τα δεινά που επικρατούν στην περιοχή από την Νιγηρία και την Λιβύη μέχρι το Αφγανιστάν αλλά και τις «ζώνες ακυβερνησίας στον μουσουλμανικό κόσμο», προκρίνει για τον αναγνώστη την προτεραιότητα της ασφάλειας χάριν την «ειρήνης». Γιατί όχι την «αποφασιστική παρέμβαση» του ΝΑΤΟ και την επιβολή της τάξης μέσω του χάους (ίσως δικτατορία εξ ανάγκης), έτσι ώστε να προχωρήσουν, μεταξύ άλλων, τα ευρώ-μεσογειακά σχέδια (θυμηθείτε εδώ).
«Όταν οι χώρες δεν κυβερνώνται στην ολότητά τους, η διεθνής ή η περιφερειακή τάξη διασαλεύεται», αναφέρει ο… γερόλυκος της παγκοσμιοποιητικής διπλωματίας, στοχοποιώντας και την θρησκεία, δίχως να διευκρινίζει ποια, ως όπλο στην εξυπηρέτηση γεωπολιτικών στόχων. Άρα να συγχωνευτούν όλες και να πάμε στην πανθρησκεία;
Ο Κίσινγκερ δεν λησμόνησε βέβαια να κάνει νύξη στον παράγοντα Ρωσία, με την οποία θεωρεί ότι η ένταση θα κορυφωθεί εξαιτίας της Ουκρανίας αλλά, επειδή δεν μπορεί να παρακαμφθεί, την κάλεσε να συμμετέχει, «ώστε να επιτευχθεί ένα μίνιμουμ, τουλάχιστον, περιφερειακής σταθερότητας».
«Αν η σταθερότητα δεν επιτευχθεί υπάρχει ο κίνδυνος μια τεράστια περιοχή να περιέλθει στην απόλυτη αναρχία και σε διάφορες μορφές εξτρεμισμού, που όμως θα εξαπλωθούν και σε άλλες περιοχές. Ο κόσμος λοιπόν αναμένει από τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις να επιβάλουν μια νέα περιφερειακή τάξη», υπογραμμίζει.
Μια νέα περιφερειακή τάξη λοιπόν στην Μέση Ανατολή και στην συνέχεια, ελπίζει ο Κίσινγκερ, βάσει του βιβλίου του «World Order», μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων, έχοντας ως κεντρική ιδέα την «ειρήνη», αφού δεν θα υπάρχουν αντίπαλοι να απειλήσουν την παγκοσμιοποιήση». Ωστόσο στην Ρωσία, βασικό γεωπολιτικό αντίπαλο της Δύσης, δεν συμμερίζονται τα εν λόγω σχέδια…
