τον Σιωνιστoκινoύμενo ΣΥΡΙΖΑ…. τα βάσανα θα τελειώσουν, όταν φύγει όλος αυτός ο πολιτικός συρφετός… και “ήρεμα” δεν θα φύγει….
Οι 180 βουλευτές δεν υπάρχουν – Ο Σαμαράς παίζει το τελευταίο χαρτί πριν την ηρωική έξοδο – Τα συμφέροντα θέλουν εκλογές
Οι επόμενοι 4 μήνες θα είναι οι κρισιμότεροι στην νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδος…
Αποτιμώντας την σημειολογία των έσχατων πολιτικών κινήσεων, το άρθρο του Σαμαρά που προτάσσει την επίλυση του χρέους, τις ζυμώσεις στα κόμματα, την «ενοχοποίηση Καρατζαφέρη», αλλά και τις κινήσεις ισχυρών παραγόντων του συστήματος που έχουν πλησιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, εξάγονται ορισμένα ζωτικά συμπεράσματα.
Πρώτον οι 180 βουλευτές δεν έχουν βρεθεί…
με τα τωρινά δεδομένα δεν έχουν βρεθεί.
Τα σενάρια που κυκλοφορούν και θέλουν τον Σαμαρά να επιλέγει την λύση της δοκιμασίας, ζητώντας να ψηφίσουν το μνημόνιο 180 βουλευτές είναι τουλάχιστον αφελή και αστεία.
Ένας ανεξάρτητος βουλευτής θα είχε π.χ. λόγο να ψηφίσει για πρόεδρο της δημοκρατίας, δεν θα είχε κανένα λόγο όμως να ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο, την νέα πιστωτική γραμμή για να μην στιγματιστεί.
Οι 180 βουλευτές δεν υπάρχουν και παρά την πολιτική προπαγάνδα, κορυφαία πηγή του Καραμανλικού περιβάλλοντος αναφέρει ότι…το καλύτερο σενάριο για την κυβέρνηση είναι η συγκέντρωση 165 με 170 βουλευτών και αυτό αποτελεί το μέγιστο των δυνατοτήτων της κυβέρνησης.
Βέβαια πολλοί θα επικαλεστούν το προφανές ότι οι ανεξάρτητοι βουλευτές δεν θα επανεκλεγούν άρα έχουν κάθε συμφέρον να ψηφίσουν για τον πρόεδρο της δημοκρατίας ώστε να διασφαλίσουν τους μισθούς για άλλους 15-16 μήνες έως τις εκλογές του 2016.
Τα πράγματα, όμως δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται καθώς και η κυβέρνηση προσπαθεί να επηρεάσει αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επηρεάσει….ανεξάρτητους βουλευτές.
Δεύτερον από το άρθρο του Αντώνη Σαμαρά του έλληνα πρωθυπουργού στην Καθημερινή εξάγεται το συμπέρασμα της ανασφάλειας για τις μελλοντικές εξελίξεις.
Έδωσε πολύ μεγάλη βαρύτητα στην ερμηνεία της φράσης πολιτική σταθερότητα που συνδυάζεται με την οικονομική σταθερότητα αποκαλύπτοντας το δίπτυχο της επικοινωνιακής στρατηγικής της ΝΔ και της κυβέρνησης γενικότερα.
Πάνω στο σενάριο της σταθερότητας θα στηρίξει την επικοινωνιακή και πολιτική της προπαγάνδα η κυβέρνηση με στρατηγικό στόχο να πείσει εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που ακόμη αμφιταλαντεύονται…να στηρίξουν την σταθερότητα που πρεσβεύει η ΝΔ.
Τρίτον πολιτικές κινήσεις που έχουν υπάρξει έως τώρα εξολόθρευσης των πολιτικών αντιπάλων δεν έχουν προηγούμενο.
Η ΝΔ εγκατέλειψε την Δεξιά η οποία έχει στραφεί στην Χρυσή Αυγή και ακολούθως….έστειλε στην φυλακή την ηγεσία της Χρυσής Αυγής με στρατηγικό στόχο να ανακόψει το ρεύμα φυγής των δεξιών ψηφοφόρων.
Παραφράζοντας τον Ευάγγελο Αβέρωφ όσα πρόβατα φύγουν από το μαντρί θα τα φάει ο λύκος, στην περίπτωση της σημερινής ΝΔ, δεν έφυγαν τα πρόβατα αλλά το μαντρί η Δεξιά που ήταν το μαντρί της ΝΔ έχει μετακομίσει στην Χρυσή Αυγή και τα εναπομείναντα πρόβατα και ο βοσκός περιφέρονται….ενώ οι λύκοι παραμονεύουν.
Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Καρατζαφέρη.
