Μάλλον μυρίζει κάτι σαν νέα κυβέρνηση “Παπαδήμου”, ειδικού σκοπού. Ποιος θα είναι ο σκοπός αυτός;
Προφανώς η υπογραφή της «ρύθμισης» του χρέους για την μόνιμη υποδούλωση
της χώρας σε άλλα κράτη (όπως έγινε τότε με το PSI και τη μετατροπή του χρέους σε διακρατικό), καθώς και η υπογραφή ενός νέου «μίνι» (το λένε) μνημονίου. Με τον τρόπο αυτό θα διασωθεί και πάλι το ενεργούμενο πολιτικό σύστημα και ταυτόχρονα οι ελίτ της χώρας, ανέγγιχτες θα συνεχίσουν κανονικά να απομυζούν την ελληνική κοινωνία. Θέλουν δηλαδή μια διακομματική συνωμοσία, προκειμένου να γλιτώσουν όλα μαζί τα κόμματα την πολιτική φθορά και έτσι μετά να συνεχίσουν και πάλι το θεατρικό έργο τους του διχασμού και της εξαπάτησης της αγέλης.
Το πραγματικό εμπόδιο φυσικά (πέραν του πολιτικού τέλους των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου) είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί δεν θα το ήθελε κάτι τέτοιο αν δεν είχε εκλογικές συνέπειες, αλλά γιατί ξέρει ότι θα καταστραφεί τόσο αυτός (σαν την ΔΗΜΑΡ), όσο και η Αριστερά γενικότερα. Και αυτό είναι κάτι που το κατανοούν όλοι οι υπόλοιποι (ντόπιοι και ξένοι). Γι’ αυτό και πιθανότατα γίνονται όλο και πιο πολλές προσπάθειες για την ονομαζόμενη στροφή στο «ρεαλισμό». Μάλλον το σύνθημα των κομματανθρώπων θα πρέπει να είναι το: “είτε όλοι μαζί θα διασωθούμε είτε όλοι μαζί θα εξαφανιστούμε”.
Σε ότι αφορά τη ρύθμιση του χρέους, στην καλύτερη περίπτωση, πάμε για επιμήκυνση (ή αλλιώς πάγωμα) του χρέους για 50-70 χρόνια. Η πολιτική αντιπαράθεση (κυρίως για εκλογικούς λόγους) μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, θα γίνει πάνω στο «διακύβευμα» αν θα παγώσουν και τα επιτόκια, οπότε θα αποφύγουμε να πληρώνουμε κάπου 4,5 δισεκατομμύρια τόκους το χρόνο. Σε ότι αφορά το κούρεμα, μάλλον πρέπει να το ξεχάσουμε. Το πολιτικό μας σύστημα ήδη το έχει ξεπεράσει.
Λέτε να μας εξαπατήσουν και πάλι;
ΥΓ. Όσοι είναι πάνω, θέλουν πάντα τη διατήρηση του status quo, πουλώντας στα δύσκολα “ενότητα”. Όσοι όμως είναι κάτω, θέλουν πάντα την ανατροπή. Αυτή η αιώνια διαμάχη εξελίσσεται αυτή τη στιγμή, προς το παρόν ελεγχόμενη και με τις ευρύτερες λαϊκές μάζες σε ύπνωση.