Πριν 2 και πλέον χρόνια δεν είχε αποκαλύψει την όλη υπόθεση που εμπλέκεται ο Καρατζαφέρης με off shore εταιρίες….ο Μειμαράκης;
Γιατί τότε δεν συνέβη τίποτε;
Πριν λίγες εβδομάδες η ΝΔ δεν συνομιλούσε με τον Καρατζαφέρη στέλνοντας προσκλητήριο επιστροφής;
Τι συνέβη;
Όταν διαπίστωσαν ότι ο Καρατζαφέρης δεν είναι ελέγξιμος….χρησιμοποίησαν την ανεξάρτητη δικαιοσύνη και αυτά που ήταν γνωστά πριν 2 χρόνια….επανήλθαν και εμπλουτίστηκαν με νέα στοιχεία ενοχοποιώντας ξεκάθαρα τον Καρατζαφέρη.
Ο στόχος της ΝΔ είναι να ξαναπάρουν τους ψηφοφόρους του Καρατζαφέρη που βρίσκονται κοντά στο 1,5% με 2%.
Η εκροή αυτή έπρεπε να σταματήσει και ο μόνος τρόπος ήταν η ενοχοποίηση του Καρατζαφέρη.
Η ΝΔ χτύπησε την Χρυσή Αυγή δικαστικά με το πρόσχημα της εγκληματικής οργάνωσης και τον Καρατζαφέρη για δωροδοκία για μια παλαιά υπόθεση…η οποία όμως βολεύει πολύ τώρα που επανεμφανίστηκε.
Τέταρτον ο Σαμαράς γνωρίζει ότι η Τρόικα, θα είναι πολύ σκληρή στις διαπραγματεύσεις της γιατί αυτό που την ενδιαφέρει…είναι η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων.
Ο Σαμαράς γνωρίζει λοιπόν ότι στις 8 Δεκεμβρίου στο Eurogroup δεν θα παρθεί απόφαση για την νέα πιστωτική γραμμή.
Μάλιστα η νέα προαιρετική χρηματοδοτική συνδρομή θα περιλαμβάνει τέτοιους όρους όπου θα χαρακτηριστεί περίτρανα ένα νέο μνημόνιο και αυτό δεν θα μπορέσει η κυβέρνηση να το κρύψει παρά την πολιτική προπαγάνδα.
Η κυβέρνηση λοιπόν θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια νέα σκληρή πραγματικότητα την οποία θα επιβάλλει η Τρόικα και αυτό επικοινωνιακά δεν θα μπορέσει να το διαχειριστεί.
Η κυβέρνηση δίνει αγώνα για τους 180 βουλευτές και ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει αγώνα για εκλογές.
Η ΝΔ και ο Σαμαράς δεν εξετάζουν ότι τις εκλογές θα τις χάσουν 100% αλλά έχουν ένα στόχο πως η κυβέρνηση θα καταφέρει να βρει τους 180 βουλευτές για εκλογή προέδρου της δημοκρατίας.
Πέμπτον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με επιχειρηματίες και ισχυρά συμφέροντα αλλά ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών.
Η μεγάλη στρατηγική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο χαμηλός δείκτης εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας.
Η έλλειψη ενιαίας γραμμής σε μείζονα ζητήματα πολιτικής εντείνουν την αβεβαιότητα και αυξάνουν το προφίλ πολιτικού ρίσκου του ΣΥΡΙΖΑ.
Στο σκέλος αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ υπολείπεται αισθητά από την ΝΔ και την κυβέρνηση.
Η γενική αίσθηση πάντως που επικρατεί είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει επιθετικότερα το θέμα του χρέους και δυνητικά θα μπορούσε να πετύχει καλύτερη λύση από την κυβέρνηση αλλά στους υπόλοιπους τομείς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
Έκτον η βουλή δεν είναι αντιπροσωπευτική.
Η ΔΗΜΑΡ έχει εξαφανιστεί, η ΝΔ είναι δεύτερο κόμμα, το Ποτάμι θα μπει στην βουλή, η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα.
Από τα δημοσκοπικά ευρήματα εξάγεται το συμπέρασμα ότι η βουλή δεν είναι αντιπροσωπευτική και για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να δεσμεύσει την Ελλάδα στο μείζον ζήτημα της διαχείρισης του χρέους και στο πως αυτό θα καταστεί βιώσιμο.
Ενώ η κυβέρνηση πρέπει να διαπραγματευτεί την χρηματοδοτική συνδρομή και έχει την πολιτική νομιμοποίηση…. θα ήταν εγκληματικό λάθος να δεσμεύσει την ελληνική κοινωνία σε μια λύση μη βιώσιμη για το χρέος όπως η επιμήκυνση….
Η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική νομιμοποίηση να διαπραγματευτεί το μείζον θέμα του χρέους.
